Simula

Reña’s POV

Minsan gusto ko na lang maniwala na unfair ang buhay. Kasi kung patas ang mundo

Bakit kailangan pang maghirap?

Kung sa-success din lang naman ako in the future, bakit hindi nalang ngayon? Hello, kailangan na kailangan ko na kasi talaga!

“Manang, kahit tagalinis nalang po ng karinderia niyo. Mabilis po akong kumi—”

“Wala na talagang slot para sayo, Ineng. Kung tatanggapin ka pa namin ay baka wala rin kaming mapa sweldo sa iyo.”

Bumuntong hininga ako at nakakaintinding tumango.

Bakit kasi ang hirap? Maging… mahirap?

Umalis na ako at naglakad lakad nalang. Nagbabakasakaling baka may makita pang ibang hiring na nakapaskil sa daan.

Pinagmasdan ko ang kapaligiran. Pansin kong tulad ng buhay ko ay wala pa ring nagbago dito. Pinaghalong usok at alikabok lang din ang simoy sayo. At ang isa pa’y marami ngang pamilihan pero hirap namang makahanap ng pwedeng pagtrabahuhan.

“Oh, Reña. Ang aga mo ngayon, hija? ” pansin ni Mang Ising. Isa sa mga matatanda na nagbebenta ng isda dito sa palengke. Sa kanya rin ako madalas bumili kaya talagang kilala niya ako bilang kanyang suki.

“Baka pwedeng kunin nyo nalang po akong taga benta nyo?” biro ko habang pinagmamasdan ang mga nakahilerang isda dito sa pwesto niya.

“Nako, papayag ka ba kung puro isda ang is-sweldo ko sayo?”

Ngumuso ako.

Parang nakakasawa naman kung ganun! Atsaka bawal din kami ni mama sa masyadong malansa, baka tumubo na naman ang kati kati namin!

“Si Mang Ising naman, baka una pa akong mangulubot sayo niyan!”

Bigla namang lumiit ang mata niya. At ang sunod ko na lamang narinig ay ang malalakas nitong paghalakhak. Umiling-iling ako.

Happy pill talaga ako ng matandang ito. Lagi na lang akong tinatawanan.

“O siya, una na po ako,” pamamaalam ko dahil nangangamba na talaga ako sa bilis ng oras.

Mag-a-alas diyes na naman!

Kahit nangangalay na ang mga tuhod at namumuo na ang pawis ay sinubukan ko pa ring maghanap at kumausap ng mga tao.

Pero parang hindi ko ata araw ngayon… dahil lahat ng pinapasukan ko ay hindi na tumatanggap o di kaya naman ay ‘di daw ako qualified.

“Nakakagutom naman,” reklamo ko nang sumiklab sa ilong ko ang aroma ng tinapay sa nadaanang bakery.

Hindi ko na napigilan ang sarili at agad na ring nakapila sa maraming tao. Hindi ko na pinagtakhan pa ang haba ng pila dahil kilala ang paninderyang ito bilang masarap at mumurahin dito sa baryo. Kaya talagang binabalik-balikan.

Nasa kalagitnaan na ako nang pila kaya nilusot ko na sa bulsa ang mga daliri ko.

Kaya pa naman siguro ito? Kahit tig isa muna kami ng tinapay ni mama…

Sakto namang kumalam ang sikmura ko habang kinakapa ang bulsa. May halimaw?

Nangunot ang noo ko nang wala akong maramdaman ni sentimo sa bulsa. Sinubukan ko ulit…Sinilip ko ang loob nito, bumilis ang tibok ng puso ko nang makumpirmang…

Wala talaga!

Shit.

Hindi na magkamayaw ang puso habang kung ano-ano na ang pumapasok sa kokote ko.

Paanong nawala iyon!? Hindi butas ang bulsa ko at mas lalong hindi mababaw!

Umalingaw lingaw sa gilid ko ang malakas na ingay kaya agad ko iyong binalingan.

Sinuri ko pa ang dalawang mag Ina sa tabi ko na ngayon ay tinatahan ang anak.

“Sana nandito pa iyon…”

Umaasang bulong ko sa sarili habang inililibot ang mata sa semento.

Patuloy pa rin sa pag ngawa ang bata kaya naman mas lalo lamang akong naguguluhan. Napansin ko ang pagbaling sa akin ng nanay niya.

“Hija, nanakawan ka!” kusang tumigil ang katawan ko. At parang sirang plaka na umuulit ulit sa isipan ko ang salitang iyon.

