Mag-log inNaglakad palapit si Erin at tinapik nang bahagya si Timothy sa balikat.Agad itong napabalikwas. Matapos ang sandaling pagkalito, naging matalas at alerto ang kanyang mga mata. Nang makita niyang si Erin ito, agad na nawala ang bagsik sa kanyang tingin. Umupo siya nang medyo balisa, at pilit na itinago ang sugatang kamay sa likuran.“Bakit hindi ka doon tumitira sa ipinaayos ko para sa iyo?” tanong ni Erin.Ibinaba ni Timothy ang kanyang tingin, tila itinatago ang nararamdaman sa likod ng kanyang mahahabang pilikmata. Mahina ang kanyang boses. “Mas… ligtas dito.”Tiningnan ni Erin ang naninigas na panga nito at ang nakakuyom na mga kamao—at agad niyang naintindihan. Siguro ang law firm na ito, na nagbibigay sa kanya ng trabaho at pagkain, ang tanging lugar na itinuturing niyang "ligtas." Kaya naman instinct na niya na bantayan ito.“Sige, simula ngayon, pwede ka nang tumira dito.” Itinuro ni Erin ang isang silid sa malapit. “Linisin mo iyong bakanteng storage room. Iyon ang magiging k
Pagkatapos ng matinding gulo sa mansyon ng pamilya Gener, tuluyan nang naglaho si Jerwin.Nagbitiw siya sa lahat ng kanyang posisyon sa Gener Corporation at nawala nang walang bakas. Maliban kay Lolo Jo, walang nakakaalam kung nasaan siya. Hindi siya pinigilan ni Blake at hindi rin ito nagtanong, na tila ba inaasahan na nito iyon—o sadyang wala lang itong pakialam.Sa halip, ibinuhos ni Blake ang lahat ng kanyang oras sa dalawang bagay: ang pagpapatatag sa Gener Group at ang pagbabantay sa lagay ni Edward Sandoval.Dumating na rin ang mga batikang doktor sa neurosurgery na ipinatawag niya mula sa ibang bansa. Matapos ang masusing pagsusuri, nagbigay sila ng balitang muling nagbigay ng pag-asa sa pamilya Sandoval..“Nang mahulog si Mr. Sandoval, mapalad na tumama muna siya sa isang air-conditioning unit sa ibaba kaya nabawasan ang lakas ng pagbagsak. Dahil din sa naging matagumpay na operasyon noon para tanggalin ang mga namuong dugo, malaki ang tsansa na magising pa siya. Maaaring ma
“Walang kinalaman?”Napangisi si Lolo Jo habang dahan-dahang lumalapit, ang kanyang malabo pero matalas na mga mata ay nakatitig sa mukha ni Jerwin. “Kung ganoon, sabihin mo sa akin—bakit? Ha? Kalokohan lang ba ang mga sinabi ni Ryan kahapon?! Totoo ba na—”“Hindi!” putol ni Jerwin nang paos ang tinig, litaw ang mga ugat sa kanyang leeg sa tindi ng tensyon. “Kahit sabihin nating loko-loko ako, alam ko pa rin kung saan ang hangganan ko!”“Hangganan?” pang uuyam ng matanda, sabay hampas ng baston sa sahig. “Ang hangganan mo ay ang iwan ang lahat at tumakbo sa impiyernong iyon para mamatay?!”“Hindi iyon kamatayan.” Sinalubong ni Jerwin ang titig nito nang hindi kumukurap. “Iyon ay paraan para makawala.”“Paraan para makawala?” Humalakhak nang malamig si Lolo Jo, na tila nakarinig ng pinakakatawa-tawang biro sa mundo. “Kulang pa ba ang mga pagkakataong ibinigay sa iyo ng pamilya natin? Hawak mo na ang yaman at kapangyarihan—mga bagay na papatay ang ibang tao para makuha—tapos sasabihin m
Bigla niyang narinig ang boses ni Jerwin mula sa kanyang likuran. Huminto si Blake sa paglalakad pero hindi siya lumingon.Nanatiling nakayuko si Jerwin, nakatitig sa mga dokumentong hawak niya. Halatang hirap siyang lumunok habang nanginginig ang kanyang lalamunan.“Pagbutihin mo ang pagtrato sa kanya. Wag mo siyang sasaktan.”Sa sandaling lumabas ang mga salitang iyon, tila ba naging kasing-lamig ng yelo ang hangin sa loob ng opisina. Humigpit ang kapit ng mga daliri ni Blake sa doorknob hanggang sa mamula ang kanyang mga kuko.Dahan-dahan siyang lumingon.“Anong sinabi mo?”Hindi malakas ang boses niya, pero bawat salita ay parang talim ng yelo na tumatarak sa pandinig ni Jerwin.Nag-angat ng tingin si Jerwin at sinalubong ang mga mata ni Blake. Ngayong nabitawan na niya ang salitang iyon, isang desperadong tapang ang lumitaw mula sa kailaliman ng kanyang pagkatao.Pilit siyang ngumiti nang nakakaloko at dahan-dahang inulit ang sinabi, na tila ba bawat salita ay may diin.“Sabi ko…
