THE PHOTOGRAPH

May mga araw na wala namang kakaiba sa simula, pero pagdating ng gabi, maiisip mong sana pala hindi ka na lang umalis ng bahay.

Hindi ako naniniwala sa ganoong pakiramdam.

Mas gusto kong isipin na ang mga bagay ay may malinaw na dahilan.

Kapag nagkamali ka, may dahilan.

Kapag may nangyari, may pinagmulan.

At kung may problemang hindi mo maintindihan, ang solusyon ay hanapin ang tamang impormasyon.

Kaya bago ako bumaba ng taxi sa harap ng Velmont Group, tiningnan ko pa ang oras sa cellphone ko.

7:43 a.m.

Labimpitong minuto bago ang orientation ko.

Maaga.

Maayos.

Kontrolado.

Dapat ganoon.

“Trabaho lang,” bulong ko sa sarili ko habang nakatingala sa gusali.

Hindi ko alam kung bakit kailangan ko pang sabihin iyon.

Siguro dahil sa unang tingin pa lang, alam kong hindi ako sanay sa mundong papasukin ko.

Ang gusali ng Velmont Group ay hindi lang mataas.

Nakaka-intimidate.

Salamin at bakal ang halos buong harapan nito, at maging ang lobby ay parang walang lugar para sa mga taong nag-aalinlangan.

Napabuntong-hininga ako.

“Okay. Huwag kang matakot sa building.”

Bahagya akong natawa sa sarili ko.

Mas madaling sabihin kaysa gawin.

Pagkapasok ko, agad akong sinalubong ng receptionist.

“Ms. Liana Valdez?”

“Opo.”

“Thirty-second floor. May naghihintay po sa inyo.”

“Salamat.”

Habang umaakyat ang elevator, napatingin ako sa sarili ko sa repleksiyon ng salamin.

Simple lang ang suot ko. Maayos na blouse, palda, at heels na halos isang oras ko nang pinagsisisihan.

Hindi ako mukhang CEO secretary.

Mukha akong taong sinusubukang kumbinsihin ang sarili niyang kaya niya.

Pagbukas ng elevator, isang babaeng may hawak na tablet ang lumapit sa akin.

“Liana?”

“Opo.”

“I'm Claire.”

Ngumiti siya at iniabot ang kamay niya.

Magaan ang aura niya kumpara sa buong floor.

“Welcome.”

“Thank you.”

Habang naglalakad kami, panandalian siyang sumulyap sa akin.

Hindi ko iyon pinansin sa unang pagkakataon.

Sa pangalawa, napansin ko.

Sa pangatlo, hindi ko na napigilang magsalita.

“May problema ba?”

Agad siyang napalingon.

“Ha?”

“Kanina pa kayo tumitingin sa akin.”

Napangiti siya nang alanganin.

“Sorry. Wala naman.”

“Sigurado?”

“Sigurado.”

Hindi ako kumbinsido.

Pero hindi ko na siya pinilit.

Huminto kami sa harap ng isang malaking p***o.

May metal plate sa gilid.

ADRIAN MONTENEGRO

CHIEF EXECUTIVE OFFICER

Biglang naging mabigat ang tiyan ko.

“Good luck,” sabi ni Claire.

Napatingin ako sa kanya.

“Bakit parang kailangan ko ng good luck?”

Hindi siya sumagot.

Kumatok siya nang dalawang beses.

“Come in.”

Mababa ang boses.

Hindi malakas.

Pero may kakaibang authority.

Binuksan ni Claire ang p***o.

“Mr. Montenegro, Ms. Liana Valdez.”

Pagpasok ko, agad kong nakita ang lalaki sa likod ng mesa.

Si Adrian Montenegro, ang magiging boss ko.

Nakita ko na siya sa mga artikulo.

Pero ibang-iba pala kapag nasa harap mo na.

May mga taong hindi kailangang magsalita para mapansin.

Siya iyong ganoon.

Maayos ang dark suit niya. Nakabukas ang isang folder sa harap niya. Isang kamay ang nakapatong sa mesa habang ang isa ay may hawak na pen.

Tumingin siya sa akin.

At biglang nawala sa isip ko ang lahat ng inensayo kong sasabihin.

Hindi dahil gwapo siya.

Bagama't, oo, mahirap namang hindi mapansin iyon.

Kundi dahil parang sinusuri niya ako.

Hindi iyong ordinaryong tingin ng employer sa bagong empleyado.

Mas matagal.

Mas tahimik.

At sa isang saglit, naisip kong parang may hinahanap siya sa mukha ko.

“Leave us.”

Malamig niyang utos kay Claire.

“Of course, sir.”

Lumabas si Claire.

Naiwan kaming dalawa.

“Sit.”

Umupo ako.

Binuksan niya ang folder.

“Naipaliwanag na sa iyo ang trabaho?”

“Opo.”

“Tell me.”

Napahinga ako nang dahan-dahan.

“Pamamahalaan ko po ang schedule ninyo, meetings, documents, correspondence, at mga tawag na kailangan munang i-filter bago makarating sa inyo.”

