CHAPTER 7

Nang mapansin ni Jhonary na may mali sa inaarte ni William, agad niyang isinara ang pinto ng opisina. Ayaw niyang may makarinig sa labas. Pagkatapos, mabilis siyang lumapit at napabuntong-hininga.

“William, hindi ka ba pwedeng magsalita nang maayos?” sabi niya, halatang nag-aalala. “Hindi mo ba kilala si Erin? Kapag talagang umalis siya, sa tingin mo ba makakatayo pa ang law firm mo?”

Malamig na tumingin si William sa kanya. Sa tono niya, may halong pagtatanggol na hindi niya namalayang lumabas. “Hindi mo ba narinig kanina? Siya ang gustong magbitiw. Bakit ko naman siya pipigilan kung ayaw na niya?”

Natigilan si Jhonary. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig. Seryoso ba ang lalaking ito sa sinasabi niya? talagang pakakawalan nito si Erin? asset iyon ng kumpanya!

“Resign resign, huh!” ulit niya. “ Paano niya iiwan ang S&F? Sa buong firm, kahit sino pwedeng umalis—pero hindi si Erin! Hindi niya iyon kayang gawin. Mahal niya ang kumpanya.”

Napailing siya. “Kung ganoon, bakit mo siya tinakot? ‘Huwag nang bumalik’? Sino ba talaga ang tinatakot mo? Galit lang siya. Kung kinausap mo siya nang maayos, baka natapos na ito. Kailangan mo bang maging sobrang matigas? Ikaw ang nagkasala sa kanya, subalit ikaw pa itong mataas!”

“Tumahimik ka!” biglang sigaw ni William habang hinihila ang kanyang kurbata. Ngunit kahit ginawa niya iyon, hindi pa rin nawala ang bigat sa kanyang dibdib. Parang may nakasakal sa kanyang leeg na pinipigilan ang pagdaloy ng kanyang hininga.

Sa unang pagkakataon, malinaw niyang naramdaman ang takot.

Bakit ganoon?

Hindi ba’t dati, naiirita siya dahil masyadong sumusunod si Erin sa kanya? Hindi ba’t gusto niyang mas may distansya ito? Ngayon na tila nakuha na niya ang gusto niya, bakit parang siya ang nauubusan ng hininga?

**************

Samantala, sa kanyang mesa, tahimik na nakatayo si Erin. Tiningnan niya ang lugar na naging mundo niya sa loob ng maraming taon—mga araw at gabing halos hindi siya umuuwi. Nakapagtataka, pero kalmado ang kanyang puso. Parang ang bilis na nitong bitawan ngayon.. 

Binuksan niya ang drawer na puno ng maliliit na gamit.

Nandoon ang kupas na ticket ng pelikula mula sa una nilang date. Buong oras noon ay abala si William sa cellphone niya, pero masaya pa rin siya. Dahil sinamahan siya nitong manood ng movie kahit wala ito sa focus.

Mayroon ding simpleng metal bookmark na iniuwi nito mula sa isang business trip. Sabi ni William, bigay lang daw ng kliyente—pero itinago pa rin niya.

Isa-isang kinuha ni Erin ang mga iyon. Walang lungkot, walang galit. Parang tahimik na pamamaalam lang.

Maingat niyang isinara ang drawer.

Sa wakas, handa na siyang umalis—hindi lang sa mesa, kundi sa nakaraan na matagal na niyang pinanghawakan.

May isang kahon ng tsokolate na bahagyang natunaw at nawala na ang hugis. Binili iyon ng assistant ni William noong Valentine’s Day noong nakaraang taon para sa mga babaeng empleyado ng kumpanya. Nakatago pa rin iyon kay Erin. Hindi niya inisip na kainin iyon, dahil binibigyan niya ng sentimental value.

Mayroon din siyang kendi na hugis strawberry, kupas na ang balot. Matagal na iyon—isang beses, nang sumakit ang tiyan niya at bumaba ang kanyang blood sugar, kinuha iyon ni William mula sa  sariling bulsa, nakasimangot, at basta na lang iniabot sa kanya upang kanyang makain.

Sa maliit na gesture na iyon, kinilig na siya. 

Ang mga ganoong bagay, isa-isa niyang iningatan noon. Para sa kanya, parang maliliit na kayamanan ang mga iyon—mga alaala na may halaga.

Ngunit ngayon, habang tinitingnan niya ang mga ito, iisa lang ang naramdaman niya: katawa-tawa.

Sa wakas, handa na siyang umalis—hindi lang sa mesa, kundi sa nakaraan na matagal na niyang pinanghawakan.

Bahagyang gumuhit ang mapait na ngiti sa labi ni Erin. Walang pag-aalinlangan, kinuha niya ang lahat ng laman ng drawer at itinapon sa basurahan. Malakas ang tunog ng pagbagsak ng mga gamit, at lalo itong umalingawngaw sa tahimik na opisina.

Tahimik siyang pinagmamasdan ng mga kasamahan niya. Walang nagsalita. Walang nagtanong. Parang lahat ay ramdam na hindi ito karaniwang araw.

Inilagay ni Erin ang huli niyang personal na gamit sa isang maliit na kahon ng karton. Hawak ang kahon, tumingin siya sa paligid—sa lugar na pinaglaanan niya ng limang taon ng kanyang buhay.

Nandoon ang mga certificate ng karangalan ng law firm na nakasabit sa dingding. Karamihan sa mga kasong iyon, siya ang tumulong maghanda at magpapanalo. Ang mga halaman sa bawat mesa—siya ang pumili at nag-alaga. Kahit ang coffee machine sa pantry, siya ang nag-asikaso base sa gusto ng lahat.

