Chapter 5

 Willow

“Saan kayo nagpunta ni Josh kagabi?”

Napaangat ang mga mata ko ng marinig ko ang sinabi ni Dylan. Hindi ko alam na may alam siya tungkol sa paandar ng kaibigan niya kagabi.

“Ha?!” patay- malisyang sagot ko and I saw how that wicked smile formed in the corner of his lips

“I know my brother very well, Will! Hindi yun magpapakahirap na magpunta dito kung wala siyang ibang pakay maliban sa pagdalaw sa akin!” sagot sa akin ng boss ko

“Sinabi ba niya?” tanong ko pero umiling naman si Dylan

“Huli ka balbon!”

Napasimangot ako dahil hinuhuli lang pala ako ni Dylan at natawa na lang siya dahil nagtagumpay naman siya.

“Mabait naman si Josh! May topak lang din gaya ko!” sabi pa niya and I rolled my eyes at him

“Ano naman ang ibig sabihin niyan, Dylan?” tanong ko sa kanya 

“Ang ibig kong sabihin, kung magugustuhan mo si Joshua, okay naman siya! Mabait siya, gwapo, responsable, magaling na negosyo at….”

“At babaero gaya mo!” pagtatapos ko sa sentence ni Dylan kaya napakunot ang noo niya na nauwi sa pagtawa

“Grabe ka naman!” sagot niya sa akin kaya tumikwas ang kilay ko

“In case you forgot, Dylan, ikaw ang magsabi nun. Ikaw Ang nagkwento sa akin na ganun kayo, so bakit ako magtitiwala sa kaibigan mo?” prangkang siya ko sa kanya

Hindi naman siya kumibo kaya napailing na lang ako.

“Tsk! Sige na, umalis ka na diyan sa mesa ko kasi may gagawin pa ako!” pagtataboy ko sa kanya dahil nakaupo siya sa desk ko

“Sinabi ko ba yun?” bulong niya 

At talagang nagmaang-maangan pa!

Pabalik na si Dylan sa desk niya nung tawagin ko siya dahil naalala kong kailangan kong magpaalam para sa pag-uwi ko sa Maynila.

“Sasagutin mo na siya?” malokong baling niya sa akin kaya pinandilatan ko siya ng mata

Mabuti na lang talaga, kaming dalawa lang ang nandito sa office namin dahil kung hindi, katakot-takot na buska ang maririnig ko lalo na mula kay Leonard

“Hindi! Asa naman to! Magpapaalam lang sana ako na  kung pwede, umuwi ako ng Manila sa Friday.” sagot ko sa kanya

“Bakit?” tanong  niya

“May kailangan lang akong ayusin doon!” sagot ko dito

Kahit naman close na kami, wala akong naikwento sa kanya tungkol sa problema ko sa pamilya ko.

Ang tanging alam lang niya, ako ang breadwinner sa amin at pinag-aaral ko pa ang dalawang kapatid ko.

“Sumabay ka na sa akin sa Sabado. Luluwas din ako kasi kailangan kong magreport kay Daddy. Isasama ko naman talaga kayo ni Leonard para doon!” sagot niya sa akin

Hindi ko pa nakikilala ng personal ang Daddy ni Dylan na si Mr. Anton Drake Samaniego pero marami na din akong nabasa tungkol sa kanya.

Bilyonaryo at isang magaling na negosyante noong panahon niya.

“Ganun ba?” tanong ko at naisip ko na okay lang yun dahil sayang din naman ang pamasaheng matitipid ko

“Narinig ko yata ang pangalan ko!” 

Dumating na pala si Leonard at nakita ko na may dala siyang bouquet ng pulang Rosas.

“Aga mo namang manligaw?” ani Dylan habang nakatingin sa dala ng aming kaibigan

“Ako? Hindi no! Para kay arki to!” ani Leonard dahil ganun niya ako tawagin lalo pag inaasar niya ako

“Sa akin? Bakit? Anong okasyon?” tanong ko kaya nanlaki ang mata ni Leonard

“Iniisip mo ba na sa akin galing ito! Kadiri ka, arki!” anito kaya tinaasan ko siya ng kilay

“Ayos ah! Parang luging-lugi ka naman sa akin!” 

Natawa na din si Dylan dahil simula na ng asaran namin ni Leonard.

