Chapter 03

PABABA NA AKO ng hagdanan at ready ng umalis para bisitahin ang mga magulang ko. Naka pants at tshirt with matching rubber shoes lang ako since gusto ko ng mga ganitong simpleng pormahan.

My parents is kinda rich, may sarili silang company but i preferred na manamit ng ganitong simple, pakiramdam ko kasi hindi ako fan ng mga dresses or stilletoe. Nagsusuot lang ako ng mga ganung damit pag may importante talaga akong pupuntahan.

Ewan ko ba, minsan napapaisip ako kung tomboy ako pero hindi naman ako nagkaka-interes sa mga babae.

"May kasabihan nga simplicity is beauty." ngiting saad ko bago ko kinuha ang sling bag ko at lumabas na ng bahay.

Medyo malayo-layo ang bahay nina papa kaya mapapasubo ako sa pagpadyak sa bike ko. Pero okay lang, bike is more safer than car.

Agad ko ng tinungo ang bike ko, sasakyan ko na sana ito nang mapalingon ako sa bahay ng wirdo kong kapitbahay. Napakunot ang noo ko dahil may naaninag akong bata na patakbo patungo sa may kalsada ng village. Nang makita kong may dadaan na kotse ay agad kong nabitawan ang bike ko at tinakbo 'yung bata, nakarating na ito sa kalsada at malapit na ang kotse dito kaya mas binilisan ko kaya agad ko itong niyakap at pagulong kaming tumilapon sa damuhan.

"Ano ba?! Magpapakamatay ba kayo! Abala kayo sa kalsada!" rinig kong singhal ng boses ng isang lalaki kung saan ng lingunin ko ay dumaretso nang umalis ang kotse.

Agad akong patayong lumuhod sa damuhan at agad kong tinayo ang batang muntik ng maaksidente.

"Okay ka lang? May masakit ba say--oh?" sandali akong natigilan ng mamukhaan ko 'yung batang nasa harapan ko.

Hindi ako puwedeng magkamali, siya ang bago kong magiging estudyante sa monday.

"Ika--"

"--master!"

Napalingon ako sa matandang lalaking patakbong palapit sa amin. Siya 'yung matandang nagbukas ng pintuan sa akin kagabi, ibig sabihin itong batang 'to.

Napabalik ako ng tingin sa batang nasa harapan ko, ewan ko pero habang tinititigan ko siya parang may kung anong nagsasabi sa akin na yakapin siya.

"Master!" ani ng matandang lalaki na pagkalapit sa amin ay agad nitong hinila ang bata at tiningnan ito mula ulo hanggang paa.

"Master hindi dapat kayo lumabas ng bahay." nag-aalalang ani nito na ikinatayo ko na sa pagkakaluhod ko, kaya napatingin ito sa akin.

"Ma-madam..."

"Felicia nalang po, apo niyo po ba ang batang 'yan? Muntik na kasi siyang maaksidente buti nalang nakita ko siya agad." saad ko na ngiting nilingon ko ang batang ang sarap pisilin ng pisngi dahil sobrang cute nito para sa akin.

"Next time huwag kang tatakbo sa kalsada, mapanganib para sayo." saad ko bago binalik ang tingin sa matandang lalaki na may kakaibang tingin sa akin.

"Totoo 'yung sinasabi ko, niligtas ko lang 'yung apo niyo. Wala akong balak sa kaniya, i told you kagabi malinis po ang record ko sa NBI."

Baka iniisip kasi nito kidnapper ako katulad nung lalaking masun--teka?

"Eh?! Hindi ba ikaw ang anak ni Mr. Jahaziel Orlin Bellinger, tapos dito ka nakatir--omo! Ibig sabihin ang masungit na lalaking nakatira diyan ay si Mr. Belli--oh my god! Daddy mo ang masungit na 'yun?!" bulaslas ko ng mapagtagpi-tagpi ko ang mga naisip ko.

"Mommy..." tawag sa akin ng anak ni sungit na agad kong ngiting ikinailing.

