Chapter 4

Chapter 4: That fast?

Nakatayo ako ngayon mula sa matayog na pintuan, kung saan hindi mo basta basta mabubuksan. Dahil sa may keypad itong konektado sa mga numerong kailangan pang itama para mabuksan.

Huminga ako nang malalim. Parang gusto kong tumuloy… na hindi. Sakto namang pumasok sa isipan ko ang naging usapan namin ni ma'am Tarah kanina pagkatapos umalis ng magkapatid.

“This is your time to freely clean his room.”  Ngumiti ako kahit na sa likod ng isipan ko ay may pag-aalinlangan na.

Hindi ko alam… basta pakiramdam ko lahat ng pagmamay-ari ng lalaking iyon may panganib na dala.

Beep. 

Pagkatapos kong sumundot ng tamang numero ay lumabas ang kulay berdeng ilaw nito. Tandang naitama ko ang password niya.

Unang tapak pa lamang sa sahig ay humalimuyak na ang kakaibang amoy ng silid. Parang aksidenteng kumalat ito sa loob dahil bawat sulok nito ay siyang naamoy ko. Humigpit tuloy ang kapit ko sa bitbit na walis at maliit na duster. 

“Dapat bilisan ko na…” bulong ko.

Pinasadahan ko muna ng tingin ang paligid. Ang buong pader nito at ibang mga gamit ay nababalutan nang matapang na kayumanggi. Parang nakabawas iyon sa tensyong nararamdaman ko lang kanina.

“ Iba talaga kapag may pera…”

Ngumuso ako at sinimulan ng magpunas. Gamit ang mabalahibong duster ay maingat kong pinadaosdos iyon sa mga bagay na di pwedeng gamitan ng basahan.

Habang abala ay bigla namang sumagi sa isipan ko ang paraan ng pagtitig niya kanina. Masyadong madilim. Iyong tipong paatrasin ka kahit ‘di pa siya bumibitaw ng salita.

Pero bukod doon, parang may kakaiba sa lalaking iyon na hindi ko maipaliwanag.

Wala namang halos alikabok ang mga mga kagamitan niya kaya mabilis ko lang din iyong natapos. Gayon din ang sahig niya na parang makikita mo na ang sariling repleksyon kung hindi lang gawa sa makinis na kahoy.

“Infairness kahit wala siyang katulong, parang… laging nalilinisan ang kwarto niya. ”

Actually, para lang akong nag do-doble ng gawain. Gaya nga ng sabi ko, malinis siyang tao, masinop rin ni ultimo banyo ay mabango rin. 

Kaya siguro pinapasekreto lang ni ma'am Tarah kasi hindi naman talaga kailangan ng anak niya ng katulong?

Pero kahit na ganoon, kailangan ko pa rin siyang pagsilbihan. Hindi lang naman paglilinis ang ginagawa ng personal maid. Pero ang ipinagtataka ko lang kung paano ko siya pagsisilbihan ng pasikreto lang? 

Mag a-ala ninja nalang?

Nang masiguradong mas malinis na ang lahat ay nagpahinga muna ako sa kaniyang malambot na sofa. Hinihingal pa nga ako ng kaunti habang pinapaypayan ang sarili.

 

Saan kaya remote ng aircon niya?

Habang abala sa pagpupunas ng mukha ay hindi ko maiwasang mapatingin sa p***o. Oo nga pala, hindi ako pwedeng magtagal dito at baka makapang abot pa kaming dalawa.

Lumakad na ako papalapit sa p***o. Pero natigilan rin ng maalalang hindi ko pala nabitbit ang mga ginamit kong panlinis. Mabilis ko din namang nabalikan ang walis at balak na rin sanang kunin ang duster kung ‘di ko lang narinig ang tunog na nagpawala ng dibdib ko.

Beep. 

Nanlaki ang mata ko. Lagot na! Siya na kaya iyan?

Hindi na ako mapakali habang naghahanap ng pwedeng pagtaguan. Hindi ako pwedeng makampante na si Ma'am Tarah iyan dahil umalis din siya para pumunta sa kaniyang kompanya kanina.

Nakahinga ako ng maluwag nang maisiksik ang sarili sa higaaan bago pa man bumukas ng tuluyan ang p***o.

