02

Pagkatapos nang usapin namin ay hinayaan na muna akong magpahinga ni Ma'am Tarah.

Ang bait niya talaga. Dapat nagtratrabaho na ako ngayon dahil kakatanggap niya lang sa akin sa trabahong ito. Pero tignan mo nga naman, nakahiga ako ngayon na animo'y espesyal na bisita. Baka lahat ganto niya tratuhin? Good, then.

Bumangon na ako sa pagkakahiga pero hindi pa rin ako umalis sa pwesto ko. Naka tulog rin naman ako ng mga tatlong pong minuto kaya may lakas na naman ako para bumangon.

Sinulyapan ko ang cellphone ko sa tabi ko. Basag basag na ito na para bang pwede nang itapon anomang oras. Alas syete na rin pala nang gabi. Kaya pala nung tumanaw ako sa bintana kanina ay madilim na.

“Ma‘am Lereña, ang pagkain niyo po,” rinig kong sabi sa likod nang pintuan.

Actually, kumatok muna siya bago magsalita na siyang kinailing ko. Ang espesyal naman yata nilang trumato ng katulong? O nasanay lang talaga ako sa masamang ugali ni Manang Betha?

Pinagbuksan ko ito ng pintuan. Pumasok naman ang babae na sa tingin ko’y nasa sengkwenta anyos na.

May nilapag ito sa maliit na table sa tabi ko.

“Ah manang, Reña na lang po ang itawag niyo sa akin, napaka pormal kasi ng Ma'am Lehreña eh. Atsaka kasambahay rin naman po ako dito.” mahabang litanya ko.

Napatuwid naman ito nang tayo at marahang ngumiti sa akin.

“Kung hindi ako nagkakamali, ikaw ba ang bagong nakatalaga bilang kasambahay ni Sir Thane?” aniya na kinatunganga ko.

Sino iyon? Sir Thane? Tunog Certain huh? Siguro ang buti nang taong iyon.

Napakamot naman ako sa batok ko at hindi alam kong o-oo ba ako o hindi? Sino ba kasi iyon? Anak ba iyon ni ma'am Tarah? Pambihira, sa lahat ng bagay iyon pa ang hindi ko inalam!

Mukhang napansin niyang nagdadalawang isip akong sumagot kaya nagsalita siya, “Si sir Thane iyong nag-iisang anak na lalaki ni, ma‘am Tarah.”

Para naman akong tutang napatango sa bagong nalaman. So siya nga ang tinutukoy ni Ma‘am Tarah na need ng assist ko. Hm... Pangalan palang parang alam ko nang mana sa Ina.

“Ako nga po,” sagot ko naman.

Hindi ko alam kung guni-guni ko ba iyon o ano pero parang nakita kong parang nag-iba ang ekspresyon niya.

“Kung ganoon, mag-iingat ka hija... At ‘wag na ‘wag kang magpapahuli sakaniya...” babala nito na nagbigay tanong ulit sa akin.

Akmang tatalikuran niya na ako para umalis ngunit natigil siya nang magtanong ako.

“Huh? Hindi ba siya... Mabait?” takang tanong ko. Kasi bakit kailangan pa niyang magsabi nang ganun diba?

“You'll know once you caught up,” Napalunok naman ako sa naging sagot niya. Mas lalo lang tuloy dumadami ang katanungan ko nang dahil sakaniya.

“Teka lang... ” pigil ko nang muntik na siyang makalabas nang pinto ng silid.

Nakakaramdam na tuloy ako nang inis dahil parang atat na atat na itong umalis.

Madami pa naman akong tanong pero mukhang ‘di rin masasagot ngayon lahat.

“Kailangan ko na pong bumalik do—”

“Last question,” pagpuputol ko, mukhang naghihintay naman ito sa anomang sasabihin ko kaya nakaramdam ako nang tuwa.

“Anong buong pangalan niya at... Anong nalalaman mo sakaniya?”