Nang balingan ko ang itinuturo niya ay doon lamang ako natauhan. Nakakalayo na ang loko!

Mula sa pagmamadali ay napansin ko pa rin ang ayos nito. Itim na sumbrero, jacket at pants ang siyang bumabalot sakaniya. Mga pormahang alam mong hindi talaga mapagkakatiwalaan.

“Aba’t, hoy siraulo ibalik mo iyan!”

Binilisan ko pa ang pagtakbo nang mahagip nang mata ko ang pamilyar na pitaka. Ramdam ko ang pagkyat ng dugo ko habang humahabol sa walanghiya.

Iyan na nga lang pera ko, nanakawin pa!

Malaki na ang agwat namin ngayon pero wala akong pakielam, hindi ko siya tatantanan!

Dumaan siya sa maraming tao kaya mas lalo akong nahirapang maabutan siya. Halos hindi na nga ako lumilingon sa paligid dahil sa pangambang baka bigla itong makawala.

“Tabi! Tabi kayo diyan!” sigaw ko nang mapunta ako sa grupo ng mga tao.

Nang makaalis ay agad din akong napahinto. Bumaling baling pa ako sa paligid. At ganun nalang ang panghihinayang ko, nang hindi na siya mahagilap ng mata ko.

“Peste naman oh!”

Dala nang matindinding frustration ay walang pag-aalinlangan kong tinadyakan ang nakitang bottle sa gilid. Kumuyom ang kamao ko habang mabibigat ang paang naglakad paalis. Tumingala pa ako sa langit at bigong tinitigan ang liwanag nito.

At sa pagkakataong ito, sumagi na naman sa isip ko ang kalagayan namin ni mama.

Kakaalis lang namin kahapon sa dating pinag-uupahan dahil tatlong buwan kaming ‘di nakapagbayad ng renta. Kaya talagang wala akong choice, kahit ano na yatang trabaho ay papatulan ko basta’t marangal.

Bagsak ang balikat kung tinungo ang pa kanan na bahagi. Kung kanina ay halos ibuhos ko ang lahat ng bilis ko, ngayon naman ay para na akong lantang gulay kung gumalaw.

Paano na kami ngayon…

Nakarinig ako ng tunog ng telepono sa ‘di kalayuan. Hindi ko na sana ito papansinin kung di lang aksidenteng nagawi ang tingin ko dito. Namilog ang mata ko.

Nakaitim na sumbrero at…

Bigla akong nabuhayan nang dugo sa nakikita. Mabilis kong tinungo iyon na halos manginig pa ang kalamnan dahil sa halo-halong emosyon.

Hindi niya ako napansin sa likuran niya kaya naman nakuha ko ang pagkakataong iyon para sipain ang likod ng tuhod niya.

Tumunog ang tumilapon niyang cellphone.

“Tanga!” bulong ko habang higit higit ang tainga nito. Nakadapa na rin ang tuhod niya sa kalsada kaya wala na siyang kawala.

“The fuck?!” malutong niyang mura dahilan para mas diinan ko pa ang pagkakahawak sakaniya.

“Wag kang mayabang, ilabas mo nalang ang wallet ko!” Utos ko habang nagngingitngit na ang ngipin sa inis.

Naka pwesto kami ngayon sa gilid ng kalsada kung saan malapit kami sa mga pamilihan ng mga gulay. Kaya talagang mapapa-agaw atensyon kami sa mga tindera at mamimili.

Pero wala akong pakielam! Basta ilabas niya nalang iyon agad at nang matapos na!

“You’re making a mess.”

Tumaas ang isa kong kilay at pagak pang natawa. Ayaw niya pala ng eksena, bakit siya nagnakaw!?

“Alam mo… ang bobo mo. Mag s-snatch ka na nga lang, nag stay ka pa sa nakikita!”

Narinig ko pa ang pag-ungol niya dahil sa pangigil ng kamay ko. Pansin ko rin na dumadami na ang nang-uusisa sa paligid, pero ni isa sakanila ay walang nangahas na lumapit.

Bakit niya pa pinatatagal? Kung pwede namang iabot nalang, tapos diretso na agad siya sa kulungan.

Napapiksi ako nang bigla na lang itong tumayo at walang kahirap hirap na inalis ang kamay ko sakaniya. Sa bilis nang pangyayari ay nakita ko nalang ang sarili na nasa pwesto niya lang kanina.

Aba’t!?