Click.

Bumukas ang p***o. Kasunod nito ay ang tunog ng sapatos na ngayon ay lumalakas na, pahiwatig na malapit na ito sa kama.

Halos marinig ko pa ang tibok ng puso ko dahil sa pagkakadapa sa malamig na sahig.

Ito na nga bang sinasabi ko. 

Napapikit ako ng mariin nang bumigat ang foam malapit sa pwesto ko. Nagtagal siya doon ng ilang minuto bago ko naramdaman ang pagtayo niya. Ngayon ko lang napansin na nagtanggal pala siya ng sapatos kanina kaya tanging ang kutis porselana lamang nitong paa ang nakikita ko ngayon.

Nakahinga ako ng maluwag nang makarinig ng pag alpas ng tubig mula sa banyo. 

Pagkakataon ko na.

Maingat akong gumapang palabas ng kama. Hapit hapit ko pa ang sarili habang hinahabol ang hininga.

Kung bakit ba kasi dito pa ako nagpahinga. 

Mabilis kong hinablot ang kayumangging duster at dahan dahang naglakad papunta sa p***o. Nanginginig pa ang kamay ko habang nakakapit sa p***o kaya hindi ko agad iyon mabuksan.

Reña kalma lang. Hindi ka niya maabutan. Hindi ka niya… mahuhuli.

Akmang pipihitin ko na sana ngunit agad din akong nanigas nang maramdaman ang malamig na pumatong sa kamay ko. Parang bumagal din ang paghinga ko lalo na ng magsalita siya.

“ That fast? ” may pang-uuyam sa malalim nitong boses. 

Natahimik ako. Bukod sa hindi ko alam ang sasabihin ay hindi rin ako makapaniwala na ganun niya ako kabilis nahuli.

Lintek na iyan!

Hinigit niya ako papalapit sakaniya. Ngayon ay ramdam ko na ang mainit nitong hininga sa tainga ko. 

“ Where did you get the permission to be here?” 

Ramdam ko ang panlalamig ng paligid kahit na pinagpapawisan lang ako kanina. Hindi pa rin ako kumibo kahit na pwede ko namang sabihing na ang Nanay niya ang may pakana ng lahat ng ito. Pero mukhang hindi niya nagugustuhan ang pananahimik ko, dahilan para hablutin niya ang isang kamay ko mula sa p***o.

“S-sir,  inutusan lang po ako ni ma'am Ta—”

“ If she ordered you to kill someone, will you do also?”  seryosong sabat niya. Umawang ang labi ko dahil parang pinapahiwatig niya na ganun ako kababaw para sundin ang utos ng iba.

“Ibang usapan—”

Napaatras ako nang sarkastiko siyang tumawa. alam kong hindi siya natutuwa. Pero ako? Parang nawawala na rin ang kaninang kaba sa sistema ko dahil sa patuloy niyang pang i-insulto.

Calm down, Reña… wag kang papasindak sa mayabang na iyan.

Pero parang isang kasinungalingan ang katagang iyon dahil sa mga oras na nagkasalubong ang mata namin ay parang may kung anong tumagos sa kaluluwa ko. 

“ You are not supposed to be here.” 

“ Pero may responsibilidad po ako dito.” Kahit nang hihina ang tuhod ay pilit ko pa rin hindi pinanginig ang boses ko. Kumunot naman ang kilay niya at ramdam ko rin ang paghigpit ng hawak niya sa akin.

“ Then, leave. You are fired.” balewalang aniya at pinakawalan na ang namumula kong pulsuhan. Tinalikuran niya din ako na tila tapos na ang lahat.

“Bakit kita susundin?” Sagot ko nang makabawi sa pagkabigla. 

Tumigil siya ngunit likod niya pa rin ang kaharap ko. Namayani ang katahimikan sa pagitan namin. Alam kong bastos pakinggan ang katagang iyon pero masisi niya ba ako?  Hindi nakakatuwa ang sabihan ka ng ganoon ng wala ka namang ginagawang masama.

Kailangan ko ring magpakatatag dahil nakasalalay dito ang pera at pag-aaral ko.

“Try me.” Binalingan niya ako kung kaya’t nahigit ko na naman ang sariling hininga. “ Then you'll see yourself begging to leave.”