KABANATA 6: ANG ECHO NG NAKALIMUTANG KAHAPON

(Third Person POV)

Ang kalsada patungo sa tinitirhang subdivision ni Aria ay balot ng katahimikan, tanging ang mahinang ugong ng makina ng Rolls-Royce ni Xavier Knight ang naririnig. Sa loob ng sasakyan, seryoso ang mukha ni Xavier habang nakatingin sa daan, pero sa likod ng kanyang mga mata ay ang nagtatalong emosyon. Sa kanyang tabi, mahimbing na natutulog ang batang si Axel, ang ulo ay nakasandal sa malambot na sandalan ng upuan.

Habang minamasdan ni Xavier ang bata sa ilalim ng madilim na ilaw ng dashboard, tila may kung anong pwersa na humihila sa kanyang puso. Ang bawat kurba ng mukha ni Axel ay tila isang pamilyar na kanta na hindi niya matandaan ang liriko.

Nang huminto ang sasakyan sa tapat ng bahay ni Aria, nakita ni Xavier ang isang anino sa labas ng gate. Si Aria. Kahit sa dilim, bakas ang panghihina sa tindig nito, ang mga balikat ay nakabagsak dahil sa matinding pag-aalala. Agad na bumaba si Xavier at dahan-dahang binuhat ang bata.

"Axel!" Isang gumaralgal na boses ang sumalubong sa kanya. Akmang kukunin ni Aria ang bata mula sa kanyang mga bisig nang bahagyang umiwas si Xavier.

"Lower your voice, Aria. He just fell asleep after a long day of crying," malamig ngunit may awtoridad na sabi ni Xavier.

Pilit na nagpaubaya si Aria. Binuksan niya ang gate at iginaya si Xavier papasok sa loob ng kanilang bahay. Pagkapasok sa sala, maingat na inilapag ni Xavier si Axel sa sofa. Hinayaan niya munang ayusin ni Aria ang kumot ng bata bago siya tumayo nang tuwid at hinarap ang babaeng naging malaking katanungan sa kanyang buhay.

(Xavier’s POV)

Pinagmasdan ko si Aria habang hinahalikan niya ang noo ng kanyang anak. Ang kanyang pagmamahal ay ramdam na ramdam sa hangin, pero ang poot na ipinupukol niya sa akin sa tuwing titingin siya ay hindi ko mapigilan na pagtakhan.

"Salamat sa paghatid sa kanya. Maaari ka nang umalis, Mr. Knight," sabi niya nang hindi tumitingin sa akin.

Hindi ako gumalaw. Sa halip, iginala ko ang aking paningin sa paligid ng kanyang bahay. Simple lang ito pero elegante—malayo sa imahe ng isang babaeng "gold digger" na ipininta ni Elena sa isip ko.

"Aria, mag-usap tayo," panimula ko. "The child... Axel. Hindi ako bulag. He’s the spitting image of me. And he knows my name. He knows who I am even though I don't know him."

Lumingon si Aria, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy na sa galit. "Anong gusto mong palabasin? Na dahil lang magkamukha kayo, may karapatan ka na sa kanya? Sabi ko sa'yo, nagkakamali ka."

Isang imahe ang biglang pumasok sa isip ko. Isang malabong alaala noong unang linggo ko sa ospital matapos akong magising mula sa coma. Isang babaeng umiiyak, pilit na lumalapit sa akin habang pinipigilan siya ng mga guard. Naalala ko ang sarili ko—malamig, galit, at puno ng pandidiri sa babaeng iyon dahil ang sabi ni Elena ay isa lamang itong oportunista.

"Naalala ko na," bulong ko, na ikinatigil ni Aria. "Five years ago. Sa ospital. Ikaw 'yung babaeng nagpupumilit pumasok sa kwarto ko, 'di ba? You were shouting something about a connection... about a night we shared."

Tumigas ang ekspresyon ni Aria. "Ah, so naalala mo na rin pala ang sandaling pinahiya mo ako? Ang sandaling tinawag mo akong basura at nag-utos ka sa mga guards na kaladkarin ako palabas dahil ayaw mong marumihan ang pangalan mo?"

"Wala akong maalala noong panahong 'yon! Ang tanging alam ko lang ay ang sinabi sa akin ng mga tao sa paligid ko!" pagtatanggol ko sa sarili, kahit nararamdaman ko ang unti-unting pagbigat ng aking konsensya.