Pinaghahampas ko siya ng natitira kong lakas pero parang wala lang iyon sa kanya. Mas lalo lang akong gumalaw nang maramdaman ang pagpulupot niya nang kamay sa baywang ko.

“Tarantado! bita—”

“Hush…” nanigas ang katawan ko nang maramdaman ang malalaki nitong daliri na mas humihigpit sa akin. “don't be mad now, babe.”

Nangasim ang mukha ko. Alam kong hindi lang iyon bulong, kundi sinadya niya iyong lakasan para marinig nang mga nakakita.

“Gagawin mo pa akong sinunga—”

“Shsh, we will fix this…” malambing ito na talagang nakakapanindig balahibo.

Pinanlisikan ko siya ng mata, pero nginisian niya lang ako. Dinuraan ko pa siya na kinatigil niya, pero matibay pa ring namang nakaharang ang bisig niya kaya hindi ako makatakas.

Bwiset! BWISET!

Hinigit niya na ako palayo sa dati naming pwesto habang nakatakip ang kamay niya sa bibig ko.

“Ano ba!?” marahas niya akong binitawan sa pader. Laking pasasalamat ko nalang nang ‘di tumama ang likod ko.

“After all you did, ikaw pa ang may lakas loob na magalit!?” Pinaghahampas ko ang dibdib niya kahit na ako lang naman din ang nasasaktan.

He’s cornering me here!

“You’re ruining my reputation, I'm not stupid to let you succeed.”

Tumigil naman ako ng mapagod na sa paghampas at dagdag pa na ang sakit na rin ng kamay ko. His body built is like a stone! Damn him!

Pasimple kong tinitignan ang kabuuan niya. Hindi ko masyadong mamukhaan ang itsura niya dahil sa sumbrero niya na nakatakip. Inaangat niya lang iyon kapag gumagalaw siya. At pansin ko ring mas mataas siya sa akin ng ilang pulgada na tansiya ko’y six footer.

Pumikit ako ng mariin. Anong laban ko dito?

Pagmulat ko paryas na nag-a-alab ang mata namin sa isa’t isa, hindi dahil sa kahibangan kundi sa sariling ipinaglalaban. Tumingin ako sa paligid namin, nasa bandang likuran na pala kami ng palengke kung saan walang masyadong dumadaan.

Last card… think agaid, Reña! Hayaan mo na ang pera, makakahanap ka pa naman niyan!

“Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ko. Ngayon lang ako nagsisi na sinugod ko ang isang ito. Paano kung mas ikapahamak ko pa ito? May nanay pa naman akong uuwian…

Alam kong may makakarinig pa sa akin dahil hindi naman ganun kalayo ang kinatatayuan namin. Napansin kong mas naging alerto pa siya sa paligid dahil sa paninigaw ko.

“Akala mo ikaw lang!?” singhal ko, at babalakin na sanang tadyakan ang kahinaan niya, ngunit mabilis din niyang nahawakan ang isa kong binti.

“Tulong! T—” natigilan ako sa pag sigaw nang bigla niya akong tinulak sa pader. At at sa pagkakataong ito ay tumama na talaga ako. Napapikit ako sa sakit.

“Ano ba—”

Akala ko iyon na iyon dahil wala na talaga akong kalaban laban sakaniya. Kusang tumigil ang paghinga ko nang nilapit niya pa ang mukha niya. At sunod ko nalang namalayan ay ang mainit nitong pagdampi sa akin.

Nang makabawi ay tinulak ko siya ng buong pwersa at binigyan nang matunog na sampal.

Siraulo!

Tinaas ko ang gitnang daliri ko. Nanginginig pa ang labi dahilan para hindi ako makapagsalita. Hindi ko makita ang kabuuan niya dahil sa sumbrero at nababalutan niyang balat. Pero t*ngina nakita ko pa rin ang pag ngisi niya!

“Shut up, or I'll make it twice?”

Pinakawalan niya na ako nang mapansing hindi na ako makagalaw. Ramdam ko pa rin ang paguunaahan ng dibdib ko na parang hihingalin ako.

Ang walang hiyang iyon… hindi pa kami tapos!

Hindi ko na namalayan ang pag alis niya dahil sa samo’t saring iniisip. Nang magising ang diwa ay mariin kong tinitigan ang pader, na parang siya ang dahilan ng pagkasira nang araw ko.

Sirang-sira talaga.

Kung sino man ang lalaking iyon… ang kapal kapal ng mukha niya!