Chapter 4

Ngayon ang unang araw ni Samantha sa kanyang trabaho.

Ang ARCN Studio ay isa sa mga pinakasikat na design company sa bansa at talagang masusing pinili niya ang kumpanyang pagtatrabahuhan niya. She applied to several prominent companies, but after careful consideration, ito ang pinakamaayos na kumpanya na nag-offer rin sa kanya ng mataas na sweldo.

SInigurado ni Samantha na may trabaho siyang dadatnan sa Pilipinas. 

Mababait naman ang mga napagtanungan niya ng mga bagay-bagay sa trabaho. Binigyan na rin siya ng sarili niyang opisina, hindi man ganoon kalaki ay maayos naman iyon at may privacy siya kahit papaano.

Maya-maya pa ay kumatok at pumasok ang director ng department 1 na si Hannah, may dala itong coffee para sa kanya at malaki ang ngiti sa labi.

"Good morning, Samantha, pupunta raw si President ngayon at mag-i-inspect. Samahan mo ako mamaya sa office niya."

Medyo nagulat si Samantha roon dahil ang balita niya'y hindi naman nagpapakita ang President doon, sa mabibilang na mga okasyon lang ito napapadpad sa kumpanya at taon na rin yata mula noong huli.

Medyo kabado man, ay wala rin namang nagawa si Samantha. Hindi naman siya p'wedeng tumanggi o magreklamo lalo na't unang araw niya pa lang.

Si Hannah ay isang senior niya noong college, hindi man sila nagpang-abot ay mabilis nilang nakagaanan ng loob ang isa't isa, marahil ay dahil sa mga kwento at inside campus jokes na sila lang ang nakakaalam.

"Pasensya ka na kailangan mo agad magtrabaho ng first day. Pagpapahingain muna sana kita dito sa office mo pero biglang darating si President. Basahin mo muna ito, summary ito ng mga usual na ginagawa at magiging trabaho mo, nandyan din ang mga kasalukuyang projects natin, so better familiarize yourself with it."

Tumango si Samantha at tahimik na inabot ang ibinibigay na folder ni Hannah.

Habang pinagmamasdan ang laman ng folder na iyon ay hindi mapigilan ni Hannah na pag-aralan ang mukha ni Samantha. Aminado siya na nagagandahan siya sa babae. Maliit lang ang mukha nito at glowing kahit hindi naman ganoon kadami ang make up sa mukha, may kalakihan ang mga mata na parang napakaamo, mamula-mula ang mga labi nito.

She looks innocent, fragile, angelic... and gorgeous at the same time.

Kung mayroon lang beauty pageant contest na gaganapin sa kumpanya nila ay tiyak niyang ipaglalaban niya na makasali roon si Samantha, mananalo ito panigurado.

Hindi lang basta-basta ang ganda ng babae, kaya nitong makipagsabayan sa mga sikat na modelo o artista.

Nakasuot ito ng sleeveless beige dress na pinatungan niya ng itim na suit. She looks exquisite.

Nang unang makita ni Hannah ang resume ng babae ay namangha siya sa background nito, bukod sa galing ito sa prestigious university ay magaganda din ang mga experience nito. Nakita niya rin ang portfolio ng babae at hindi iyon basta-basta.

A woman with good looks and talent at the same time, bihira iyon.

"Sere, ang tagal ko ng nagtatrabaho sa kumpanya na ito pero ito ang unang beses kong makikita si President REverio sa mismong building natin. Nakita ko na siya noon pero sa malayo at sa  importanteng event pa." Huminga nang malalim ang babae at bumulong, "Kinakabahan ako..."

Nanlamig ang buong katawan ni Samantha.

President Reverio?

Nagkataon lang ba?

Imposible. Kinabisa niya ang mga businesses na naka-under sa Reverio Group. Sinadya niyang iwasan ang mga iyon. Ang alam niya ay may mga business ito na related sa finance industries, technology, real estate... pero parang wala naman siyang narinig na may design company rin ito.

O may mga bagay ba na hindi niya nalalaman dahil hindi rin alam ng publiko?

Ngumisi si Hannah at napapalakpak pa nang makita ang reaksyon ni Samantha. Hindi tuloy malaman ng babae kung kabado ba talaga ito dahil sa takot o dahil sa excitement.

"Oo, tama ka ng iniisip," anito na parang nabasa ang laman ng kanyang isipan. "Si Lucien Reverio nga, ang President ng Reverio Studio, sigurado akong kilala mo iyan dahil sikat na billionaire bachelor iyan."

Humigpit ang hawak ni Samantha sa folder at nanlamig ang buo niyang katawan. Napasandal siya sa kanyang mesa upang hindi tuluyang matumba.

She just escaped from him, only to come willingly and be trapped again!

Ngayon ay nasisiguro niya na kung ano ang rason kung bakit ito nandito. Hindi para mag-inspect katulad ng sinasabi ni Hannah, kundi para pahirapan siya!

Tumikhim si Samantha at iniwas ang tingin sa kasama.

"Uhh.. never heard of him, Ma'am.."

"Ano ka ba? Huwag na, Ma'am, medyo casual na lang tayo. P'wede mo ako tawaging 'Ate' o kaya kahit name basis na lang, hindi naman nagkakalayo ang age natin." Bago pa makapag-react si Samantha ay sinundan na iyon agad ni Hannah. "Pero hindi nga? Hindi mo talaga siya kilala?

Napaniwala naman agad si Hannah na hindi kilala ni Samantha si Lucien Reverio, sa isip niya'y hindi gaanong nagbabasa ang babae ng mga pahayagan at abala sa pag-aaral at pagtatrabaho.

"Wala pa akong personal na experience dahil hindi pa kami nagme-meet ng malapitan pero ang balita ko'y masungit at medyo moody raw iyon, at kapag wala sa mood ay kayang magsisante ng tao kahit simpleng bagay lang."

Hmm... moody?

Hindi lang iyon basta moody, talagang malala ang ugali ng tao na iyon!

Naalala niya kung paano naging sobrang lala ng break up nila. Hindi siya pinalabas ng lalaki ng kwarto ng ilang araw hangga't hindi niya binabawi ang sinabi. He even tried to make love to her to convince her not to leave. 

They made love, they had a rough, steamy s*x that made him fall asleep peacefully that night. At ginawa ni Samantha na paraan iyon para makaalis. Itinali niya ang kamay ng lalaki sa kama gamit ang neck tie nito at lumabas ng kwarto.

Pero bago pa siya makaalis ay nagising ito at sumigaw, hindi maalis ang tali.

"Samantha Aracosta! Dare to step out and leave this room, and everything about us will be really over!" banta nito.

Lumingon si Samantha at ngumisi sa lalaki, sinubukan niyang itago sa ngisi na iyon ang sakit na nararamdaman niya.

"As you wish, Mr. Reverio," malamig na wika nito at tuluyang lumabas ng kwarto.

"Baby!" he cried. Hindi pa nakakalayo si Karina ay nagmamakaawa na ang lalaki. "Please... huwag mo akong iwan..."

Nanatili siya sa labas at pinakinggan ang pagmamakaawa nito na paminsan-minsa'y nahahaluan ng mura at galit sa ginawa niya pero sa huli'y magmamakaawa ito na bumalik siya.

She cried in so much pain that night. Parang hinihiwa ang puso niya at dinidikdik nang paulit-ulit. She will never forget that night, the last time they saw each other.