“Tama na.”Sa wakas ay nagsalita na si Blake. Hindi malakas ang boses niya, pero may bigat itong agad na nagpatahimik sa histerikal pagsigaw ni Ryan. Hindi siya tumingin kay Jerwin. Sa halip, nanatiling nakatitig ang kanyang malalamig na mata sa kanyang tito—na tila tumitingin sa isang taong wala nang buhay.“Tito,” kalmado niyang sabi, “ang huling barahang inilabas mo ay kaawa-awa. Masyadong desperadong galaw.”Walang emosyon ang kanyang tono, na tila nang-uuyam pa. “Ang mga krimen mo ay may matibay na ebidensya, isa-isa. Kahit anong daldal mo sa mga bagay na walang kinalaman dito, walang magbabago.”“Walang kinalaman?”Biglang humalakhak nang parang baliw si Ryan, na tila nakarinig ng pinakakatawa-tawang biro sa mundo. Dumadaloy ang luha sa kanyang mukha. “Hahaha… Blake, niloloko mo lang ang sarili mo!” sigaw niya. “Alam kong nagdududa ka rin! Ikaw—”Blag!Biglang bumukas ang pinto ng sala mula sa labas, kaya naputol ang kanyang sasabihin. Pumasok ang ilang pulis na naka-uniporme. H
Umaagos ang luha sa kanyang mukha habang nagsisimulang umamin, putol-putol at magulo ang kanyang mga salita.“Si... si Ryan... nahanap niya ako... sabi niya tutulungan niya akong makaganti sa inyo... Alam niyang galit ako sa’yo... kay Blake... kay Erol...”“Sinabihan niya akong pumunta kay Tito Edward at magpakalat ng mga tsismis tungkol sa’yo... Hindi ko akalain na tatawagan ka talaga ni Tito Edward para harapin ka... Pagkaalis mo, sinampal niya ako at sabi niya tatawag siya ng pulis...”Nanginginig ang boses ni Miguel sa takot at pagsisisi. “Nag-panic ako. Sinubukan kong kunin ang phone niya... Tinawag niya akong hayop at tinulak niya ako... Nag-react lang ako nang hindi nag-iisip... kaya tinulak ko rin siya pabalik...” Pumiyok ang kanyang boses. “Hindi ko sinasadyang mahulog siya! Talagang hindi! Nawalan lang siya... nawalan siya ng balanse...” Nagsimula siyang humagulgol nang husto, paulit-ulit na bumubulong nang paos, “Hindi ko gustong patayin siya... hindi ko sinasadya...”Tahim
Agad niyang natagpuan ang attending physician ni Erin.. Kinompronta niya ito kaagad."Bago siya tuluyang lumisan ng araw na iyon, may sinabi siya," halos pabulong na wika ng doktor, tila nag-aatubili pa kung itutuloy iyon. "Kung may magtatanong daw tungkol sa naging kalagayan niya, sabihin ko lang
Sa gitna ng kalat na laman ng plastic bag, isang maliit na velvet box ang biglang lumitaw—simple ngunit hindi maikakailang kapansin-pansin. Para itong umiilaw sa nagdidilim niyang isipan, sapat upang mahigpit na hawakan ang puso ni William. Sa sandaling iyon, tila huminto ang kanyang paghinga. Nagl
Sa gilid, biglang dumilim ang ekspresyon ni William. Isang pakiramdam ng pagkayamot ang kanyang naramdaman—sumiklab iyon sa loob niya, halos hindi niya mapigilan.Tila hindi ito napansin ni Blake. Lumingon lamang siya at binati si William sa pantay at kalmadong tinig.“Attorney Ferrer, what a small
Nang mapansing nananatiling tahimik si Erin, biglang natawa si Blake. Marahan niyang tinapik ang mesa gamit ang mga daliri, tila walang bigat ang buong sitwasyon.“Huwag na nating ungkatin ang nakaraan,” wika niya. “Sa palagay mo, Attorney Sandoval, anong uri ng ebidensya ang tunay na makapagtatata