“Leonard, aalis tayo ng Saturday morning ha. Kailangan nating magreport kay Dad at birthday na din niya sa Sunday.” ani Dylan at siyempre, hindi naman kami pwedeng tumanggi dahil boss pa rin namin siya

“Okay!” sagot naman ni Leonard

“O siya, manligaw ka na!” pang-aasar ni Dylan kaya agad namang lumapit si Leonard sa mesa ko

“Naku boss! Hindi pa nasisira ang ulo ko! Di sana noon ko pa niligawan yan kung sakaling may gusto ako sa kanya!” anito sabay lapag ng bulaklak sa mesa ko

“Pinapabigay nung delivery man! Ako na ang pumirma kasi sabi ko, baka ihampas mo sa mukha niya yang bulaklak na yan!” 

Nalukot ang mukha ko sa sinabi ni Leonard kaya agad naman siyang tumalikod lalo at nakita niyang naiinis na ako.

Tinitignan ko ang bulaklak at ayoko namang mag-assume pero feeling ko, kay Joshua galing ang mga ito. Wala akong nakitang card kaya iginilid ko na lang ito hanggang sa marinig kong may pumasok na mensahe sa cellphone ko.

Kinuha ko ito at nakita ko na si Joshua ang nagpadala ng message sa akin.

“Thank you for the lovely night, Willow. Hindi na ako nakapagpaalam sa iyo dahil nagkaroon ng emergency meeting ang board and I need to be there. Rest assured, I will see you again so please, wait for me! I really, really like you! I hope the flowers I sent you makes you smile. Please think of me! Always, Joshua!”

Hindi ko alam pero nakaramdam ako ng lungkot dahil pagtapos ng date namin  kagabi umuwi na pala siya ng Maynila at hindi na nga nagawang makapagpaalam sa akin.

Of course, naiintindihan ko naman yun. At sa tingin ko nga, ang mga bulaklak na padala niya ang pambawi niya.

Napahinga ako ng malalim dahil hindi ko alam kung okay lang ba na ientertain ko si Joshua. Nadala na ako sa ilang beses na kailangan kong isuko ang mga lalaking minahal ko dahil sa kumplikasyon ng  pamilya ko.

Marami akong kailangang gawin para sa pamilya kong nakaasa sa akin at ang umibig ulit ay tila malabo na para sa akin sa ngayon. Nakakatawa lang dahil nung makilala ko si Joshua, may problema na naman ang pamilya ko at sa palagay ko nga, senyales na ito.

Ibinalik ko na ang atensyon ko sa trabaho at pinilit ko ng kalimutan ang masayang gabi na yun pero paulit-ulit naman itong nagsusumiksik sa isip ko. Aaminin ko naman na nag-enjoy ako sa date namin ni Joshua at kahit sandali lang, kahit paano ay nakilala ko siya.

Alam ko naman na hindi sapat ang isang gabi para makilala ko siya ng lubusan pero sa sandaling pag-uusap naan namin ay naramdaman ko na mabuti siyang tao. Pero wala naman halaga yun dahil sa sitwasyon ko ngayon, pakiramdam ko, mahihirapan akong makahanap ng lalaking mauunawaan ang kalagayan ko.

Isa akong anak na maraming pasan na responsibilidad sa kanyang mga balikat.

Baka nga siguro, hindi para sa akin ang pakikipagrelasyon.

O baka naman, pwede na basta maging okay na ang lahat at sa tingi ko, malayo pa yun.

Hanggang hindi nagbabago si Mommy, hindi matatapos ang problema at ngayong naalala ko na naman ang problemang daratnan ko sa Manila, sumasakit na ang ulo ko!

Itinabi ko na ang telepono ko at hindi ko na sinagot ang message ni Joshua sa akin. Bahala na siya kung ang magiging dating nito sa kanya ay hindi ako interesado sa paglapit niya sa akin.  

Mas mabuti na nga siguro yun dahil sa ngayon, loaded pa ako with my job and my family.

Dumaan ang maghapon at walang tigil ang pagpapadala ni Joshua ng mensahe sa akin pero tiniis ko talagang hindi ito sagutin. Although in my heart, alam kong unfair yun at dapat sabihin ko na sa kanya na huwag ng ituloy ang balak niya.

Pero parang hindi naman umaayon ang puso ko pag naiisip kong gawin yun.

