เข้าสู่ระบบTumingin si Nanay Helen sa kanya. “Teka anak, bakit ganyan ang suot mo? Sa tensyon ngayon ko na lang napansin.”
Ang damit na pang-auction. Ang heels. Ang make-up na hindi pa niya nahuhugasan. Parang bawat hibla ng tela ay ebidensya ng ginawa niya para sa perang nagligtas sa buhay ng ama.
Nanlamig ang batok ni Gracie.
Nabasa niya sa mata ng nanay niya ang pag-aalala. At ayaw na niyang makadagdag sa alalahanin nito kaya napilitan siyang itago ang pinagdaanan.
Pinilit ni Gracie ang ngiti. ‘Yung ngiti na ginagamit niya sa mga customer kapag kailangan niyang magpanggap na okay siya kahit hindi.
“Ah… nay,” mabilis niyang sabi, pilit casual. “Sumali kasi ako sa… fashion show sa hotel.” Tumawa siya nang mahina, sablay ang tunog. “Kaya medyo bongga.”
“Fashion show?” napakurap ang nanay niya.
“Biglaan lang po,” putol ni Gracie, agad na inilayo ang usapan. “Saka… kailangan ko rin po ng extra. Alam ninyo naman.”
Natahimik si Nanay Helen. Parang may gustong itanong, pero pinili nitong maniwala…
“Anak…” mahinang sabi nito, “salamat sa tulong mo.”
Sumikip ang dibdib ni Gracie. Tumango siya, hindi makatingin. Sa loob-loob niya, gusto niyang isigaw ang totoo, pero paano?
“Nay, binenta ko ang sarili ko para mabuhay si Tatay.”
Hindi niya kaya.
Kaya tumayo siya. “Ma, babalik lang po ako saglit.” Pinilit niyang gawing normal ang tono. “May… aasikasuhin lang po ako.”
“Saan ka pupunta?” agad tanong ni Nanay Helen, halatang naalarma.
“Kukunin ko lang po ‘yung… kulang na bayad,” sagot niya, umiwas sa detalye. “Para sa follow-up costs. Babalik din po ako agad.”
“Mag-ingat ka, anak. Pasensya ka na at ikaw ang naghahagilap ng pera.”
“Nay, huwag na po kayong mag-alala. Akong bahala.”
Tumalikod si Gracie, mabilis ang hakbang palabas ng ospital. Hindi pa siya nakakalayo nang may biglang humarang sa daraanan niya.
Si Marla.
Mukhang may dalang balita na hindi niya gugustuhing marinig. Halos tumama sa kanya ang matapang nitong pabango.
“Gracie!” bulong pero madiin. “Ano’ng ginawa mo?”
Nanlamig siya. “Madam… paano ninyo po nalaman na nandito ako?”
“Hindi na mahalaga,” singhal ni Marla, sabay silip sa paligid na parang ayaw mag-eskandalo. “Nagagalit daw yung buyer mo. Alam mo bang delikado ginawa mo?”
Humigpit ang kapit ni Gracie sa strap ng bag niya. “Kinailangan ko lang po pumunta ng ospital. Nasa bingit na po kasi--”
“Alam ko!” putol ni Marla. “Pero hindi mo puwedeng takbuhan ‘yun. Mayayaman ang mga nasa auction na ’yon. Hindi sila sanay na tinatanggihan. Nadinig ko lang sa tauhan ni Boss Andres… nagagalit daw ‘yung buyer mo.”
Nilunok ni Gracie ang kaba. “Babalikan ko naman po yung kliyente,” mariin niyang sabi. “Hindi ko siya tinatakbuhan. Kailangan ko lang talaga mapuntahan si Tatay.”
“Dapat ngayon na,” sabi ni Marla. “Bago pa lumala.”
Tumango si Gracie. Hindi na siya nakipagtalo. Hindi niya kayang dagdagan pa ang gulo. Kailangan niyang tapusin ang kasunduan, kailangan niya ang kalahati pang milyon.
Kaya pagkalabas niya ng ospital, sumakay siya ng tricycle pabalik sa hotel na pinanggalingan ng auction.
Habang umaandar ang sasakyan, nakatitig siya sa city lights, pero hindi niya talaga nakikita. Ang nakikita niya… ang mukha ng lalaking nakabili sa kanya.