"Naku hindi ako ang mommy mo, i'm your neighborhood. Diyan ako sa tapat nakatira, but what a coincidence si Mr. Bellinger pala ang kapitbahay ko." saad ko.

Grabeng coincident naman ito, ang masungit kong bagong kapitbahay ay ama ng magiging bago kong estudyante.

Napansin ko ang lungkot sa mukha nung bata, wala ba siyang mommy?

"Umalis ba ang mommy niya?" baling na tanong ko sa matandang lalaki na parang hindi alam kung anong dapat sabihin sa akin.

"It's okay kahit hindi niyo sagutin ang tanong ko, it's a private matter anyway."

Makikita at makikilala ko rin naman ng ayos ang batang 'to sa monday. Nakakagulat lang na si Mr. Bellinger pala ang kapitbahay ko.

"Mag-isa ka lang aalis?"

Napabalik ang tingin ko sa matandang lalaki sa tanong nito sa akin.

"Yes po, lagi naman po akong mag-isang umaalis."

"Wala kang kasama diyan sa bahay mo?" tanong nito sa akin na agad kong ikinailing.

"Solo lang po akong nakatira sa bahay ko, i'm an independent person na pinayagang ng aking mga magulang na mamuhay mag-isa. Teka? D-Don't tell me may nakikita po kayo sa bahay ko na hindi ko po nakikita?"

May nakikita kaya siyang multo sa bahay ko?

"Wa-Wala, natanong ko lang naman." sagot nito sa akin na ikinahinga ko ng maluwag.

"Akala ko pa naman po may nakikita kayong multo sa bahay ko. Sige po, aalis na ako. See you on monday." ani ko sa bata bago binalikan ang bike ko.

Mahaba-haba pang padyakin ang gagawin ko.

THIRD PERSON P.O.V

"Walang kasama si madam sa bahay niya, ibig sabihin wala siyang kasamang lalaki. Pero kailan pa nagkaroon ng magulang si madam kung ulila siya ng makilala ni Master Jahaziel." pagtatakang tanong ni Arturo sa kaniyang sarili.

Pakiramdam niya ay may mali, pero hindi niya matukoy kung ano. Naniniwala siyang si Felicia ang asawa ni Jahaziel, pero ramdam niyang hindi ito umaakting lang sa harapan nila.

"Ano ba talaga ang nangyari kay madam? Umalis ba talaga siya nine years ago para sa ibang lalaki?" tanong ni Arturo sa kaniyang sarili nang mapababa ang tingin niya kay Ethan na hinihila ang laylayan ng suit niya.

"Master Ethan..."

"When will mommy come back? I really want to see and be with mommy already."inosenteng ani ni Ethan kung saan naawa si Arturo sa pangungulila nito sa ina.

Pero hindi niya kayang sabihin dito ang totoo dahil hindi pa nito mauunawaan ang lahat, higit sa lahat ayaw ni Jahaziel na may malalaman si Ethan na kahit anong bagay tungkol sa ina nito.

"Babalik din ang mommy mo master Ethan, sa ngayon ang kailangan mong gawin ay maghintay." ani ni Arturo bago niya binuhat si Ethan.

"Bumalik na tayo sa loob, at huwag mo nang uulitin ang paglabas ng bahay ng ikaw lang. Hindi magugustuhan ng iyong ama kung masasaktan ka." saad ni Arturo bago siya naglakad buhat-buhat si Ethan pabalik sa bahay.

Tulad ng kutob ko noon, sa tingin ko ay may mali sa mga nangyari siyam na taon na ang nakakalipas. Kailangan kong alamin ang katotohanan para kay master Ethan, at kung ang kapitbahay namin ay si madam na walang maalala, mas kailangan kong alamin kung anong nangyari sa kaniya. pahayag ni Arturo sa kaniyang isipan kung saan desidido itong malaman ang katotohanan nang nakaraan.

SAMANTALA, sa Bellinger Innovation ay seryosong nagtatrabaho sa kaniyang mesa si Jahaziel. Walang nakakasira sa focus niya once nasa trabaho na siya, yet hindi siya makapag cncentrate lalo pa sa nakita niya kaninang umaga na hindi maalis-alis sa isipan niya.

