Kabanata 4

“Hello? Papa…”

“Nasa daan ka na ba papuntang Green Fairy?” 

Mababa pero punung-puno ng poot ang boses ng kanyang ama. “Ilang beses ko na bang sasabihin sa’yo, huwag kang didikit sa Faye na ’yan! Laging gulo ang hatid ng babaeng ’yan sa reputasyon natin! At ikaw, Pia... kailan ka ba titigil sa pagiging sentimyental? Pati ba naman ’yung soup na pinaghirapan ni Yana, ginawa mo pang issue? Pinahiya mo ang bata! Kapatid mo si Wynona, Pia. Even if she’s adopted, you grew up together!”

Hindi makapaniwala si Pia. Ang sarili niyang ama, mas pinaniniwalaan ang mga “ahas” kaysa sa anak na muntik nang mamatay.

“Pumunta ka agad dito sa Lakeview Villa sa Tagaytay. Ngayon din.” Click. Pinatayan siya ng tinitingalang haligi ng tahanan.

Pagkalipas ng apatnapung minuto, narating ni Pia ang eksklusibong mansyon sa Tagaytay. Si Mang Rudy ang nagbukas ng gate, at sa isang sulyap pa lang, binigyan na siya nito ng babala. Alam na ni Pia ang eksena: Isang huwarang pamilya sa harap ng bulag na hari.

Sa maluwag na sala, nakaupo sina Rafael, Wynona, at Yana sa paligid ni Papa Jolo. Si Rafael ay parang maamong tupa na naghahain ng tsaa, habang si Wynona ay nakasandal sa balikat ni Rafael, sa harap mismo ng kanilang ama na tila ba sila ang mag-asawa.

Lumapit si Pia, pero wala man lang bakanteng puwang para sa kanya sa sofa. Lahat sila ay komportable, habang siya ay nakatayo na parang estranghero. Napansin ni Pia ang suot ng ama niya, isang brand new na Balenciaga at isang jade bracelet na kumikinang sa pulso nito. Suhol ni Rafael.

“Anak,” simula ni Papa habang hinahaplos ang balikat ni Rafael na tila ito ang tunay niyang tagapagmana. “Alam ko na ang nangyari. Nagkamali si Rafael sa sampal... pero tingnan mo naman, dinala niya agad ang kapatid mo dito. Binilhan pa niya ako ng jade na ’to bilang peace offering. Napakabait ni Rafael, Pia. Marunong rumespeto sa nakatatanda.”

Umiling si Papa, bakas ang pagkadismaya kay Pia. “Mag-asawa kayo; normal ang nagkakasakitan. Pero ’yung ginawa mo kay Yana? Ang bata-bata pa nung apo ko, ginawan ka ng pagkain para gumaling ka, tapos sisigawan mo? Ang sama ng ugali mo, Pia. Masyado kang matigas.”

Halos mabulunan si Pia sa sarili niyang laway. Siya ang biktima, siya ang muntik mamatay sa allergy, pero ang mga regalo ni Rafael ay sapat na para burahin ang lahat ng kasalanan nito sa mata ng kanyang ama.

“May isa pa palang kailangang ayusin,” dagdag ng ama. “Gusto ni Rafael na ibigay mo ang posisyon mo bilang Business Development Director sa kumpanya.”

“Kanino?” malamig na tanong ni Pia.

Tumikhim si Rafael, hindi tumitingin nang diretso kay Pia. “Kay Wynona... mas kailangan niya ng exposure. May MBA siya mula sa top school sa abroad. Mas ‘fresh’ ang perspective niya para sa kumpanya natin.”

“Market Research ang major ko, Papa. Ako ang nagpalago ng departamentong ’yan!” depensa ni Pia.

“Pero wala kang Master’s degree tulad ni Wynona!” pagputol ng ama niya. “Tumakas ka noon sa abroad nang walang diploma, ’di ba? Ang posisyon mo ngayon ay nakuha mo lang dahil asawa mo si Rafael. Kaya mag-adjust ka. Magiging specialist ka na lang sa ilalim ni Wynona. Matuto ka sa kapatid mo.”

Agad na tumayo si Wynona at hinalikan sa pisngi si Papa. “Papa Jolo, ang bait niyo po! Gusto ko po talagang tulungan si Ate Pia para hindi na siya masyadong stress sa trabaho... baka kasi kaya siya laging galit ay dahil pagod siya. Atsaka kahit adopted lang ako, gusto ko pa rin makatulong.” Pa-awa na sabi nito.

“Wynona, tunay na kita na anak, alam mo naman ‘yan!” tuwang-tuwang sabi ng ama habang kinalong si Yana. “Rafael, gusto ko nang makahawak ng apo mula sa inyo ni Pia. Mag-effort naman kayo!”

“Gagawin namin ’yan, Papa,” sagot ni Rafael habang nakakalokong sumusulyap kay Pia. Ang tingin niya ay nagsasabing: “Kahit anong gawin mo, hawak ko sa leeg ang tatay mo.”

Tinalikuran sila ni Pia. Hindi niya kaya ang baho ng hangin sa loob. Hinabol siya ni Rafael hanggang sa parking, para lang sa palabas kay Papa na nakatanaw sa bintana.

“Pia! Pia, wait!” Hinawakan ni Rafael ang kanyang braso nang mahigpit. “Ganito na lang, anong gusto mo? Pera? Alahas? I’ll give you anything, basta manatili ka sa pwesto mo bilang specialist at huwag mo nang guluhin si Wynona. Para sa pamilya ’to.”

Tinitigan siya ni Pia. Ang lalaking ito ay handang ubusin ang dignidad niya para lang mailuklok ang kabit nito.

“Sige. Bibigyan kita ng pagkakataon,” wika ni Pia. Nakahinga nang maluwag si Rafael. “Gusto ko ng isang bilyon. Cash. Ngayon din.”

Nabigla si Rafael. “Isang bilyon?! Mag-asawa tayo, Pia! Saan ko kukunin ’yan?”

“Kukunin mo sa lihim na offshore account mo na itinatago niyo ng Mama mo. ’Yung pondong inilaan mo para sa ‘future’ mo with whom,” bulong ni Pia na nagpanatirik sa mga mata ni Rafael. “Isang bilyon kapalit ng posisyon ko, ng sampal mo, at ng muntik nang pagpatay sa akin. Isang oras, Rafael. Kapag wala ang pera, tatawagan ko ang lahat ng board members at sasabihin ko ang totoo.”

Nanginig ang mga kamay ni Rafael. Alam niyang hindi nagbibiro si Pia. Pagkalipas ng apatnapung minuto, pumasok ang notification sa phone ni Pia. +1,000,000,000.00 PHP. Said ang pondong pinaghirapan ni Rafael para sa pamilya nila ni Wynona.

Habang nagmamaneho palayo nang may malamig na ngiti, tinawagan ni Pia ang isang international number.

“Diyos ko! Boss? Is it really you? Akala ko nakalimutan mo na kami!” sigaw ng boses sa kabilang linya.

“Natapos na ang bakasyon ko sa impyerno,” malamig na wika ni Pia. “’Yung bagong formula ng gamot na hinihingi niyo sa laboratoryo sa Switzerland... sabihin mo sa kanila, handa na ako. I’m back.”

Hindi alam ni Rafael, hindi alam ni Wynona, at lalong hindi alam ng Papa niya... na ang "walang silbing diploma" na hinahanap nila ay wala lang kumpara sa bilyong dolyar na halaga ng utak ni Pia sa mundo ng global pharmaceuticals.

Nagsisimula pa lang ang tunay na ganti.