Pagdating sa hotel, agad siyang lumapit sa receptionist.
“Sir, may naiwan po akong… appointment kagabi,” pabulong niya. “Room--” Hindi niya alam ang room number.
Tinignan siya ng staff mula ulo hanggang paa, siguro dahil kakaiba pa rin ang suot niya. “Ma’am, anong pangalan po ng guest?”
Natigilan si Gracie. Hindi niya alam ang totoong pangalan, wala siyang number, wala siyang contact.
“Hindi ko po alam,” halos pabulong niyang sabi. “Pero… matangkad. Black suit. Nag-stay kagabi around 10PM po.”
Umiling ang concierge. “Sorry ma’am, madami pong guest ang hotel hindi na namin matatandaan.”
“Pwede bang hanapin ko? Importante lang. Sandali lang ako.”
Hindi na niya hinintay ang reply. Tumakbo siya papunta sa elevator at umakyat sa floor na natatandaan niya. Sa hallway, nagmamadali siyang lumapit sa suite.
Pero pagdating doon… sarado na. Walang tao.
Nakatayo si Gracie, humahabol ang hininga, nanginginig ang tuhod.
At sa sandaling iyon, saka lang niya naramdaman ang totoong takot.
Hindi takot na hindi siya makakakuha ng kalahati pang milyon.
Takot na… baka ipakulong siya, may pera at kapangyarihan ang lalaki, na hindi basta-basta matatakasan.
***
Kinabukasan, bumalik siya sa ospital. Stable na si Tatay Joey. Gising na, mahina pero ngumiti nang makita siya.
“Anak…” bulong nito. “Pasensya na… pinahirapan ko kayo.”
“Wag ninyo po sabihin ‘yan,” napaluha si Gracie, hawak ang kamay nito. “Basta po gumaling kayo.”
Pero habang masaya siyang nakangiti kay Tatay, sa gilid ng mata niya nakikita niya ang mga resibo, mga listahan ng gamot, mga singil sa ICU, parang mga kutsilyong nakahanay at malapit na niyang maramdaman ang bawat tusok.
Paglabas nila sa kuwarto, doon siya hinila ni Nanay Helen sa gilid ng hallway. Nakaipit ang listahan ng billing sa kamay nito.
“Anak…” basag ang boses. “Operation successful nga… pero may follow-up costs. ICU meds, labs, room… ang laki pa rin.”
Nanlamig si Gracie. “Magkano po?”
“Hindi ko pa alam lahat,” sagot ni Nanay Helen, nanginginig. “Pero anak… saan tayo kukuha ng pambayad?”
Humigpit ang hawak ni Gracie sa bag niya. Kailangan niyang makausap ang lalaki, may utang pa itong kalahati. Muntik mapagot ag ugat sa utak niya ng maisip na siya ang may utang pa dito!
At doon bumuntong-hininga si Nanay Helen, parang biglang bumigay.
“Ilang araw na akong absent sa mansyon,” mahinang sabi nito. “Baka palitan na ako. Tapos ang dami ko pang bale kay Donya Margie.” Napatingin ito sa kanya, may hiya at pakiusap sa mata. “Anak… ikaw muna kaya ang pumalit sa akin? Tutal naghihitay ka pa naman ng tawag sa mga inaplayan mo… at trabaho mo sa restaurant, gabi pa. Kahit ilang araw lang hanggang makalabas sa ospital ang tatay mo.”
Tumango si Gracie, mabilis, parang walang choice.
“Opo,” mahina niyang sabi. “Ako na po.”
At kinabukasan, dala ang maliit na bag at isang bagong damit na simple, dumating siya sa mansyon ng mga Valencia.
