Chapter 2

Chapter 2: Secretly

“Are you okay, hija?”

Kusang tumigil ang kamay ko sa paghagod ng likod nang marinig ang mala-anghel nitong boses.

“Hija?”

Natauhan naman ako sa pagtawag niya muli.

Umangat ang tingin ko. Sa unang paglandas palang ng mata ko ay parang panandaliang nawala ang sakit sa likod ko. Napa tuwid tuloy ako ng tayo.

Noong umulan ba ng kagandahan inako niya lahat?

“Wait, are you the one Mylene talking about?” tanong niya habang pinagmamasdan ang bagaheng dala ko.

Kahit na nakatameme ay tumango pa rin ako dahil narinig ko ang pangalan ni tita. Parang wala lang naman sakaniya ang patuloy kong paninitig at matamis pa nga akong nginingitian.

“Let’s talk inside, then.” aya niya kaya naglakad na kami papasok.

Habang naglalakad ay napansin ko ang nagsusumigaw sa liwanag nilang chandelier. Pinasadahan ko pa ng tingin ang makintab nilang sahig na animo’y kumikinang na kristal.

Nakaramdam tuloy ako ng pag-aalinlangan kung pwede bang itapak ang luma kong sapin sa paa.

Nakahinga ako ng maluwag nang tumigil na kami sa magarbo nilang salas. Sinenyasan niya ako, kaya Itinabi ko muna ang mga bagahe ko habang nahihiyang naupo sa tabi niya.

“I heard kamag-anak mo raw si Mylene?”

“Tiyahin ko po siya...”

“I see. So, I guess alam mo na kung anong katangian ang hanap ko?” ngumisi siya.

Tumango naman ako at tila sa pagkakataong ito ay ginising ng tanong na iyon ang diwa ko.

“Walang anak, marunong sa gawaing bahay at higit sa lahat masipag. In short—ako po! ” taas noo kong sabi at pabirong sumaludo pa sa huling tinuran. Isinandal ko rin ang sarili sa sofa para makapagpahinga ang nangingirot na namang likod.

Geez, tama bang i-humor ito sa amo?

“Pasado ka na talaga,” hirit pa niya na nagpatanggal ng kaba ko.

Narinig ko pa nga ang mahihina nitong pagtawa na parang nanghehele sa pandinig.

Hindi ko alam dahil sa ginawa kong iyon ay tila naging kampante ang loob ko sa kanya. Tulad ngayon ay na nag-uusap na kami na parang matagal nang magkakilala.

Akala ko pa man din susungitan niya ako kahit mukha siyang anghel…

Mga naunang amo ko kasi noon, nasa loob ang kulo. Pero itong si Ma'am Tarah? Ni ultimo pagkamot ko tinatawanan niya.

“Ilan po ang anak niyo, Ma'am?” pang-uusisa ko habang pinaglalaruan ang mga daliri sa kamay.

“Tatlo sila, hija…”

Natigilan ako. For real? as in tatlo?

Naramdaman ko ang paghampas niya sa balikat ko. Nangangamatis na nga ang mukha niya pero feeling ko ako pa rin ang lugi.

Mula sa abot dibdib niyang may natural na kulot. Kutis na kasing kinis at puti ng marmol na pader. Idagdag pa na para siyang modelo kung dalhin niya ang sarili.

Like mapapatanong ka talaga kung saan ka nagkulang? Charet!

“Magkakasundo talaga tayo,” saad niya animo’y hundred percent sure na talaga.

Nagtawanan kami saglit hanggang sa magawi ang tingin ko sa nagsusumigaw niyang kasuotan.

Napanguso ako sa kulay dilaw niyang dress na off shoulder at hapit sa kaniyang katawan. Para siyang rarampa kung saan. Pero wala naman daw siyang lakad?

Nagkibit balikat ako. Iba talaga kapag may pera. Iyong mga simpleng bagay sa kanila ay masyado nang sosyal sa dukhang gaya ko…

“Ah, ma’am ano po pala ang parte ko dito bilang katulong niyo?” sa wakas at naisingit ko na rin. Ang dami na kasi naming sinalita pero ‘di man lang umabot sa topic na iyon.

Sumeryoso ang itsura niya na siyang ipinagtaka ko. Hindi ko na nga rin binalingan ang inilapag na merienda sa lamesa nang dahil doon.

“You‘ll do your part as a personal maid of… my son. ”

Nanigas ako. Umulit ulit rin iyon sa utak ko.

“Po?” tanong ko ulit dahil baka namali lang ako ng pandinig.

Personal maid? ‘Di iyon nabanggit sa akin ni tita ah... at saka hindi ba parang mas mahirap iyon?

“You'll gonna be his maid…” pag-kumpirma niya at sumimsim sa baso. Tumaas ang balahibo sa ‘di malamang dahilan. Parang… lumakas ata iyong aircon?

Pasimpleng pa siyang tumitingin sa paligid na parang may sasabihing hindi pwedeng marinig ng kung sino.

“But…” tumigil siya saglit. pansin ko rin na humihina ang bigkas niya.

Doon na tuluyang nalaglag ang panga ko.

Ibinulong niya lang iyon… pero parang sirang plakang nag ingay iyon sa utak ko.