Chapter Six: I Hate You, Alexus

Pinagtagpo pero hindi itinadhana.

Siguro nga hanggang doon na lang ang love story namin ni Brandon. He’s not my first love neither my greatest love. Kaya siguro hindi ako nahirapang bitawan siya, kasi hindi ganoon kalalim ang feelings ko sa kaniya. But still, nasaktan ako sa ginawa niya. Parang naapakan ang ego ko. Hindi ko matanggap na naloko ako sa pag-ibig. Ilang years ko iyong hinintay after ng first break-up ko sa first love ko. And yet, I ended up being cheated and humiliated.

“Brandon, iniwan mo rin ako sa huli…”

Nagpagulong-gulong ako sa kama hanggang sa maging comfortable ako sa posisyon ko. Inabot ko ang unan at niyakap ito nang mahigpit, as if I’m comforting myself. Ang kailangan ko lang ngayon ay matulog para makalimutan saglit ang mga nangyari kanina.

“I hope our path will never cross again,” bulong ko at pinikit ang mga mata.

—

“Elize! Elize!”

Nilingon ko ang tumawag sa’kin pero wala akong ibang nakikita. Parang mag-isa lang ako rito.

Teka, nasaan nga pala ako? Gano’n ba kabilis ang oras? Sa pagkakaalam ko ay ilang seconds pa lang na nakapikit ang mga mata ko. Kaya anong ginagawa ko rito?

“Who’s there?” sigaw ko, pero umalingawngaw lang ang boses ko sa buong lugar.

It gives me goosebumps, hearing my own voice in nowhere. It's like, I was abandoned in a place where I see nothing but blurred lights and neverending horizons.

Weird. Anong lugar kaya ‘to? Saang lupalop ng mundo makikita ang lugar na ‘to? Bakit wala akong alam tungkol dito.

“Elize! Where are you?!”

Lumingon-lingon ako sa paligid para hanapin ang boses na iyon pero wala talaga akong makita. Wala rin akong maramdamang hangin na para bang nakakulong ako sa isang kahon. Pero ang nakakapagtaka ay hindi manlang ako nahihirapan huminga.

“You will never be Elize, again!

“You're nothing but a second rate…”

“Trying hard, Elize…”

“Stop! Please!” pagmamakaawa ko.

Nagulat ako sa sarili ko dahil sa pagmamakaawa kong tigilan nila ako. Pinalilibutan nila ako at pakiramdam ko ay unti-unting silang pumapasok sa utak ko. Nagagalit sila sa'kin pero at the same time ay tinatawanan nila ako.

“Where's your originality?"

“Tigilan niyo ako!”

Sumigaw ako nang malakas at tumakbo, umaasang lalayuan nila ako. Pero habang tumatakbo ako ay sumusunod sila sa’kin. Para bang nakatali sila sa sarili kong katawan kaya ayaw akong lubayan ng mga ito. Pakiramdam ko ay mababaliw ako.

“Leave me alone! I'm begging!”

Tinawanan lang nila ako kaya natakot na ako. Sana ay panaginip lang lahat. Sana ay lubayan na nila ako. Dahil masisiraan na ako ng bait kapag nagtagal pa sila sa paligid ko.

“Help me!”

Nagising akong madilim ang paligid, pawisan at hinihingal. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Ramdam ko pa rin ang takot na naramdaman ko kanina. Pakiramdam ko tuloy ay nakamasid sa’kin ngayon ang mga boses na ‘yon.

“Hindi talaga ‘to maganda. Ngayon pa lang ay binabangungot ako ng konsensya ko.”

—

“Good morning, Miss AG! Ano pong nangyari sa mga mata mo?” bati sa'kin ng guard na mukha namang concern sa kondisyon ng mga mata ko ngayon.

Literally, may dalawang itim na circles sa mga mata ko ngayon. Matapos kong magising kagabi dahil sa masamang panaginip ay hindi na ako nakatulog. Kaya gising ako hanggang mag-umaga at nakuha ko ‘tong eyebags na hindi kayang takpan ng concealer. Ayaw ko sanang pumasok pero naalala kong may meeting kami ni Alexus ngayon. Nagdalawang-isip pa ako kanina pero alam kong iha-hunting lang niya ako ulit.

“Nightmares,” bored kong sabi at dumiretso ng elevator.

Hindi ko pinansin ang mga bumabati sa’kin dahil wala talaga ako sa mood. Baka sila pa ang pagbuntungan ko ng negative energy.

“Oh, AG, okay ka lang?” bungad na tanong ni Monique, pero nginitian ko na lang siya nang pilit at dumiretso sa table ko.

Nilapag ko lang ang bag ko sa table at sandaling binaon ang mukha sa table.

“I hate you, Alexus! Kasalanan mo ‘to eh. Ikaw ang dahilan kaya nagkakaroon ako ng nightmares,” bulong ko sa sarili at malakas na hinampas ang table.

Narinig kong nagmura si Monique dahil nagulat siya sa ginawa ko pero wala akong pakialam. Bahala na siya mag-isip kung anong nangyayari sa’kin.

“AG, a text from Mr. Alexus. He wishes to see you in his office—”

Hindi pa siya tapos magsalita ay inangat ko ang mukha ko at nilingon siya.

“Very well, then,” sagot ko at tumayo.

Dire-diretso akong lumabas at nagtungo sa office ni Alexus. Naabutan ko siyang nakaupo sa swivel chair habang pinapaikot ang keychain sa daliri. I guess, someone had a nice sleep, except for this woman, who had the worst nightmare this month.

“Good morning, Mr. Alexus. Pinatawag mo raw ako?”

“Good morning, sunshine,” seryosong sabi niya at saglit na tumahimik, pero hindi ako nilulubayan ng tingin, “What happened to your eyes?”

Napakuyom ako ng mga kamay at pilit na ngumiti. Ba't pa niya tinatanong? Siya kaya ang dahilan kung bakit ganito ang mga mata ko.

“Unlike you, Mr. Alexus. I think you had a NICE sleep,” sagot ko na nakangiti pa rin, pero deep inside ay gusto ko na siyang sakalin.

Nanggigigil ako!