“Bakit namumula ang mukha mo?” tanong ni Yaya Rosie.Nakahawak si Gracie sa gilid ng pinto habang pilit na pinatatag ang mga tuhod. Hindi nakikita ng matanda si Jayden na nakatago sa likod niya. At kasalukuyang itinuloy ang pagkadyot sa kanya ng patalikod.“Parang lalagnatin po ako,” sagot niya.“Nagdadahilan ka pa.” Tumaas ang isang kilay ni Yaya Rosie. “Makinig kang mabuti. Linisin mo ang guest room, palitan ang bedsheet, at siguraduhing may malinis na tuwalya sa banyo. Pagkatapos, tulungan mo si Annie sa kusina.”“Opo.”Marahan ang paglabas-pasok ng matigas na pagkalalaki sa kanyang hiyas.Halos mamaluktot siya sa sarap. Lalo na kapag naaabot ng mahabang ari ang pinaka-nakakakiliting parte sa loob ng kanyang pwerta.“May problema ba?” tanong ng matanda.“W-Wala po. Sige po. Maliligo lang po ako.”“Hindi pa ako tapos. Mamaya, ihanda mo ang tsaa ni Donya Margie. Huwag iyong matapang dahil sumasakit ang sikmura niya. Pakintabin mo rin ang mga silverware na gagamitin sa hapunan.”Tuman
Napapikit si Gracie sa gulat. Ngunit nang maramdaman ang kamay ni Jayden sa kanyang baywang, bumalik sa isip niya ang pagmamadali nitong puntahan si Tanya kagabi. Baka kung ano ang ginawa ng mga ito. Itinukod niya ang mga palad sa dibdib ng binata at itinulak ito.Napaatras ang amo. “Bakit?”“Baka may ginawa kayo ni Miss Tanya,” aniyang napayuko.“Look, may asawa si Tanya.”“Kung may asawa pala si Miss Tanya, bakit kayo ang tinawagan niya?” Hindi niya napigilang sabi. “Bakit ninyo siya sinundo at pinatuloy dito sa mansyon? Hindi ba dapat ang asawa niya ang tinawagan niya?”Tumigas ang panga ni Jayden. “Sinabi niyang may nagtangkang pumasok sa condo niya at hindi niya makontak si Andres.”“At naniwala agad kayo?”“Humihingi siya ng tulong, Gracie. Hindi ko maaaring balewalain iyon kung iniisip niyang nasa panganib siya.”“Dahil mahalaga pa rin siya sa inyo?”Ilang segundo siyang tinitigan ni Jayden bago muling lumapit.“May pinagsamahan kami ni Tanya,” mababa nitong sabi. “Hindi ko ikak
Nanatiling nakatayo si Jayden sa pintuan habang salitan silang tinitingnan.Napatigil si Tanya na nakataas pa rin ang kamay. Nang makita si Jayden, mabilis nitong ibinaba iyon at hinawakan ang pisging sinampal ni Gracie. Ilang sandali lamang ang nakalipas, galit ang namayani sa mukha nito. Ngunit ngayon, napalitan iyon ng takot at sakit.“Jayden…” Nanginginig ang tinig ni Tanya. Namasa ang mga mata nito bago tuluyang tumulo ang luha. “Sinampal niya ako.”Hindi agad nakapagsalita si Gracie. Hindi nakita ni Jayden ang unang sampal ni Tanya. Ang naabutan lamang nito ay ang pagsampal niya.Pumasok si Jayden sa guest room at isinara ang pinto.“Bakit mo siya sinampal?” tanong nito.“Hindi ko alam kung bakit siya galit sa akin,” singit ni Tanya. “Sinabi ko lang naman na pansamantala akong titira rito. Bigla niya akong inakusahan at sinampal.”“Ano?” Hindi na napigilan ni Gracie ang sarili. “Kayo po ang unang nanampal sa akin!”“You’re lying!” Humikbi si Tanya at lumapit kay Jayden. “Pinagse
Nakatitig lamang si Gracie sa pangalang lumitaw sa screen ng cellphone. Parang naglaho sa kanyang mga labi ang init ng halik ni Jayden at napalitan iyon ng malamig na kirot sa dibdib.Sinagot ni Jayden ang tawag nang hindi lumalayo sa kanya.“Hello, Tanya?”Napakatahimik ng kusina kaya malinaw na narinig ni Gracie ang balisang tinig ng babae mula sa kabilang linya.“Jayden, please… punta ka rito sa condo.”Nawala ang lambing sa mukha ni Jayden. Kumunot ang noo nito at bahagyang humigpit ang hawak sa cellphone.“Are you safe? May kasama ka ba riyan? Si Andres?”May mabilis na sinabi si Tanya, ngunit hindi na iyon naintindihan ni Gracie. Unti-unti siyang lumayo sa counter. Ilang sandali pa lamang ang nakalipas, halos wala nang pagitan ang mga katawan nila ni Jayden. Ngayon, pakiramdam niya ay napakalayo na nito sa kanya.“Lock the door,” mariing utos ni Jayden. “Huwag kang lalabas. Papunta na ako.”Ibinaba nito ang tawag at agad siyang nilingon.“Kunin mo ang jacket ko sa kuwarto pati an
