Chapter 2: Already

Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat—ang takong ng sapatos ko sa marmol na sahig ng lobby o ang tibok ng puso ko habang papunta sa opisina ng CEO.

Unang araw ko bilang executive assistant ng pinakamalaking hotel empire sa bansa—Briggston Hotels.

At ang CEO?

Si Sylvant Garrison Briggston.

Ang lalaking minsan kong minahal sa tahimik na paraan.

Ang lalaking minsan akong minahal… sa paraang hindi ko narinig.

---

Medyo Awkward Professionalism ba lagay ko? hindi naman siguro napansin.

Maaga akong dumating. Mas maaga kaysa sa karamihan ng empleyado. Ayokong may makapansin na kinakabahan ako.

Ang opisina ng CEO ay nasa pinakataas na palapag—glass walls, minimalist design, kontrolado ang lahat. Tulad ng may-ari nito.

Tahimik ang paligid nang pumasok ako sa outer office. May malaking desk na nakalaan para sa assistant—sa akin na ngayon. Nakaayos na ang files, may bagong laptop, at isang maliit na pangalan sa brass plate.

ROSEMARY DELGADO

Executive Assistant to the CEO

Huminga ako nang malalim.

Kaya mo ’to.

Binuksan ko ang planner at inayos ang schedule niya—back-to-back meetings, investor call, board review, dinner appointment.

Napansin ko agad—walang personal time.

Walang puwang para sa pahinga.

Walang puwang para sa emosyon.

Bago pa ako tuluyang malunod sa isip ko, bumukas ang pinto ng main office.

Hindi ko kailangang tumingin para malaman kung sino iyon.

Nararamdaman ko siya.

“Good morning, Mr. Briggston,” maayos kong bati, hindi tumitingin diretso sa kanya.

Isang segundo. Dalawang segundo.

Tahimik.

“Good morning, Ms. Delgado.”

Ang boses niya—mababa, kontrolado, malamig.

Pero pamilyar.

Napatingin ako.

At doon ko siya nakita muli.

Mas matangkad. Mas seryoso. Mas malamig ang mga mata. Naka-tailored suit, walang kulubot, parang wala ring bitak ang pagkatao.

Ngunit alam ko—may mga bitak iyon.

Dahil minsan, ako ang naging dahilan.

“Your 9 a.m. meeting with the investors has been confirmed,” tuloy ko, propesyonal ang tono.

Tumango siya. Diretso sa loob ng opisina niya.

Walang tanong.

Walang pagkilala.

Walang kahit anong palatandaan na may kasaysayan kami.

At doon ko naramdaman ang unang sugat ng araw na iyon.

Ganito ba talaga siya?

O ganito lang siya sa akin?

Bandang tanghali, kailangan kong pumasok sa loob para ipapirma ang ilang kontrata.

Kumatok ako.

“Come in.”

Lumapit ako sa mesa niya. Naka-focus siya sa laptop, hindi man lang tumitingin.

Ibinaba ko ang folder sa harap niya.

“Please review page four and seven, sir.”

Tahimik siyang nagbasa. Ramdam ko ang presensya niya—ang init ng katawan niya, ang amoy ng subtle na cologne na pamilyar pa rin sa alaala ko.

Noong college, ganito rin siya—hindi madaldal. Hindi expressive. Pero kapag kasama ko, mas may lambot ang mata niya.

Ngayon?

Pader.

“Ms. Delgado.”

Napakurap ako. “Yes, sir?”

“Your typing speed has improved.”

Napatingin ako sa kanya.

Hindi niya ako tinitingnan, pero alam kong alam niyang nakatingin ako.

“That’s good,” dagdag niya.

Isang simpleng obserbasyon.

Pero bakit parang may nakatagong alaala roon?

Noong third year college, ako ang gumagawa ng thesis draft niya kapag overloaded siya sa responsibilities sa pamilya nila. Siya ang tahimik na nagbibigay ng kape kapag pagod ako.

Hindi kami naging official.

Hindi kami nagkaroon ng malinaw na pagtatapos.

Isang araw, bigla na lang siyang naging mas malamig. Mas malayo.

Hanggang sa tuluyan na siyang nawala.

At ngayon, nandito kami.

Magkatabi.

Pero parang may dagat sa pagitan.

“Anything else, sir?” tanong ko, pilit steady ang boses.

Saglit siyang tumingin sa akin.

At doon ako napako.

Ang mata niya—hindi malamig.

Hindi galit.

May kung anong hindi niya sinasabi.

“That will be all.”

Tumango ako at lumabas.

Pagkasara ng pinto, saka ko lang pinayagan ang sarili kong huminga.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit—ang mga salitang hindi niya sinabi o ang paraan ng pagtitig niyang parang may gustong aminin pero pinipigilan.

