LOGINTinitigan niya ang pink na pajamas sa tabi nito, hinila ang kumot hanggang sa kaniyang kilikili, at medyo nahihiyang iniunat ang kaniyang kamay.
"Akin na nga 'yan, ako na ang magsuot sa sarili ko."
Hindi nagsalita si Lucien, pero hindi rin huminto ang kaniyang mga kamay. Kinuha niya ang pang-itaas na damit at dahan-dahang ipinatong sa mga balikat ng babae. ![]()
Natawa nang mahina si Lucien, "Baby, sigurado namang matutulog ako pabalik sa 'yo. Gabi-gabi kung gusto mo. Pero hindi mo pa nga nababayaran ang huling nangyari, tapos magsisimula ka na naman ng bago?" Ikinaway niya ang pantalon sa kaniyang kamay, na parang hawak niya ang pinakamahalagang alas. "Ngayong araw, kailangan mo akong bigyan ng pwesto sa buhay mo. Isang malinaw at walang kalokohang sagot.""Huwag mong isipin na basta mo na lang ako matatakasan ngayon!" dugtong pa ng lalaki. "Kung hindi, wala akong balak na papasukin ka sa trabaho sa buong linggong ito. Dito ka lang sa kama."Anong ibig sabihin ng hindi papasukin sa trabaho?"Oo, kung ano ang iniisip mo, 'yun nga. Magpapatuloy lang tayo rito sa kama hanggang sa maisip mo ang tamang sagot at bigyan mo ako ng maayos na label," bulong ni Lucien malapi
"Wala... wala akong itinatago," mabilis na sagot ni Samantha habang ang kaniyang boses ay naging malambot at kabado siyang lumingon-lingon sa paligid.Iniisip niya sa kaniyang sarili na kailangan niya agad palitan ang password ng kaniyang cellphone pagkaalis dito. Bagamat hindi naman kailanman pinakialaman ni Lucien ang kaniyang mga chat history noon, paano kung bigla nitong makita ang mga mensahe isang araw? Siguradong tapos silang dalawa. "Kailangan ko talagang palitan 'yung password mamaya," bulong niya sa sarili.Sinubukan niyang kalman ang kaniyang sarili at nag-angat ng tingin. Doon niya lang malinaw na nakita na ang lalaki ay naka-suot ng isang itim na silk pajamas. Napatigil ang kaniyang paghinga; iyon ang kauna-unahang regalo na ibinigay niya rito noong bago pa lang silang magkasintahan. Mayroon pang maliit na burda sa may dulo ng manggas—L♡Y. Si
Tinitigan niya ang pink na pajamas sa tabi nito, hinila ang kumot hanggang sa kaniyang kilikili, at medyo nahihiyang iniunat ang kaniyang kamay."Akin na nga 'yan, ako na ang magsuot sa sarili ko."Hindi nagsalita si Lucien, pero hindi rin huminto ang kaniyang mga kamay. Kinuha niya ang pang-itaas na damit at dahan-dahang ipinatong sa mga balikat ng babae.Ang malamig na dami ng silk ay nagpasingkit sa katawan ni Samantha, kaya ang tanging nagawa niya na lang ay sumunod sa pamamagitan ng pag-unat ng kaniyang braso papasok sa manggas.Sa buong proseso, walang nagsasalita sa kanilang dalawa, at ang mga pisngi ni Samantha ay lalong nag-init.Yumuko si Lucien at isa-isang isinara ang mga butones ng kaniyang dami
Bagamat labis niyang inayawan ang ganitong paraan ng pagpapainom at nakaramdam ng matinding hiya, sa sobrang uhaw ay wala na siyang pakialam at pasibo na lang na tinanggap ito.Gayunpaman, ang simpleng pagpapainom ng tubig ay dahan-dahang nagbago patungong isang kakaibang kapaligiran habang ang kanilang mga labi at dila ay muling nag-ugnay.Ang mga halik ng lalaki ay unti-unting nag-iba...Nang mapansin ni Samantha ang pagbabago, mabilis niyang itinaas ang kaniyang kamay para tapikin ang likod nito.Malugod namang humiwalay si Lucien, ang kaniyang mga labi ay nagniningning. Tinitigan niya ang babae nang may buong lambing at sinabi,"Baby, bakit parang napakalakas mo pa rin? Napakabilis naman yatang bumalik n
Matapos sabihin iyon, sadyang iniwas niya ang kaniyang ulo pabalik para gumawa ng kaunting distansya sa pagitan nilang dalawa.Napasimangot naman si Samantha sa labis na kawalan ng kasiyahan, hinawakan ang mukha ng lalaki gamit ang kaniyang mga kamay, at sinubukang hilahin ito pabalik."Napakamahál ng alak na ito, gusto mo bang tikman din?""Paano mo naman gustong ipatikim sa akin?" tiningnan siya pababa ni Lucien, may nakatagong mapaglarong ngiti sa kaniyang mga mata."Ibabá mo ang ulo mo~" sumunod naman si Samantha, habang sinusubukang itaas ang kaniyang nahihilong maliit na ulo, ang mga mata ay malabo ngunit may pagmamadali,"Paano kita mapapakain kung iniiwas mo ang ulo mo pabalik?"
Ang assistant naman, na may napakatapat na ekspresyon, ay nagsabi ng totoo."Kayo po, Young Master. Nag-utos po kayo na may mahahalagang aasikasuhin ngayong gabi, at dapat po ang pinakamapansing kotse ang ihanda."Huminga nang malalim si Adam, pakiramdam niya ay mababaliw na siya sa sobrang tapat at prangkang assistant na ito.Sino ba ang kumuha sa napakatalinong assistant na ito noon?Wala man lang itong pakiramdam sa sitwasyon. Nagbigay na siya ng napakaraming hudyat, ngunit hindi pa rin nito napansin.Hindi pa rin naglakas-loob ang assistant na magtago ng kahit ano, habang itinutuwid ang kaniyang likod."Ka
"Mmm." Sinuportahan ni Lucien ang mukha ng babae gamit ang kaniyang mga palad, pilit itong pinatitingin sa kaniyang mga mata. "Samantha Aracosta, huwag mo na akong iiwan ulit ngayong gabi, okay?"Napakalambing ng pagbig
Nakita niya si Lucien na kalmadong nakaupo habang hawak ang cellphone ni Samantha."Sam..." bulong nito. "Bakit nandito si President Reverio sa office mo?"Napakurap siya.
“Director Samantha, sandali lang.”Napahinto si Samantha sa mismong pag-abot niya sa doorknob.Pagkalabas ni Hannah, biglang naging tahimik ang buong opisina. Pa
Pagkatapos niyang magsalita, muling ibinalik ni Lucien ang tingin kay Samantha na parang hindi pa rin tapos ang pag-evaluate nito.Tahimik lang si Samantha pero sa loob niya, halos umikot na ang mata niya sa sobra