Si Jayden.“Nagugutom ako,” sabi nito. “Ipaghain mo ako.”Simple lamang ang utos, ngunit sapat iyon para ipaalala kay Gracie kung ano talaga ang papel niya sa mansiyon, ang magsilbi at sumunod sa lahat ng utos nito.Hindi siya nakatanggi. “Opo, Sir.”Tahimik silang naglakad sa service hallway patungo sa kusina. Nauuna siya, ngunit ramdam niya ang presensiya ni Jayden sa kanyang likuran. Kahit hindi siya lumingon, parang nakadikit sa balat niya ang tingin nito.Pagpasok sa kusina, binuksan niya ang refrigerator. May natira pang sabaw mula sa hapunan kaya inilagay niya iyon sa maliit na kaserola at pinainit sa kalan. Inabala niya ang sarili sa pagkuha ng mangkok at kubyertos upang hindi maalala ang nangyari sa pagitan nila.Ngunit lalo lamang gumulo ang isip niya.Naalala niya ang kuwento ni Annie tungkol kay Tanya, ang babaeng hanggang ngayon ay malapit pa rin kay Jayden.Nang kumulo ang sabaw, pinatay niya ang apoy at hinawakan ang kaserola gamit ang pot holder. Habang inililipat iyon
“Hindi po.”Direktang tumingin si Gracie kay Jayden kahit nanginginig pa ang mga tuhod niya.“Hindi ako naging mistress ni Boss Andres.”Hindi agad nawala ang bigat sa mukha ng binata. Nakatayo ito sa harapan niya, matigas ang panga at nakapako sa kanya ang mga mata, na para bang kaya nitong makita ang bawat kasinungalingang pilit niyang itinatago.“Kung hindi, bakit takot na takot ka sa kanya?” tanong nito. “At bakit kailangan ka niyang kausapin nang palihim sa hallway?”Napalunok si Gracie.Hindi niya maaaring sabihin ang tungkol sa mga package. Kapag nalaman ni Andres na nagsumbong siya, hindi lamang siya ang malalagay sa panganib. Malinaw pa rin sa isip niya ang banta nito.Uubusin ko ang lahi mo.“Nakilala ko lang po siya sa bar kung saan ako nagtatrabaho noon,” sagot niya. “May mga inuutos po siya sa akin paminsan-minsan. Wala pong ibang nangyari sa amin. At alam naman po ninyong kayo ang nakauna sa akin.”Saglit na natahimik ang binata.Napayuko siya. “Ayoko na po sanang pag-usa
Parang may pumitik sa utak ni Gracie.Nanlaki ang mata ni Yaya Rosie. “Sir Jayden, ako na po ang magdadala. Aalis na po si Gracie.”“Nope.” Hindi malakas ang boses ni Jayden, pero walang puwedeng kumontra. “Gaano ba katagal magdala ng tea?” Sumulyap ito sa kanya. “I’ll be waiting for you.”Si Jewel
Tumayo si Gracie nang sobrang bilis, parang may sumabog na bomba sa dibdib niya.Nadulas ang basahan mula sa kamay niya at bumagsak sa marmol na sahig.Wala siyang narinig kundi ang sariling tibok ng puso.Parang may humigop ng hangin sa buong mansyon. Tila isang iglap lang, pero sapat para bumalik
“Anak ka ni Ate Helen?” tanong ng guard na halos kasing edad lang niya. Tumango at ngumiti siya.Humigpit ang hawak ni Gracie sa strap ng bag niya.Ang dami niyang iniwan sa ospital, resibo, kaba, at ang bigat ng responsibilidad.“ID?” anito.Mabilis niyang inilabas ang lumang ID ng restaurant. Kin
Tumigil ang lalaki at parang leon na pinipigilang sumunggab. Ilang pulgada na lang ang pagitan ng katawan nila at mawawala na ang natitirang tapang ni Gracie. Napahinto siya sa pag-alis ng butones ng damit.Nilunok ni Gracie ang kaba. Ito na ang pagkakataon niyang kumapit sa practical na bagay sa p