Nanliit naman ang mata ko dahil nakita ko kung paano siya lumingon lingon sa paligid na para bang sinisigurado niyang walang ibang makakarinig nang sagot niya.

Lumapit ito sa akin na tila takot na may makarinig sa sasabihin niya. Napahigpit tuloy ang kapit ko sa bed sheet.

“His full name is Thane Koz Xue Salazar, ang unang anak na lalaki ni Mrs. Tarah Salazar...and also the most dangerous person in this house.”

Thane Koz Xue Salazar? What a cool name! Pero parang nakakakilabot din sa pagka angas.

Napalunok na naman ako sa huling sinabi nito. Ayaw ko sanang maniwala

sa sinasabi nito kasi ang bait bait ni Ma‘am Tarah, pero hindi naman siguro magsisinungaling sa akin ang matagal nang naninilbihan na bahay na ito...

“Ayaw na ayaw niyang magkaroon ng katulong, at ayaw niya rin na kinakausap siya nang mga kasambahay nang mama niya, ni mahuling nakatitig dito ay pinagbabawal niya.”

Napaawang tuloy ang labi ko sa tinuran nito.

“Hindi naman sa tinatakot kita pero marami nang hinire si ma'am Tarah para maging katulong nito dahil awang-awa siya sa kaniyang anak... Pero nakakalungkot lang na lahat sila ay di nagtatagal nang araw, at kusa pang sila ang umaalis.”

Sinong mas nakakaawa kung ganun? Mga kasambahay!

Tumatak tuloy iyon sa isip ko, na para bang hindi na ako makakatulog ulit kung sakali man.

“Base sa sinabi ni Manang... Mukhang mahirap pakitunguhan ang lalaking iyon atsaka mukhang kakailanganin ko rin nang mahaba- habang pasensya.”

Bumuntong hininga ako. Gusto kong mag-isip na mali lahat nang narinig ko dahil parang malabo akong magtatagal dito kung sakali mang totoo iyon...

Kay Mang Betha nga ay nagtitimpi na ako paano nalang kung ganoon nga ang lalaking iyon? Aish.

Bigla namang pumasok sa isip ko ang naging usapan namin ni ma'am Tarah kanina lang.

“I heard you're gonna continue your studying while working here?” tanong nito.

Tumango naman ako, habang nakangiti. Ansaya niyang kausap promise.

“Kung makakatagal at kakayanin mo ang trabaho mo ay sasagutin ko lahat ng pangangailangan mo sa pag-aaral and of course I'll pay your tuition f*e. And don't worry, iba pa ang sa sweldo mo,” Ngayon ay seryoso na ang itsura nito. Ni-hindi mo kakikitaan ng anumang biro sa tinuran.

“S-sobra-sobra naman po yata l-lahat iyon, ma'am.” nahihiyang tugon ko.

Tapos ang gagawin ko magiging kasambahay lang ng anak niya? Hindi sa ine-easy easy ko lang pero sobra naman yata ang offer niya kung sakali man...

“No, I know how hard it is for you to do this at the same time... So, if you stay at this work I won't hesitate to do that,” nakangiting aniya.

Natutunganga nalang tuloy ako habang nag-iisip.

Kung tutuusin ang ganda ng offer na iyon para sa akin, hindi na ako mamromroblema sa pag-aaral niyan at makakatulong pa ako kay mama dahil may sweldo pa rin ako.

Kaya... Bakit pa ako aatras? Minsan lang naman magkaroon ng ganitong pagkakataon kaya kukunin ko na.

At kung... Totoo nga ang sinasabi ng mamang na iyon, siguro kailangan ko nang mag-aral ngayon kung paano pahabain ang pasensya at pag intindi.

Sana lang hindi ito malaman ni mama kung sakali man... Kasi magagalit iyon at di magdadalawang isip na alisin ako dito kahit pa sobrang ganda ng offer…