Chapter Seven: I Am Not Your Aelice

Nakatitig lang siya sa’kin, kaya kinakabahan ako nang kaunti. Baka na-offend ko siya. It was just a silly joke. Ilang minutes na akong nakatayo rito pero wala pa rin siyang sinasabi. Balak ba niya akong patayuin dito magdamag? Nanlaki ang mga mata ko sa na-realize ko. Posible niyang gawin sa'kin ‘yon. Siya ang boss ko ngayon at puwedeng-puwede niya akong pahirapan.

“What is it, Aelice?”

Tumaas nang kaunti ang isa kong kilay dahil tinawag niya ako sa ibang pangalan. Nagsisimula na siyang mag-pretend na ako ang babaeng nakatakdang ikasal sa kaniya. Paano niya kaya nakakayang tumingin sa mga mata ng ibang babae habang iniisip na si Aelice ang kaharap niya? Kung naririto si Aelice, tiyak na masasaktan siya kapag nasaksihan niya ito.

“Guevarra…”

“May ipag-uutos ka ba, Mr. Alexus?” pormal kong tanong at sinundan ito ng tipid na ngiti.

Kailangan ko maging casual sa paningin niya. I must act like I'm the woman he proposed to. Aaralin ko ang mga galawan ni Aelice, pati na rin ang pagkakakilanlan niya. Pero, ngayon pa lang ay nakokonsensya ako. It must be hard to Aelice, watching his beloved fiancé with another girl, who looks like her. Kung nakikita nga niya ang pinanggagawa ni Alexus. Sa ngayon, ay hindi ko pa alam ang totoong dahilan kung bakit kailangan kong magpanggap. Hindi ako kumbinsido na nawawala nga siya.

“Bring me a coffee… black coffee and no… sugar.”

“Noted, Mr. Alexus,” sabi ko kaagad at tatalikod na sana, pero pinigilan niya ako.

“You should call me, Ali… that's her nickname to me.”

Tumango lang ako at lumabas na ng office niya. Nagtimpla kaagad ako ng kape at mabilis na bumalik sa office niya. Naabutan ko siyang nilalaro ang sign pen sa table. Tumikhim ako para makuha ang atensyon niya, at hindi naman ako nabigo, tumigil nga siya. Tumingin siya sa’kin na parang kinikilatis niya ang buo kong pagkatao.

“How come that you and Aelice are likely twins? It's so difficult to determine who is who."

Ngumiti lang ako nang tipid at nilapag sa table niya ang kape, “Nagkakamali ka, Mr. Alexus. Magkamukha nga kami ni Aelice pero kahit kailan ay hindi siya magiging ako at hindi ako magiging siya.”

Nakita kong nag-iba ang expression ng mukha niya, pero bumalik din sa papaging blangko.

“Very well said, Guevarra…or should I say… Geronimo?” sagot niya at nag-smirk, kaya napakuyom ako ng mga kamay.

Kung hindi niya lang ako binlackmail, hindi ko tatanggapin ang trabahong ito. Pero sa ngayon ay nakasalalay sa kaniya ang magiging takbo ng buhay ko, kaya wala akong laban sa impluwensya niya.

“Mr. Alex, may ipag-uutos ka pa ba sa’kin?” pag-iiba ko ng usapan.

“I need a massage—”

“Right away, Mr. Alexus,” sagot ko agad at naglakad papunta sa likuran niya.

Nilagay ko ang mga kamay ko sa likuran niya at sinimulan siyang masahihin. Tahimik lang ako habang pinapakiramdaman siya. Masasabi kong hindi ako komportable at kinakabahan pa rin ako. Pero narito na ako sa sitwasyong ito. Wala nang atrasan. Sana lang ay makita na si Aelice para hindi magtagal ang pagpapanggap ko rito.

—

Alas sais na ng gabi pero narito pa rin ako sa ALera. May nakita kasi ako kaninang files sa white box, na alam kong pagmamay-ari ni Aelice. Hindi ako nagdalawang-isip na halughugin ang mga gamit niya dahil kailangan ko iyon para mas makilala ko pa siya, para alam ko kung paano maging siya.

“So, bago naging secretary ni Alexus si Aelice ay naging janitor muna siya ng ALera?”

Ang galing naman niya sa part na naging secretary siya sa loob ng one year. At dahil naging secretary siya ni Alexus ay naging madali ang pagkakaroon nila ng relasyon. The current president fell for her.

“Aelice… lalo akong naku-curious sa pagkatao mo…”

Ibinalik ko ang mga documents sa box nang makarinig ako ng malakas na kalabog. Kaagad akong tumayo at lumabas para tingnan kung ano ang nangyari.

“Alexus!” sigaw ko nang makita siyang nakabulagta sa sahig.

Mabilis akong lumapit sa kaniya at chineck siya kung anong nangyari. He was drunk. Hindi lang siya nakainom, lasing na lasing pa. Kaya siguro ay bumagsak na lang ang katawan niya dahil hindi na niya kayang tumayo at maglakad.

“Alexus…”

Tinulungan ko siyang tumayo at maglakad, nahirapan pa ako dahil ang bigat ng katawan niya. Pero nagawa ko siyang dalhin sa couch. Nakahiga lang siya rito. Iniwan ko siya saglit at bumalik sa office ko para kumuha ng polbo.

“Bakit kaya siya nagpakalasing?” tanong ko sa sarili habang pabalik sa office niya.

Siguro ay naalala niya si Aelice kaya siya nagkakaganito.

“Alexus, lalagyan kita ng powder sa likod ah,” sabi ko at dahan-dahang nilagyan siya ng powder sa likuran niya.

Naglagay rin ako sa leeg niya at sa noo. Nang matiyak kong puwede na siyang iwan ay tumayo na ako. Pero bigla niya lang ako hinawakan sa kamay, kaya natigilan ako. Ano na naman, Alexus?

“Don't leave… Please, don't leave… Aelice…”

Sinasabi na nga ba at si Aelice ang dahilan kaya siya nagpakalasing. Nakakaawa siyang tingnan. Para siyang miserable. Para siyang clown na tinatago sa lahat ang tunay niyang nararamdaman. Pity.

“Aelice, don't go…”

Sana ay ang tunay na Aelice ang nasa tabi mo ngayon. Pero ibang tao ang kasama mo, Alexus. And, I am not your, Aelice.