"At iyon ang problema sa'yo, Xavier!" bulyaw ni Aria, ang boses niya ay nanginginig sa sakit. "Mas naniwala ka sa kanila kaysa sa sarili mong kutob! Nagpunta ako roon hindi para sa pera mo. Nagpunta ako roon dahil akala ko, may naiwan tayong pangako noong gabing 'yon. Pero anong ginawa mo? You looked at me like I was the filthiest thing on earth!"

Huminga ako nang malalim, pilit na nilalabanan ang kirot sa aking ulo. "Kung totoo ang sinasabi mo... kung may nangyari sa atin... bakit hindi mo sinabing buntis ka? Bakit mo sinarili ang lahat?"

"Dahil bakit ko sasabihin sa isang lalaking hindi man lang ako kilala? Bakit ko ibibigay ang anak ko sa isang pamilyang itinuturing akong kaaway?" lumapit sa akin si Aria, halos magdikit na ang aming mga dibdib. "The moment you threw me out of that hospital was the moment Axel’s father died. At huwag mong sabihing nagdududa ka ngayon dahil sa mukha niya. Limang taon, Xavier! Limang taon kaming nagdusa habang ikaw ay namumuhay bilang hari!"

"I have amnesia, Aria! I lived a lie for five years!" sigaw ko rin, hindi ko na mapigilan ang emosyon ko. "Sa isip ko, si Elena ang kasama ko noong gabing 'yon! I was told she was the one!"

"Then go back to her!" pagtataboy niya. "Go back to your perfect life and leave us alone! Axel is my son, and mine alone."

(Aria’s POV)

Pinapanood ko ang pagbabago ng emosyon sa mukha ni Xavier. Galit, kalituhan, at... pagsisisi? Pero huli na ang lahat. Hindi sapat ang pagsisisi para burahin ang limang taon ng pangungulila ni Axel sa isang ama. Hindi sapat ang amnesia niya para bigyan siya ng karapatang pumasok muli sa buhay namin ngayon.

"Hindi pa tayo tapos, Aria," sabi ni Xavier, ang boses niya ay bumaba pero puno ng determinasyon. "I may not have my memories back, but I have eyes. At hindi ako titigil hangga't hindi ko nalalaman kung paano ako nalinlang ni Elena at kung anong papel mo sa buhay ko."

"Wala ka nang malalaman pa, Xavier. Lumabas ka na sa bahay ko," huling sabi ko bago ko binuksan ang pinto para sa kanya.

Nang tuluyan siyang makalabas at marinig ko ang pag-andar ng kanyang sasakyan, doon lang ako napa-upo sa sahig. Nanginginig ang aking buong katawan. Ang lihim na pilit kong itinago ay unti-unti nang nabubunyag.

Tumingin ako kay Axel na mahimbing pa ring natutulog. Ang kanyang paglayas ang naging susi para magtagpo silang muli. "Anak, patawarin mo ako..." bulong ko. "Pero kailangan nating lumayo. Hindi ko hahayaang makuha ka niya."

(Xavier’s POV)

Habang nagmamaneho ako pabalik sa mansyon, ang bawat salita ni Aria ay paulit-ulit na umeecho sa aking isipan. “You looked at me like I was the filthiest thing on earth.”

Isang matinding poot ang naramdaman ko, hindi para kay Aria, kundi para kay Elena. Kung totoo ang sinasabi ni Aria, ibig sabihin ay ninakawan ako ni Elena ng limang taon kasama ang tunay kong anak. Ninakawan niya ako ng pagkakataong maging ama kay Axel.

Kinuha ko ang aking cellphone at muling tinawagan si Marcus.

"Marcus, change of plans. I don't just want a DNA test. I want a full background check on Elena’s pregnancy with Lucas. I want to know who the doctor was, and I want the real records, hindi 'yung mga ibinigay niya sa akin."

"Masusunod po, Sir. May problema po ba?"

"A big one, Marcus. At kapag napatunayan ko ang hinala ko, sisiguraduhin kong walang matitira kay Elena kahit isang sentimo."

Ibinaba ko ang telepono. Tumingin ako sa rearview mirror at nakita ko ang sarili kong mga mata. Ngayon ko lang napansin... ang mga matang iyon ay ang eksaktong mga mata ni Axel.

Ang laban na ito ay nagsisimula pa lang. Kung kailangang gibain ko ang buong Knight Industries para makuha ang katotohanan, gagawin ko. Dahil ang nakalimutang binhi ay nagsisimula nang tumubo, at hindi ko hahayaang may muling humadlang sa amin.