LOGINReginaEven from a distance, as our car approached the massive gates of the Thompson mansion, ramdam ko na ang mabilis na pagtibok ng puso ko. Even though Tyler was holding my hand and constantly assuring me that everything would be fine, hindi ko pa rin maiwasang kabahan. I knew how fiercely protective my entire family was, lalo na si Dad.Pagkapasok pa lang ng SUV sa malawak na driveway, we were immediately greeted by a crowd waiting near the main entrance. Naroon sina Mom at Dad, along with our family elders and almost all of my childhood friends.Before Tyler's car had even come to a complete stop, bumukas na nang malakas ang pinto ng mansyon at tumakbo palabas ang kapatid kong si Ate Maegan. The moment I stepped down from the vehicle, sinalubong niya na ako ng isang napakahigpit na yakap."Reg! Thank God you're safe!" umiiyak na sabi ni Ate Maegan habang hinahaplos ang buhok ko. "Halos mamatay ako sa pag-aalala sa'yo!""I'm okay, Ate. Ligtas na ako ngayon," bulong ko, tears we
Tyler Ang amoy ng gamot at malinis na sahig ang agad na sumalubong sa akin pagpasok ko sa pribadong kwarto sa ikatlong palapag ng ospital. The security here was tight. Dalawang armadong pulis ang nakabantay sa labas ng pinto, at may dalawa pa sa loob.Paglapit ko sa kama, nakita ko si Quintin. Nakahiga siya, maputla, at may makakapal na benda sa balikat at binti kung saan siya tinamaan ng bala kaninang madaling araw. Nakaposas ang kanang kamay niya sa bakal na haligi ng kama. His gunshot wounds were severe, so he needed surgery and had to stay here before being transferred to jail.Noong una ay nakatulala lang siya sa kisame, pero nang maramdaman niya ang presensya ko at lumingon siya sa gawi ko, biglang nagbago ang awra niya. Para siyang nabuhayan ng loob, pero hindi dahil sa saya—kundi dahil sa purong galit."What are you doing here, Gov?" singhal niya, bakas ang hirap sa paghinga pero matalim pa rin ang tingin. "Pumunta ka ba rito para pagtawanan ako?"Humakbang ako palapit, pi
ReginaAng lamig ng aircon sa malawak na sala ng mga Legazpi, pero ramdam ko pa rin ang panginginig ng mga kamay ko. Kahit nakabalot na ako sa makapal na kumot at tapos na ang gulo, parang naririnig ko pa rin ang malulutong na tawa ng magkapatid na Versoza. I was still terrified. Every time I close my eyes, naaalala ko ang takot na naramdaman ko nang pagtangkaan ako ni Samuel.Pero sa tuwing titingin ako sa gilid ko at nakikita ko ang mahigpit na pagkakahawak ni Tyler sa kamay ko, unti-unting kumakalma ang dibdib ko. His thumb was gently brushing against my skin, a silent reminder that the nightmare was over. Ligtas na ako. Nandito na siya."Drink this, my wildflower," malambing na bulong ni Tyler habang inaabot sa akin ang isang tasa ng mainit na tsaa. "Kailangan mong mainitan."Kinuha ko iyon gamit ang isa kong kamay at bahagyang uminom. "Salamat, Tyler."Hindi lang kami ang nasa sala. Halos mapuno ang buong espasyo ng mga taong nagmamahal at nagpoprotekta sa akin. Nakaupo sa t
TylerAng alikabok at amoy ng lumang kahoy ang unang sumalubong sa akin pagtapak ko pa lang sa Sta. Catalina, Lipa, Batangas. Halos mabaliw ako sa pagmamaneho makarating lang dito, pero pagpasok ko pa lang, parang sinaksak ang dibdib ko sa nakita ko.Sa gitna ng malawak at madilim na espasyo, nakaupo si Regina. Nakatali ang mga kamay at paa niya sa isang lumang silyang kahoy, at may makapal na duct tape sa bibig niya. Basa ng luha ang pisngi niya, at nang magtama ang mga mata namin, kitang-kita ko ang takot at pag-asa sa mga tingin niya."Regina!" sigaw ko, akmang tatakbo palapit sa kanya pero agad akong hinarang ng apat na armadong lalaki."Huwag kang magkakamaling humakbang, Gov," malamig na boses ang umalingawngaw mula sa gilid. Lumabas mula sa dilim ang magkapatid na Versoza—si Quintin at si Samuel. Pareho silang nakangisi na parang nanalo na sa isang malaking pustahan.Itinaas ko ang dalawa kong kamay bilang pagsuko. "Wala akong dalang kahit ano. Nandito na ako, Quintin. Pakawa
Tyler THE HEAVY SILENCE inside the Capitol office was suffocating. I stared at the polished mahogany table, my hands tightly clenched into fists as the adrenaline from the past few hours slowly began to fade, leaving behind a hollow, lingering numbness. Nasa Kapitolyo ako, pinaliligiran ng mga taong hindi nag-atubiling iwan ang lahat para lang masigurong buhay pa ako. Nang mabalitaan nila ang nangyaring pagsabog ng sasakyan ko, hindi na sila nagdalawang-isip. Lander, Mitchell, Dylan, Helious, Josh, Martin, and Argus—they all rushed straight from Pampanga to the Capitol just to check on me. Every single one of them looked exhausted, their clothes slightly disheveled from the frantic travel, but the relief in their eyes when they saw me unscathed was unmistakable. "Damn it, Tyler," Mitchell breathed out, running a hand through his hair, his voice laced with trapped anxiety. "Nung marinig namin na sumabog ang kotse mo, akala namin kung ano na ang nangyari sa'yo. You could ha
Regina Naramdaman ko ang marahas na paghila sa akin ni Samuel pababa ng sasakyan. The cold wind bit through my clothes, but the freezing dread inside my chest was far worse. Dinala niya ako sa tarmac ng isang maliit at tago na airport kung saan naghihintay ang isang sleek, unmarked private plane. The engines were already humming softly, ready for an immediate takeoff. There were no security guards, no baggage checkers, and no passengers around—just a couple of men in dark suits waiting by the stairs. Takot na takot ako dahil hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin. Where is he taking me? Will I ever see Tyler again? Bawat hakbang ko paakyat ng eroplano ay parang mabigat na bakal. Gusto kong sumigaw, magmakaawa, o humingi ng tulong, pero ang nakatagong baril sa likod ng coat ni Samuel ay sapat na paalala na isang maling kilos ko lang, katapusan ko na. I remembered my security at alam kong sa mga oras na ito, hinahanap na nila ako. Alam kong mag,-aalala ang pamilya ko d







