LOGINTahimik lang si Samantha habang mabilis na naglalakad palabas ng building.
Mahigpit ang hawak niya sa cellphone niya, halos mangalay na ang mga daliri niya sa sobrang higpit. Hindi niya alam kung bakit ganoon kabilis ang tibok ng puso niya. Pakiramdam niya may humahabol sa kanya.
At sa totoo lang, meron nga.
Hindi tao.
Sa loob ng dressing room, nagmamadaling kumuha ng damit si Samantha mula sa sabitan at isinuot ito habang nanginginig ang mga daliri nang marinig ang salitang "asawa ko."Sino ba ang asawa niya? Humingi ba siya ng permiso sa akin? Napakahilig niyang mag-assume at tawagin akong asawa sa harap ng ibang tao!Kung malalaman ng nanay ni Lucien na siya ang tinutukoy nitong asawa, baka magbayad pa ito ng milyong-milyon para lang palayasin siya sa buhay ng anak nito. Paano kung bawiin pa sa kaniya si Lucas at ang mga anak niya? Dahil sa takot, mas binilisan pa ni Samantha ang pagpoposisyon ng kaniyang damit.Natahimik naman nang ilang segundo si Mrs. Reverio sa labas ng pinto bago muling nagsalita, "Huwag mong sabihing si Azeneth ang nasa loob ng kwarto mo?" Talagang aya
Natawa nang mahina si Lucien, "Baby, sigurado namang matutulog ako pabalik sa 'yo. Gabi-gabi kung gusto mo. Pero hindi mo pa nga nababayaran ang huling nangyari, tapos magsisimula ka na naman ng bago?" Ikinaway niya ang pantalon sa kaniyang kamay, na parang hawak niya ang pinakamahalagang alas. "Ngayong araw, kailangan mo akong bigyan ng pwesto sa buhay mo. Isang malinaw at walang kalokohang sagot.""Huwag mong isipin na basta mo na lang ako matatakasan ngayon!" dugtong pa ng lalaki. "Kung hindi, wala akong balak na papasukin ka sa trabaho sa buong linggong ito. Dito ka lang sa kama."Anong ibig sabihin ng hindi papasukin sa trabaho?"Oo, kung ano ang iniisip mo, 'yun nga. Magpapatuloy lang tayo rito sa kama hanggang sa maisip mo ang tamang sagot at bigyan mo ako ng maayos na label," bulong ni Lucien malapi
"Wala... wala akong itinatago," mabilis na sagot ni Samantha habang ang kaniyang boses ay naging malambot at kabado siyang lumingon-lingon sa paligid.Iniisip niya sa kaniyang sarili na kailangan niya agad palitan ang password ng kaniyang cellphone pagkaalis dito. Bagamat hindi naman kailanman pinakialaman ni Lucien ang kaniyang mga chat history noon, paano kung bigla nitong makita ang mga mensahe isang araw? Siguradong tapos silang dalawa. "Kailangan ko talagang palitan 'yung password mamaya," bulong niya sa sarili.Sinubukan niyang kalman ang kaniyang sarili at nag-angat ng tingin. Doon niya lang malinaw na nakita na ang lalaki ay naka-suot ng isang itim na silk pajamas. Napatigil ang kaniyang paghinga; iyon ang kauna-unahang regalo na ibinigay niya rito noong bago pa lang silang magkasintahan. Mayroon pang maliit na burda sa may dulo ng manggas—L♡Y. Si
Tinitigan niya ang pink na pajamas sa tabi nito, hinila ang kumot hanggang sa kaniyang kilikili, at medyo nahihiyang iniunat ang kaniyang kamay."Akin na nga 'yan, ako na ang magsuot sa sarili ko."Hindi nagsalita si Lucien, pero hindi rin huminto ang kaniyang mga kamay. Kinuha niya ang pang-itaas na damit at dahan-dahang ipinatong sa mga balikat ng babae.Ang malamig na dami ng silk ay nagpasingkit sa katawan ni Samantha, kaya ang tanging nagawa niya na lang ay sumunod sa pamamagitan ng pag-unat ng kaniyang braso papasok sa manggas.Sa buong proseso, walang nagsasalita sa kanilang dalawa, at ang mga pisngi ni Samantha ay lalong nag-init.Yumuko si Lucien at isa-isang isinara ang mga butones ng kaniyang dami
Bagamat labis niyang inayawan ang ganitong paraan ng pagpapainom at nakaramdam ng matinding hiya, sa sobrang uhaw ay wala na siyang pakialam at pasibo na lang na tinanggap ito.Gayunpaman, ang simpleng pagpapainom ng tubig ay dahan-dahang nagbago patungong isang kakaibang kapaligiran habang ang kanilang mga labi at dila ay muling nag-ugnay.Ang mga halik ng lalaki ay unti-unting nag-iba...Nang mapansin ni Samantha ang pagbabago, mabilis niyang itinaas ang kaniyang kamay para tapikin ang likod nito.Malugod namang humiwalay si Lucien, ang kaniyang mga labi ay nagniningning. Tinitigan niya ang babae nang may buong lambing at sinabi,"Baby, bakit parang napakalakas mo pa rin? Napakabilis naman yatang bumalik n
Matapos sabihin iyon, sadyang iniwas niya ang kaniyang ulo pabalik para gumawa ng kaunting distansya sa pagitan nilang dalawa.Napasimangot naman si Samantha sa labis na kawalan ng kasiyahan, hinawakan ang mukha ng lalaki gamit ang kaniyang mga kamay, at sinubukang hilahin ito pabalik."Napakamahál ng alak na ito, gusto mo bang tikman din?""Paano mo naman gustong ipatikim sa akin?" tiningnan siya pababa ni Lucien, may nakatagong mapaglarong ngiti sa kaniyang mga mata."Ibabá mo ang ulo mo~" sumunod naman si Samantha, habang sinusubukang itaas ang kaniyang nahihilong maliit na ulo, ang mga mata ay malabo ngunit may pagmamadali,"Paano kita mapapakain kung iniiwas mo ang ulo mo pabalik?"
Tinitigan ni Samantha ang mensahe sa kaniyang cellphone, at ang kaniyang mapuputing pisngi ay biglang nagbago patungong matingkad na pula.Saktong pagkatapos niyon, tahimik na itinulak ni Hannah ang pinto ng opisina nan
“Director Samantha, sandali lang.”Napahinto si Samantha sa mismong pag-abot niya sa doorknob.Pagkalabas ni Hannah, biglang naging tahimik ang buong opisina. Pa
Pagkatapos niyang magsalita, muling ibinalik ni Lucien ang tingin kay Samantha na parang hindi pa rin tapos ang pag-evaluate nito.Tahimik lang si Samantha pero sa loob niya, halos umikot na ang mata niya sa sobra
"Sam? Ayos ka lang?" nag-aalalang sabi ni Hannah nang makitang tila nag-iba ang ekspresyon sa mukha ni Samantha. Sa isip niya'y baka bigla itong kinabahan nang marinig ang tungkol kay Lucien Reverio. "Huwag kang kabahan, ako ang magsasalita mamaya. Basta sa tabi lang kita at basahin mo ang mga iyan







