Chapter 04

MALALIM NA ANG GABI nang makauwi si Jahaziel mula sa maghapong trabaho, kung saan hindi rin siya nakapag focus dahil kay Felicia. Siyam na taon itong nawala, yet ginugulo na agad nito ang isipan niya. Papasok palang siya sa pintuan ng matigilan siya at mapalingon sa bahay ni Felicia na hindi bukas ang mga ilaw.

Sa isiping tulog na ito katabi ang lalaki nito ay nagpakulo na naman sa dugo ni Jahaziel.

"I shouldn't fucking care, all i have right now for her is anger and nothing else." sambit ni Jahaziel na agad inalis ang tingin sa bahay ni Felicia at pumasok na sa loob kung saan sinalubong ni Arturo ang pagdating niya.

"Welcome back, Mr. Bellinger." yukong pagbati ni Arturo.

"How's Ethan?"

"Mahimbing nang natutulog si master Ethan, sinubukan niya kayong hintayin pero nakatulog na siya."ani ni Arturo na pabagsak na ikinaupo ni Jahaziel sa mahabang sofa at sumandal doon.

"Ipaghahanda ko na kayo ng inyong hapun--"

"--no need. I'm not hungry right now."putol ni Jahaziel kung saan inalis niya ang suot niyang necktie.

" Anong ginawa ni Ethan sa buong maghapon? Did he insist going out?" tanong ni Jahaziel.

"Lumabas siya sa bahay Mr. Bellinger, at nagkita sila ni madam." pagbibigay alam ni Arturo na agad na napalingon si Jahaziel sa kaniya.

Umalis si Jahaziel sa pagkakasandal nito habang salubong ang kilay na nakatingin kay Arturo.

"What did you said?! You let that woman saw my son?" singhal ni Jahaziel.

"Aksidente lang Mr. Bellinger ang pagkikita nilang dalawa..."

"Aksidente o hindi dapat hindi mo hinayaang makita ng babaeng 'yun ang anak ko?! What if she took my son and leave together with her fucking mistress?!" may galit na singhal ni Jahaziel na napatayo sa pagkaka-upo nito.

"Huwag kayong mag-alala Mr. Bellinger, dahil tulad ninyo ay hindi rin nakilala ni Madam si master Ethan." sagot ni Arturo na sandaling natigilan si Jahaziel sa kaniyang narinig.

"Nakita ko kung paanong estranghero si Master Ethan sa mga mata ni madam."

"She's faking it!" angil ni Jahaziel na nakakasiguro siya na nagpapanggap lang si Felicia.

"Hindi mapepeke ang pagiging ina, Mr. Bellinger, kung plano ni madam na kuhanin si Master Ethan sa inyo bakit kailangan niyang magpanggap na hindi kilala ang sarili nitong anak? Mahirap paniwalaan Mr. Bellinger, pero sa tingin ko ay hindi kilala ni madama ang sarili nitong anak."explain ni Arturo na sandaling nawalan ng imik si Jahaziel kaya patuloy na nagsalita si Arturo sa kung anong espekulasyon niya.

" Nalaman ko din mula kay madam na wala siyang kasama sa bahay niya, solo lang siyang nakatira sa kabilang bahay, Mr. Bellinger."

"Lies Arturo, i just saw her this morning with her fucking mistress. Don't trust her acting, Arturo, she's heartless. Iniwan niya nga si Ethan di'ba? After she gave birth, nagpagaling lang siya ng tatlong linggo ay tinakasan na niya ang responsibilidad niya bilang isang ina. Don't let that woman come near again to my son." malamig na saad ni Jahaziel bago ito umalisbsa harapan ni Arturo at deretsong tumaas ng hagdanan.

Deretsong nagtungo si Jahaziel sa kuwarto ni Ethan, nilapitan niya ang kama nito kung saan nakita niyang mahimbing na natutulog ang kaniyang anak.

Inayos ni Jahaziel ang pagkakakumot ni Ethan at pinakatitigan ang kaniyang anak.

"I don't know what's your mother's intention for showing herself again after she left us, i will make sure that she won't get you to me." sambit ni Jahaziel kung saan napadako ang tingin niya sa kaliwang palasingsingan niya, kung saan suot-suot pa niya ang wedding ring niya.

"We're fine even without her in our life, son." ani ni Jahaziel na hinubad ang singsing, bago nagtungo sa may bintana, binuksan iyon at tinapon ang wedding ring sa bakuran ng kuwarto ni Ethan.