Chapter 3

Sylvant’s Silence Speaks Louder Than Words

Tatlong araw na kaming ganito.

Professional. Maingat. Distansya.

Pero may mga bagay na hindi mo kailangang marinig para maintindihan.

Isang gabi, lumampas ng alas-diyes ang trabaho. Isa-isa nang umalis ang mga tao sa floor. Naiwan ako para tapusin ang report na kailangan niya sa umaga.

Hindi ko namalayang pumasok siya sa outer office.

“Why are you still here?”

Napatingin ako. “Finishing the financial summary you requested.”

“You could have delegated that.”

“I prefer to handle it personally.”

Saglit siyang tumahimik.

Lumapit siya sa desk ko.

Masyadong malapit.

“You don’t have to prove anything.”

Nanigas ako.

“Sir?”

Ang boses niya, mas mababa ngayon. Mas personal.

“You work like you’re afraid of being replaced.”

Parang may tumama sa dibdib ko.

Hindi iyon tungkol sa trabaho.

Alam ko.

Alam naming pareho.

“Professionalism is not fear, Mr. Briggston,” sagot ko, maingat.

Titig lang ang isinagot niya.

At doon ko nakita—pagod.

Hindi sa trabaho.

Kundi sa pagpipigil.

“Rosemary.”

Unang beses niyang binanggit ang pangalan ko mula nang bumalik ako.

Walang Ms. Delgado.

Walang pader.

Rosemary.

Nanikip ang lalamunan ko.

“Yes… sir?”

May kung anong dumaan sa mata niya—inis sa sarili? Panghihinayang?

“You don’t have to call me sir when we’re alone.”

Parang huminto ang oras.

Alam ba niya ang ginagawa niya sa akin?

“I think it’s appropriate,” sagot ko.

“Appropriate,” ulit niya, parang tinatimbang ang salita.

Lumayo siya ng isang hakbang.

“Then we’ll keep it appropriate.”

May diin ang huling salita.

Pero sa pagitan ng mga titik, may sakit.

Umalis siya nang hindi na nagsasalita.

Iniwan niya akong hawak ang gilid ng mesa, pilit pinapakalma ang sarili.

Bakit ganito?

Kung wala naman siyang nararamdaman, bakit may mga sandaling parang gusto niyang basagin ang distansya?

Kung may nararamdaman pa siya, bakit hindi niya kayang sabihin?

Kinabukasan, may biglaang bisita sa opisina.

Isang babae—elegante, naka-designer dress, may kumpiyansang hindi kayang tapatan ng kahit sino.

“Is Sylvant in?” tanong niya, diretso ang tingin sa akin.

“May meeting siya, ma’am. May I know who’s looking for him?”

Ngumiti siya. Hindi mainit.

“Tell him Brienne is here.”

Brienne.

Ang pangalan na minsan kong narinig mula sa kanya noong college—childhood friend. Malapit sa pamilya. Palaging nasa paligid.

“Please wait,” sabi ko.

Pagpasok ko sa opisina niya, nakita ko agad ang pagbabago sa ekspresyon niya nang marinig ang pangalan.

“Let her in.”

Walang pag-aalinlangan.

Paglabas ko, nakita kong sinusuri ako ni Brienne mula ulo hanggang paa.

“So you’re the new assistant.”

“Yes, ma’am.”

Lumapit siya nang bahagya.

“Be careful. Sylvant doesn’t like attachments in the workplace.”

Diretso ang tama.

Ngumiti ako. “I’m here to work.”

“And I’m here to stay,” sagot niya, mahina pero malinaw.

Pagpasok niya sa opisina, bahagyang naiwan ang pinto na hindi tuluyang nakasara.

Hindi ko sinasadyang marinig ang usapan nila.

“Still hiring girls you used to know?” tanong ni Brienne, may bahid ng panunukso.

Tahimik si Sylvant.

“Don’t start, Brienne.”

Oh.

So alam niya.

Alam niyang may nakaraan kami.

At pinili pa rin niya akong kunin.

Bakit?

Lumakas ang tibok ng puso ko.

“Your father won’t like complications,” dagdag ni Brienne.

“Then it’s a good thing this is none of his business,” malamig na sagot ni Sylvant.

At doon ko naramdaman—

Hindi pa patay ang nakaraan.

Hindi lang ako ang nagtatago ng sugat.

Sa likod ng tahimik niyang mga salita, may digmaan.

At kahit gaano ko gustong maging propesyonal, kahit gaano ko gustong kalimutan ang lahat—

Ang katahimikan niya ang pinaka-maingay na bagay sa mundo.

At natatakot ako.

Dahil sa bawat tingin niya na hindi niya tinatapos, sa bawat pangalan kong binabanggit niya sa paraang halos bulong—

Unti-unting bumabalik ang damdaming pilit kong inilibing.

At hindi ko alam kung kaya ko pang masaktan muli.