Chapter 01

"Wow!"

Ganito pala kaganda ang katapat kong bahay pag na-renovate na. Parang noong nakaraan lang ay bakante pa ito tapos ngayon may titira na.

"Sino kaya ang bago naming kapitbahay? Sigurado akong mayaman ang lilipat diyan dahil sa laki ng bahay na 'yun. Gagawa ako ng banana cake tapos ibibigay ko sa bago naming kapitbahay."

Dali-dali akong pumasok sa bahay ko, kakauwi ko lang galing day care center. Magdidilim na rin kaya magluluto muna ako ng dinner ko bago gumawa ng pang welcoming gift sa bago kong kapitbahay.

Maipagmamalaki ko ang banana cake ko, noong lumipat ako sa bahay na 'to at binigyan ko mga bago kong kapitbahay ay nasarapan sila. Noong una hindi ako makapaniwala na kaya ko palang magbake, hindi lang siya tiyamba pero pinagalitan ako noon ni mama at pinagbawalan ng magbake ng kahit ano, kaya sikreto nalang akong nagba-bake nang hindi nila alam.

Wala akong ideya kung bakit pero siguro takot si mama na mapaso ako, ganun sila ka-overprotective sa akin.

Nagluto na ako ng hapunan ko, nagsimula narin akong ihanda 'yung mga gagamitin ko para sa pag gawa ko ng banana cake. Nang makatapos ako ay naramdaman ko na naman 'yung dejavu feeling na parang nagawa ko na ang ganito.

Di'ba ang weird ko? Tapos i hate riding a car kaya pagpapasok ako sa day care center ay naka bike lang ako. One time na sumakay ako sa kotse ni papa sumakit ng matindi ang ulo ko, nahirapan akong huminga kaya after that nagbi-bike nalang ako.

Wala naman akong maalala na naaksidente ako sa kotse para magkaroon ako ng amaxophobia, pero ang pinaka weird sa phobia ko na 'to is specific ay para sa kotse lang.

"I'm done. Maliligo na muna ako bago ko ibigay sa bago kong kapitbahay ang welcoming gift ko." ngiting ani ko bago ako umakyat na sa kuwarto ko para mag-ayos ng aking sarili.

After thirthy minutes of bathing, 'yung usual na pantulog na ang sinuot ko. Bumaba na ako at kinuha ko na ang banana cake na ibibigay ko, at dumaretso na ako palabas ng bahay ko.

Bukas na ang mga ilaw sa malaking bahay na 'yun, ibig sabihin may tao na. Bigla akong na-excite pero bigla din akong kinabahan. Sa village namin, walang gate ang mga bahay na naririto dahil tight ang securities dito.

Nang makarating ako sa tapat ng pintuan ng malaking bahay ay inayos ko muna ang sarili ko bago pinindot ang doorbell.

"Sana mabait at hindi masungit ang bago naming kapitbahay."

Miya-miya ay narinig ko na ang pagbukas ng pintuan, ngumiti ako ng malapad at sa pagbukas ng pintuan ay siyang pag extend ko ng mga kamay ko hawak-hawak ang ginawa kong banana cake.

"Welcome sa neighborhood!" masiglang bati ko kung saan napansin ko ang may katandaang lalaki na may gulat na expression sa mukha nito habang nakatingin sa akin.

"Ma-Madam..." gulat na sambit nito sa akin.

May nakakagulat ba sa istsura ko?

"Hi! Diyan lang ako sa tapat nakatira, gumawa ako ng banana cake bilang welcoming gift sa bago naming kapitbahay. Masarap 'to." ngiting saad ko pero para namang nakakita ng multo ang may katandaang lalaking nakatayo sa harapan ko.

Bakit kaya?

"Okay lang po ba kay--"

"--who was that, Arturo?" napasilip ako sa loob dahil sa isang baritinong boses na parang narinig ko na kung saan.

Heto na naman ako sa familiarity feeling, minsan gusto ko ng isipin na baka sign na 'yun na nababaliw na ako.

Bahagya akong natigilan ng makita ko ang isang guwapong lalaking nakatayo malapit sa may hagdanan, parang adonis na kamag-anak ni hercules dahil sa tikas nito. Artista kaya ito?

Pero bakit parang nakita ko na siya? Tsaka bakit may gulat na expression din siya habang nakatingin sa akin?

"Hell--"

"--what the fuck are you doing here?!"

Nagulat ako sa malakas na sigaw ng guwapong lalaki na masama na ang tingin sa akin. Kanina parang nakakita ito ng multo katulad ni manong tapos kung makatingin sa akin parang may ginawa akong masama.

"Ibibigay ko lang sana 'yung welco--"

"--Do you have any idea how thick-skinned you have to be to show your damn face to me after nine years?! God damn you, Felicia! You ran off with that bastard nine years ago – and now you just waltz right in here like nothing happened?!"

Wait?! What's happening bakit galit na galit naman itong guwapo kong kapitbahay sa akin?