Gusto ko din ba siya?

Hindi ko alam!

********

Pagkatapos ng meeting namin sa opisina ng mga Samaniego noong Sabado ng umaga ay hinatid na ako ni Leonard sa bahay namin. 

“Samahan ba kita?” presinta nito bago ako bumaba ng kotse niya 

“Hindi na! Kaya ko na yan!” sagot ko naman sa kanya

“Baka kasi saktan ka na naman ni Tita!” nag-aalala na saad ni Leonard kaya huminga ako ng malalim

Hindi naman kasi lingid sa kaalaman ni Leonard na sa twing nagtatalo kami ni Mommy ay sinasaktan niya ako. Pero pinipili kong hindi lumaban dahil nanay ko pa rin siya.May paggalang pa rin ako sa kanya bilang Mommy ko kahit pa alam kong gahibla na lang ang kapit nito at malapit na ding bumigay.

I smiled at my best friend at agad naman niya akong niyakap.

“Tawagan mo ako agad pag may problema!” tumango ako at agad ko ng binuksan ang pinto ng kotse

Feeling ko kasi, maiiyak na naman ako dahil sa bigat ng loob ko.

Hinintay muna ako ni Leonard na makapasok sa loob ng gate nago niya pinaandar ang kotse. Ito na lang ang tanging natira sa amin mula sa mga namana ni Mommy sa aking Lolo.

Mabuti nga, hindi pa niya naiisipang ibenta o isangla ito pero hindi ko inaalis ang posibilidad na pwede yung mangyari. Baka nga magulat na lang ako isang araw, may kukuha na ng bahay na ito.

Hindi na ako kumatok at agad kong binuksan ang pinto at naabutan ko si Mommy na nagkakape sa dining area.

“O Willow, uuwi ka pala, hindi ka nagpasabi!” ni Mommy habang nakatingin sa akin

“Ate!” sabi naman ni Katrina na noon ay pababa ng hagdan

“Nagsumbong na pala sa iyon yang kapatid mo!” ani Mommy na tila hind naman na-bother sa biglaan pag-uwi ko

“Mommy, ano na naman ba itong pinasok mong gulo?” deretsa kong tanong sa kanya

Hindi na kailangang pahabain pa dahil iisa lang naman ang kahahantungan nito. 

Away…

“Bakit Willow? Ano, baligtad na ba ang mundo? Ikaw na ang Nanay?” sarkastikong tanong nito sa akin

“Mommy naman! Hindi pa ba kayo natuto sa mga nangyari sa atin noon? Pati ba naman ang pang-tuition ni Katrina, pinakialaman ninyo?” galit na tanong ko sa kanya

Takot namang humawak sa aking ang kapatid ko at alam kong natatakot na siya sa pagtaas ng boses namin.

“Hoy Willow! Huwag mong sabihin na porke ikaw ang kumikita sa pamilyang ito, may karapatan ka ng  pagtaasan ako ng boses! Baka nakakalimutan mo, anak lang kita!” bulyaw sa akin ni Mommy pero sa totoo lang, sanay na ako dito

Ganun naman siya eh! Inuunahan niya ng galit!

“Mommy, hindi ko nakakalimutan na nanay kita! Pero sana naman, umakto kayong nanay sa amin! Gawin niyo naman ang tama!” sagot ko kay Mommy ay napatayo na nga si Mommy at agad akong nilapitan

“Ang kapal ng mukha mong bata ka! Anak lang kita! At kung binubuhay mo man kami, pwes, pasensya ka kasi responsibilidad mo yan!”

“OO Mommy, alam ko yun! Pero kayo? Yung responsibilidad ninyo bilang nanay namin, nagawa niyo ba? Nanay lang kayo sa pangalan pero hindi niyo kami iniintindi!”

Isang sampal ang pinadapo ni Mommy sa mukha ko kaya napaiyak naman ang kapatid ko.

“Ate…’’

Mapait akong tumingin sa aking ina at sa totoo lang, malapit na talaga akong mapuno!

Konti na lang, susukuan ko na ang pagiging anak niya!

“Magbihis ka na KAtrina! Pupunta tayo ngayon sa school mo!” galit na utos ko sa kapatid ko at sumunod naman ito habang si Mommy, kaswal lang na bumalik sa mesa at ipinagpatuloy ang pagkakape niya.