LOGINPilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya.Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya.Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito.“ Sa kabilang isla.” sagot niya.Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko“ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya.“ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin.Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin.“Bababa na ako.” paalam niya.Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me.Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman doon.“ Ma
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kaphit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone k
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer.Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala.Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko.Hindi puwedeng wala.Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino.Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan.Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries.At isang charger.Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko salamat
Pilit akong kumalma at mag akto ng normal sa harap niya. Tumikhim ako. “ Saan ka ba galing? Bakit ang aga mo umalis?” tanong ko sa kanya. Pumasok siya ng tuluyan sa kwarto ko kaya kinabahan ako, baka makita niya ang tinatago kong phone dito. “ Sa kabilang isla.” sagot niya. Nagtataka akong tumingin sa kanya. “ Kabilang isla?” tanong ko “ Yes. May islang kalapit ng isla, pumunta ako at nanghuli ng isda don baka kasi mas marami don.” sabi niya. “ Bakit kailangan mong maaga umalis?” tanong ko pa. Tiningnan niya ako. “ Para pag-gising mo may maihahanda na ako agad.” sagot niya at ngumiti ng bahagya sa akin. Ngumiti ako sa kanya kung hindi lang talaga ako nagdududa sa kanya ngayon baka isipin ko pang gusto niyang makipag balikan sa akin. “Bababa na ako.” paalam niya. Paglabas niya tsaka lang ako nakahinga nga maluwag. His presence is suffocating me. Dali-dali kong dinala sa may banyo ng kwarto ko ang phone ko para doon nalang ipagpatuloy ang pagc-charge may isang saksakan naman
Bumalik ako sa kwarto at naghanap ng charger para sa phone ko. Kailangan kong mabuksan iyon. Matagal-tagal ko na rin itong hindi nagagamit dahil sinabi ni Sam na walang signal dito sa isla kaya hinayaan ko na lang itong mamatay sa drawer. Ngayon, pakiramdam ko iyon na lang ang tanging koneksyon ko sa realidad binuksan ko ang unang drawer mga damit lang. Pangalawa mga lumang papel at resibo. Pangatlo wala. Napahinga ako nang malalim para pigilan ang frustration na unti-unting umaakyat sa dibdib ko. Hindi puwedeng wala. Hindi pwedeng wala akong paraan para makontak ang kahit sino. Lumuhod ako sa sahig at sinilip pati ilalim ng kama. May isang maliit na kahon doon na hindi ko pa napapansin dati. Hinila ko iyon palabas at agad binuksan. Mga lumang gamit. Flashlight. Extra batteries. At isang charger. Halos mapasigaw ako sa sobrang saya na nararamdaman ko ngayon. Kahit hindi ko pa alam kung compatible, pero wala akong pakialam. Isinaksak ko agad sa saksakan at kinabit sa phone ko
“What are you doing?” tanong niya. Ngumiti ako sa kanya kahit nanginginig yung labi ko. “ Ah…I remember na brought a bracelet when we got here, hindi ko kasi mahanap sa kwarto ko…ka..kaya I tried looking here sa.. bag mo kasi ito lang naman yung dala natin.” palusot ko. I hope he will buy it. Nanginginig ako sa mga pinaggagawa ko pero kailangan kong panindigan ito para masagot ko ang mga katungan ko. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin. Hindi siya agad nagsalita. At iyon ang mas nakakatakot. Parang sinusuri niya bawat galaw ko kung nagsisinungaling ba ako o hindi. Ramdam ko ang pawis sa palad ko habang hawak ko pa rin ang zipper ng bag niya, kalahating bukas. “Bracelet?” ulit niya, mabagal. Tumango ako agad. “Oo… yung silver. Naalala mo? Yung sinuot ko nung first day natin dito.” Pilít kong pinatatag ang boses ko kahit parang lalabas na ang puso ko sa kaba. Lumapit siya ng ilang hakbang. Awtomatiko akong tumayo, isinara ang bag at hinawakan iyon na parang talagang nagh
Isang buwan na ang nakalipas simula nung nagpunta sila Clyde dito, isang buwan narin ang nakalipas simula nung tumawag si Kuya, araw-araw ko siyang tinatawagan pero hindi niya sinasagot ang phone niya. Ganun ba siya kagalit sa akin? Isang buwan na rin simula nung malaman kong buntis ako, tiningna
Magaan ang tulog ko noong gabing iyon. Hindi ko alam kung dahil ba sa pagod o dahil sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon ay may nakausap akong hindi ako tinatrato bilang isang responsibilidad. Nagising ako kinabukasan dahil sa mahinang katok sa pinto. Napakunot ang noo ko haban
I slipped into the gown I’d chosen for tonight a champagne gold, floor-length dress that shimmered with every tiny movement. The fabric was embroidered with delicate beads and sequins that caught the light like scattered stars, tracing lines that framed my body perfectly. It was fitted from the bo
Pag-uwi ko galing sa trabaho, parang nilunod ako sa pagod. Ang bigat ng ulo ko, pero mas mabigat ‘yung iniisip ko. The day felt endless back-to-back meetings, endless calls, and Sam trying to make things right again. But no matter how sincere he sounded, I couldn’t feel it anymore. Parang naglaho n