Ang lugar na ito ang naging saksi sa kanyang pagod, pagsisikap, at pagmamahal. Limang taon ng kabataan at damdamin ang iniwan niya rito.

Ngayon, oras na para magpaalam.

Walang pag-aatubili, tumalikod siya at naglakad palayo. Ilang sandali lang, nawala na ang kanyang likod sa may elevator. Dahan-dahang nagsara ang pinto, tila tuluyang pinuputol ang lahat ng koneksyon sa nakaraan.

Samantala, sa opisina ng presidente, nakatayo si William sa harap ng salaming bintana mula sahig hanggang kisame. Tuwid ang kanyang likod, ngunit halatang matigas ang katawan.

May mahalagang email siyang dapat asikasuhin, ngunit paulit-ulit siyang napapatingin sa pintuan ng opisina. Hindi siya makapag-focus. Sa hindi niya maipaliwanag na dahilan, pakiramdam niya ay may isang bagay na tuluyang nawala—at ngayon pa lang niya iyon unti-unting nauunawaan.

Ang bato sa kanyang puso ay tila lalong lumakas at mas mabigat, at siya ay nakaramdam ng ibayong lungkot, pagdadalamhati at pagkadismaya.

Napabuntong-hininga si Jhonary at agad na lumapit sa kanya, "Ano bang nangyayari sayo? sa palagay ko, sa pagkakataong ito, seryodo si Erin sa nais niyang gawin.. Wala ka man lang bang gagawing hakbang upang pigilan siya?”

Nakasimangot si William, ngumiti nang mapanuya, at itinago ang kanyang panloob na pagkabalisa, "Galit lang siya ngayon at basta basta na nagsalita!  Hindi niya masyadong pinag iisipan ang lahat! Paano niya ako magagawang iwan? hindi niya iyon kakayanin.. ”

"Sa pagkakataong ito, mukhang seryoso na talaga siya!" Halos kinakabahan na rin si Jhonary, "sinong babae ang kayang tiisin ang kahihiyan matapos iwanan sa gitna ng seremonya ng kasal? Nakita kong nag iimpake na siya ng mga gamit niya kanina, at sa palagay ko, talagang magreresign na siya talaga!"

Hinawakan ni William ang kanyang mga labi, at ang kalmado na mga mata ni Erin ay kumikislap sa kanyang isipan, at ang takot sa kanyang puso ay naging mas halata.

Sinubukan niyang alalahanin ang huling pagkakataon na talagang nagalit si Erin, ngunit nalaman niya na palagi itong mabilis na nagpapatawad sa kanya, anuman ang gawin niya.

"Hindi talaga siya magagalit sa akin......" Tila hinihikayat niya si Jhonary na maniwala sa kanya, maging siya ay unti unting nakukumbinsi ang kanyang sarili, "Maaaring iwanan ako ng lahat, ngunit hindi ....... si Erin. Hindi niya iyon kaya.. masyado niya akong mahal. Alam mo yun? hindi niya kayang mabuhay ng wala ako sa piling niya.."

Ganoon siya kasigurado sa damdamin nito para sa kanya.

Napapikit ang mga mata ni Jhonary ng marinig ang katawa tawang paliwanag ng kausap "Kanina pa 'yan! Ang puso ng mga tao ay laman, at kung paulit-ulit kang pinahihirapan, gaano man kainit ang iyong puso sa pagmamahal sa isang tao, magiging malamig ito! Makinig ka nga sa akin, bilisan mo at mag isip ka ng regalo ngayon na maaari mong isuhol sa kanya, humingi ka ng paumanhin nang taos-puso, maaayos pa ang lahat sa inyo!"

Tahimik lang si William na nakikinig.

Humingi ng sorry? So, kailangan niyang magsorry upang mapanatili si Erin sa tabi niya?

At, ano ang bibilhin niya?

Hinaplos niya ang kanyang kilay nang may halong inis, "Hindi ko alam kung ano ang bibilhin kong regalo, ibili mo na nga lang ako!"

"William!" halata ang inis sa tinig ni Jhonary, "ikaw ang dapat bumili ng bagay na iyon para sa kanya! hindi mo kailangang iutos! Kung malalaman niyang personal mo iyong binili upang ibigay sa kanya, maaaring matuwa siya at hindi na umalis pa! Ano--"

Ngunit bago pa man makasagot si William, bigla namang tumunog ang kanyang cellphone.

Agad niyang itinaas ang kanyang kamay,  hudyat kay Jhonary na tumahimik na, kinuha ang telepono, at agad na bumalik ang kanyang tono sa kanyang karaniwang kalmado at propesyonal na estilo. 

Walang nagawa si Jhonary matapos maputol ang kanyang panenermon.

Sumilip siya sa bintana, at nagkataon na lumabas si Erin ng gusali na may dalang karton, at ang kanyang payat na pigura ay nakihalo sa daloy ng mga tao sa kalye nang walang pag-aatubili, at mabilis na nawala.

Napabuntong-hininga si Jhonary ng makita ang tagpong iyon. 

"Mukhang seryoso na talaga siya sa pagkakataong ito.."

Sa opisina, nakikipag-usap pa rin si William sa mga customer sa telepono, ang kanyang tinig ay kalmado at tiwala, na tila  walang kinakatakutan.

Ngunit napansin ni Jhonary na ang isa pa nitong kamay ay hindi namalayan na nakakuyom at paulit-ulit na inilabas...... na parang naglalaro. humahampas hampas iyon sa lamesa.