"H-Ha? Te-Teka nagkakamali ka--"

"---Do you really think you have anything left to come back to after what you did?! Why did you even come back? Is it because of my son?! I'm telling you, Felicia – I will NOT give my son to someone like you! You--fuck it!"

Ramdam ko ang frustration at galit sa boses ni guwapong kapitbahay, kaya lang bakit nadadamay ako? Ano bang ginawa ko, eh mag-aabot lang naman ako ng banana cake.

"I think there's some misunderstanding here, bakit galit ka sa akin mr? Magkakilala ba tayo? Wait may utang ba ako sayo? Pero never naman ako ng umuutang sa kahit sino? Magkakilala ba tayong dalawa para magalit ka sa akin ng ganiyan?' inosenteng tanong ko dahil naguguluhan ako anong hugot ng galit ni guwapong kapitbahay.

" What?! What the fuck you're playing at right now?" angil ni guwapong kapitbahay sa akin na bahagya kong ikinabuntong hininga.

"Sa tingin ko napagkamalan mo lang ako Mr. Gusto ko lang naman magbigay ng welcoming gift sa bago kong kapitbahay, kaya bakit ko naman kukunin ang anak mo sayo? Trust me kahit tingnan mo pa sa NBI clearance ko, hindi ako kidnapper. I'm a teacher." pahayag ko bago inabot sa natulalang matandang lalaki ang banana cake na gawa ko, nang may marealize ako.

"Wait? Paano mo nalaman ang pangalan ko?" baling na tanong ko kay guwapong kapitbahay na nakakunot ang noong nakatingin sa akin.

Mukhang wirdong masungit na kapitbahay ang tumira dito.

"What the fuck are you saying? You're acting you never know me huh, are you planning something against me?" ani ni guwapong kapitbahay sa akin sa malamig na boses.

"Ang judgemental mo naman, ako na nga ang hospitable dito iisipan mo pa ako ng masama. As far as i know wala akong matandaan na may ginawa ako para ikagalit mo dahil ito ang unang beses na nakita kita." explain ko bago ko binawi ang banana cake na hawak ni manong.

Babawiin ko nalang, baka mamaya itapon lang eh.

"Bakit hindi ka nalang maging grateful dahil may isa kang kapitbahay na may pawelcoming gift sa inyo." reklamo ko bago ko siya inirapan at tinalikuran.

Sayang ang effort ko sa pagbe-bake ng banana cake na 'to, kung masungit lang ang tatanggap.

"Ako nalang ang kakain sayo, hindi ka mapupunta sa pagkasayang." assurance ko sa banana cake ko hanggang tuluyan na akong makapasok sa bahay ko.

THIRD PERSON P.O.V

Nanatiling nakatayo si Jahaziel sa puwesto niya habang nakasunod siya ng tingin kay Felicia na nakapasok na sa katapat na bahay.

Nine years ang lumipas nang iwan sila nito, kaya ng makita niya muli ito after those years ay nag-surge ang galit niya para dito. Yet, Jahaziel was confused to Felicia's action towards her. Kung makipag-usap ito sa kaniya ay parang hindi siya nito kilala, na parang hindi siya nito iniwan para sumama sa ibang lalaki.

At hindi siya makapaniwala na noong hinanap niya ito ay hindi niya ito matagpuan, yet right now ay kapitbahay niya lang ito.

"What the fuck is wrong with her?"

"Mr. Bellinger, si madam po iyon tama? Hi-Hindi po ako namamalikmata lang?" ani ni Arturo na ilang taon ng nagtatrabaho kay Jahaziel bilang butler nila

"Kung si madam iyon, bakit parang hindi ka niya kilala?" ani pa ni Arturo na bahagyang ikinaigting ng panga ni Jahaziel.

"I'm sure that woman is acting and has ulterior motive. Acting that she doen't fucking know me, that i'm a fucking stranger. Nine fucking years she left, and now she's one of my fucking neighbor?" pahayag ni Jahaziel nang maisip niyang maaring kasama ni Felicia sa bahay nito ang lalaking pinili nito kaysa sa kaniya.

Hindi napigilan ni Jahaziel na mapakuyom ang kamao sa isiping katapat bahay niya lang si Felicia kung saan maaring kasama nito ang lalaking pumalit sa kaniya.

"How dare that woman mocked me like this." galit na angil ni Jahaziel na tumaas na sa hagdanan at naiwan si Arturo na nilingon ang bahay ni Felicia.

"Umaakting lang si madam? Pero nakita ko sa mga mata niya kanina na talagang hindi niya makilala si Mr. Bellinger. Si madam nga ba talaga ang babaeng nakatira sa bahay na 'yun?" tanong ni Arturo sa sarili niya, lalo pa at sa nakalipas na siyam na taon may parte parin sa puso niya na dumating ang panahon na mabuo ang pamilya na minsan ng pinagarap ni Jahaziel kasama ang babaeng pinakamamahal nito.

"Kailangan kong alamin kung si madam nga ang aming kapitbahay."