"I won't let her ruin our lives again, she left us kaya panindigan niya ang kaniyang pinili." malamig na ani ni Jahaziel bago sinara ang bintana.

FELICIA P.O.V

WALA SA SARILING napahawak ako sa tapat ng aking dibdib dahil sa kakaibang pakiramdam na hindi ko maunawaan. Weird, bigla nalang ako nakaramdam na parang may mabigat sa dibdib ko na hindi ko maisip kung ano.

At ang nakakapagtaka pa, bakit parang gusto kong maiyak? Ramdam kong nangingilid na ang mga luha ko.

"Baliw na yata ako, bakit parang gusto kong umiyak?" ani ko kung saan tinapik-tapik ko ang aking dibdib. dibdib.

Tutulog na sana ako dito sa dati kong kuwarto sa bahay ng mga magulang ko, tapos bigla-bigla akong makakaramdam ng ganito.

"Anak gising ka pa?"

Napalingon ako sa may pintuan ng kuwarto ko ng kumatok si mommy mula sa labas. Miya-miya pa ay nagbukas na ang pintuan at sumilip si mommy mula roon.

"Puwede bang pumasok?"

"Ofcourse mommy, hindi niyo na po kailangang magpaalam." may ngiting pumasok na si mommy sa kuwarto ko at deretsong nagtungo palapit sa akin.

Nang makaupo si mommy sa kama ko ay napahawak ito sa mukha.

"Umiyak ka ba?" may pag-aalalang tanong nito na bahagya kong ikinangiti.

"Hindi ko nga po alam mommy eh, bigla nalang po sumikip ang dibdib ko at parang gusto ko pong umiyak. Ang weird ko mommy..."

"Hindi ka weird anak, maaring...."

Bahagyang napakunot ang noo ko nang bigoang nag hang si mommy sa pagsasalita niya. Pansin ko ang pagdaan ng lungkot at takot sa mga mata ni mommy.

Bakit kaya?

"Mommy okay ka lang?"

"Anak, bumalik ka na dito sa bahay. Hindi mo kailangang magtrabaho dahil kaya naman namin ibigay ng papa mo lahat ng kailangan mo. Just stay here with us." pakiusap ni mommy sa akin na hindi ko maunawaan bakit parang takot sila na mapalayo ako.

"Mommy hindi na po ako bata, ayoko pong habang buhay na umasa sa inyo ni papa. Besides, i love my work as a kindergarten teacher. Bakit po ba takot na takot kayo na maging dependent ako? Hindi po ba kayo proud sa akin?"

"Proud kami ng papa mo sayo, kaya lang natatakot kami isang araw ay mawala ka na sa amin ng papa mo." ani ng mommy ko na ikinahawak ko sa dalawang kamay niya.

Ano bang kinakatakot nina mommy?

"Mommy hindi naman ako mawawala sa inyo, bumukod lang po ako. Huwag na po kayong mag-alala sa akin, hindi na naman po sumasakit ang ulo ko. Stop worrying for me mommy, big girl na kaya ang anak mo." ngiting saad ko ng hilahin ako ni mommy payakap sa kaniya.

Hinayaan ko nalang si mommy, hindi ko lang maunawaan kung bakit takot sila ni papa na wala ako sa poder nila. Curious ako pero sa tingin ko normal lang 'yun sa mga magulang lalo pa at solo nila akong anak.

I spent my weekend with my parents, at nang dumating ang oras na kailangan ko ng umalis nagpaalam na ako sa kanila. And asusual, ang daming bilin ng mga magulang ko.

Hindi nag insist si Papa na ihatid ako dahil alam niyang ayokong sumakay sa mga kotse. Gusto pa ni papa na sundan ako para sure daw siyang makakauwi ako ng ligtas pero hindi ako pumayag dahil baka abutan si papa ng dilim sa daan, mahina pa naman na ang vision ni papa sa gabi.

Nakakangalay mag bike pero enjoy naman, magdidilim na ang kalangitan ng makabalik ako sa bahay. Excited ako para sa pagpasok ko bukas, makikita ko na naman ang mga cute kong estudyante. Pagkapasok ko sa bahay ay inilapag ko na sa mesa ang padalang pagkain ni mommy, medyo naparami ang niluto ni mommy. Hindi ko kayang ubusin ang mga 'to, baka masayang lang.

"I'll share this food sa mga kapitbahay ko." ngiting ani ko kaya nagpunta na ako sa kusina at kinuha ang mga naipon kong mga plastic mga tupperware.