“Anything else?”

“Dapat alam ko po kung nasaan kayo kapag kailangan kayo ng board o ng department heads.”

Tumango siya nang bahagya.

“You're aware that this isn't a nine-to-five position.”

“Opo.”

“You'll be dealing with confidential information.” Dagdag niya.

“Opo.”

“You'll be expected to keep up.”

“I will.”

Tumigil ang kamay niya sa ibabaw ng folder.

Tumingin siya sa akin.

“Don't promise things you can't prove.”

Hindi ko alam kung bakit parang personal ang dating ng simpleng pangungusap.

“Then I'll prove it.”

Saglit siyang natahimik.

May bahagyang pagbabago sa mga mata niya.

Kung tama ang basa ko, parang hindi niya inaasahan ang sagot ko.

“Good.”

Tumayo siya.

“Your desk is outside. Claire will give you the rest of the instructions.”

“Opo.”

Bago siya tuluyang lumabas, huminto siya.

“Liana.”

“Yes Sir?”

“Kung hindi mo naiintindihan ang isang bagay, magtanong ka.”

Bahagya siyang tumingin sa akin.

“Huwag kang basta sumang-ayon dahil ako ang boss mo.”

Hindi ko alam kung bakit tumatak sa akin ang sinabi niyang iyon.

Tumango ako.

Paglabas niya, saka lamang ako nakahinga.

“Okay,” bulong ko. “Hindi naman pala ganoon kasama.”

Maling-mali ako.

Makalipas ang dalawang oras, halos malunod na ako sa mga dokumento.

May schedule ng mga meeting, listahan ng board members, kontrata na kailangan niyang pirmahan, at sunod-sunod na tawag na kailangang ayusin.

Sa unang tingin, ordinaryong trabaho lamang.

Pero habang binabasa ko ang mga dokumento, napansin kong karamihan sa mga folder ay may markang confidential.

Napaisip ako kung gaano kalaki ang tiwalang ibinibigay sa isang bagong empleyado.

O kung talagang tiwala iyon.

Baka sinusubukan lang niya akong makita kung hanggang saan ako makakaya.

Hindi ko alam.

Pero ayokong mabigo.

Habang inaayos ko ang mga folder sa side table ng opisina niya, may napansin akong maliit na frame na halos natatakpan ng isang kahon.

Hindi ko sana papansinin.

Pero nahulog ang isang dokumento malapit doon.

Yumuko ako.

At doon ko nakita ang litrato.

Isang mas batang Adrian.

Nakangiti.

Totoong nakangiti.

At katabi niya ang isang babae.

Napatingin ako sa mukha nito.

Huminto ang lahat.

Hindi dahil kilala ko siya.

Kundi dahil—

kamukha ko siya.

Hindi eksaktong pareho.

Pero sapat para mapatingin ako sa sarili kong repleksiyon sa salamin ng cabinet.

Muli sa litrato.

Muli sa sarili ko.

Pareho ang hugis ng mukha.

Pareho ang mga mata.

Pati ang bahagyang kurba ng labi.

“Hindi maaari…”

“Liana.”

Napapitlag ako.

Nasa pintuan si Adrian.

Hindi ko siya narinig.

Mabilis kong ibinaba ang litrato.

“I'm sorry. Hindi ko naman sinasadyang—”

“Who told you to look at that?”

Hindi ko nagustuhan ang tanong.

“Wala.”

Lumapit siya.

Kinuha niya ang frame.

At habang hawak niya iyon, napansin ko ang pagbabago sa kanyang mukha.

Hindi galit.

Hindi rin simpleng lungkot.

May kung anong mahirap pangalanan.

Parang isang lumang sugat na biglang nahawakan.

“Sino siya?” tanong ko.

Hindi siya sumagot.

“Sir?”

Tumingin siya sa akin.

At sa halip na sagutin ako, sinabi niya:

“That’s exactly what I want to know.”

Hindi ko agad naintindihan.

“Hindi ninyo siya kilala?”

Hindi siya sumagot.

Tumunog ang cellphone niya.

Tiningnan niya ang screen.

Saglit na nanigas ang panga niya.

Pagkatapos ay ibinaba niya iyon.

“Go back to work.”

Hindi ako gumalaw.

“Kamukha ko po siya.” 'Di ako mapalagay.

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

At sa pagkakataong iyon, may nakita akong bagay na hindi ko maipaliwanag sa kanyang mga mata.

Parang takot.

O baka ako lang ang nag-iisip noon.

Bago ko pa siya tanungin, tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

May litrato.

Ako.

Nakatayo sa harap ng Velmont Group.

Kuha ngayong umaga.

Sa ilalim nito ay isang mensahe:

'MALIGAYANG PAGBALIK, LIANA.'

Nawala ang init sa mga daliri ko.

Dahan-dahan akong tumingin kay Adrian.

At sa halip na magtanong kung sino ang nagpadala noon—

ang una kong napansin ay hindi siya mukhang nagulat.

Para bang may bahagi sa kanya na matagal nang naghihintay sa mensaheng iyon.