"Fuck that?!" mura ni Jahaziel na tumayo sa pagkakaupo niya at napahagod sa kaniyang buhok.

"I'm almost done moving on, but after i saw her again she's ruining my fucking peace! I shouldn't care anymore. She chose to leave for another man, so why do I have to be affected like this?! She's pretending that she doesn't know me – I should do that too." angil na reklamo ni Jahaziel kung saan napakuyom ang kamao niya.

"So that's the fucking man she replaced me with. You chose a man who can't give you what I could give you? And you're acting like I'm a fucking stranger."ani pa ni Jahaziel habang hindi maalis sa isipan niya ang lalaking kasama ni Felicia kanina.

Gustong tawanan ni Jahaziel ang kaniyang sarili dahil naapektuhan siya ng ganito ngayong nakita niya si Felicia after nine years nang iwan silang mag-ama nito.

" I'm affected because of my anger towards her, nothing more. And whatever scheme she is planning, i'll make sure she won't take my son." seryosong pahayag ni Jahaziel nang mapalingon siya sa pintuan na nagbukas at deretsong pumasok si Lara.

Dere-deretso itong lumapit sa kinatatayuan niya, kung saan napakunot ang noo ni Jahaziel dahil nakapasok si Lara sa opisina niya nang hindi napigilan ni secretary Choi na hindi kasunod ni Lara.

"You declined my lunch appointment with you? Ilang beses mo pa ba akong tatanggihan, Jahaziel? You always ignore me." deretsahanv reklamo ni Lara kay Jahaziel na nagpambuntong hininga.

"I am too busy to have lunch with you. And where is Secretary Choi? How did you get in here without him stopping you?"

"Bakit ba hindi mo ako pinagbibigyan kahit isang beses lang? Nakalimutan mo na ba noong hindi kita iniwan after kang iwan ni Fel for another ma--"

"---don't ever fucking mentioned that again." malamig na putol ni Jahaziel kay Lara na akmang lalapit sa kaniya at hahawak sa kaniyang braso yet agad na dumistansya si Jahaziel.

"Huwag mong gamitin sa akin ang reasoning mo sa mga ginawa mo noon, i never asked your sympathy when your bestfriend left me. And i already cleared to you that i won't date my ex-wife's bestfriend." walang emosyon na pahayag ni Jahaziel kasabay ng pagdating ni Secretry Choi na bahagyang hinihingal.

"I will deduct from your salary because he got past you. Get him out of here now, and make sure he cannot enter here again without my consent."utos ni Jahaziel kay secretary Choi na agad nilapitan si Lara.

"I'll guide you outside the building, Ms. Coro--"

"---ano bang wala sa akin at hindi mo ako magawang magustuhan? Jahaziel nanatili ako sa tabi mo noong iniwan ka ni Felicia, pero ayaw mo akong bigyan ng pagkakataon. Bakit? Dahil bestfriend ko si Felicia? Simula ng iwan at ipagpalit ka niya sa ibang lalaki ay pinutol ko na ang pakikipag-kaibigan ko sa kaniya. Kaya kong maging mabuting asawa mo, at ina ng anak mo, just give me a chance." pahayag ni Lara na walang emosyong mga tingin ang binigay ni Jahaziel sa kaniya.

"I simply don't like you, Lara. That's my reason, take her out." saad ni Jahaziel kung saan hinila na palabas ni secretary choi si Lara na wala ng nagawa.

Naiwan ng muli mag-isa si Jahaziel sa kaniyang opisina. Bumuga ng hangin si Jahaziel dahil alam niyang kahit ilang rejection ang sabihin niya kay Lara ay patuloy siya nitong ipu-pursue.

Walang puwang kay Jahaziel ang pag-ibig matapos ang sugat na dinulot ng pag-iwan ng kaniyang asawa sa kanila para sa ibang lalaki. At kahit nakita niyang muli ang kaniyang asawa, at kapitbahay pa niya, Jahaziel will make sure na wala ng puwang ito sa buhay nilang mag-ama.