Pinaglalagyan ko na ng mga ulam ang mga tupperware kaya binitbit ko na rin sila at nagsimula na akong mamahagi sa mga malalapit kong kapitbahay. Nag-e-enjoy akong magshare sa mga kapitbahay ko, may natitira pa akong isang tupperware at hindi ko alam kung dapat ko pa bang bigyan ang katapat kong kapitbahay.

"Baka itapon lang ito ni sungit pagbinigay ko. Wala naman akong atraso sa kaniya pero parang ang laki ng galit niya sa akin. Napagkamalan na nga akong kidnapper, baka isipin niya nilagyan ko ng lason 'to." saad ko pero kusang humakbang ang mga paa ko patungo sa bahay nila.

"Bahala na, atleast i tried na maging polite sa kaniya." dere-deretso akong naglakad palapit sa bahay ni sungit nang may tumigil na kotse sa harapan ko.

Hindi naman siguro kidnapper ang sakay ng kotse na 'to.

Nakaharang ang kotse sa harapan ko, lalagpasan ko na sana nang magbukas ang backseat at lumabas mula roon si sungit. Infairness, guwapo talaga ang kapitbahay ko kahit parang hindi marunong ngumiti.

"Where are you going?" tanong nito sa akin.

"Sa bahay mo, ibibigay ko lang sana itong puchero na niluto ng mo--"

"---we're not accepting food from stranger, don't ever come and bring trash in my house again." putol nito sa akin.

Ano bang problema ng lalaking 'to? Wala naman akong ginagawang masama, nagiging mabait na kapitbahay lang naman ako.

"FYI Mr. hindi trash ang dala ko. Buti nga i consider na bigyan ka kahit ang sungit mo." reklamo ko ng may lumabas na lalaki mula sa driver seat na pagkakita sa akin ay bahagyang yumuko sa akin.

Guwapo rin ang isang 'to, driver siguro ni sungit.

Kung ayaw ni sungit ang dala ko edi ibigay ko nalang sa iba. Lumapit ako sa driver ni sungit na bahagyang nagulat sa akin, hindi ko nalang pinansin at ibinigay ko sa kaniya ang tupperware na may laman na puchero ng mommy ko.

"Sayo nalang, don't worry walang lason 'yan. For sure magugustuhan mo 'yan." saad ko bago ito nginitian, at walang lingon-lingon kay sungit na umalis na ako pabalik sa bahay ko.

I hope hindi namana ng anak niya ang ugali ni sungit, gusto ko pa namang maging close kami lalo pa at magiging part siya ng klase ko.

THIRD PERSON P.O.V

"Mr. President..."

"She's acting that she doesn't know me, that's the fucking play she's doing. Throw that away." utos ni Jahaziel kay secretary Choi nang mawala na si Felicia sa harapan nila.

"Such a waste, Mr. President, if you're just going to throw this away. I'll just take it home and eat it. As far as I remember, Mrs. Bellinger is---"

"--stop addressing her with my surname, she's no longer a Bellinger." sitang putol ni Jahaziel kay Secretary Choi kung saan sa tupperware na hawak nito nakatingin.

"Apparently Mr. President, hindi pa kayo annulled ni Mrs. Bellinger so technically ay mag-asawa parin kayo sa batas at Dios."

"She's not my wife anymore."malaig na saad ni Jahaziel.

" Then if that's the case, Mr. President, since you've seen Madam Felicia again after nine years, you can now file for annulment." just fucking leave." pahayag na suhestiyon ni Secretary Choi na sandaling nawalan ng imik si Jahaziel, kung saan hindi nakapag-react si Secretary Choi nang agawin ni Jahaziel ang hawak niyang tupperware.

"Investigate that woman, find out what she's planning." utos ni Jahaziel na walang sinabi sa suggestion ni Secretary Choi at dere-deretso na itong naglakad papasok sa bahay nito.

Pinagmamasdan ni Secretary Choi si Jahaziel hangganh tuluyan na itong makapasok sa loob ng bahay nito.

"You're just full of anger and pain over Madam Felicia leaving you nine years ago. But deep down, you never stopped loving her.”sambit ni Secretary Choi na nilingon ang bahay ni Felicia.

"Now, from where i'll start my investigation about Mr. President's wife." ani ni Secretary Choi kung saan may pumasok na ideya sa kaniyang isipan.

"Maybe i should start from what happen nine years ago."