Chapter 5

Alexandra POV

Dahan-dahan akong bumangon mula sa magulong kama, ninanamnam ang natitirang sakit at hapdi sa aking kaibuturan—isang pisikal na patunay na sa loob ng ilang sandali, naging akin si Rhenan. Hinugot ko ang kumot at ibinalot sa aking hubad na katawan, habang ang amoy ng aming pinagsaluhang pawis at pagnanasa ay humahalo sa hangin ng malamig at sepyang silid.

​Alam kong ginamit niya ako. Alam kong para sa kanya, isang maruming transaksyon lang ang naganap upang makuha ko ang titulo ng lupa ng aking ama. Ngunit habang inaalala ko ang bagsik ng kanyang mga halik, ang higpit ng kanyang hawak sa aking mga hita, at ang bawat malalalim niyang daing nang tuluyan siyang sumuko sa aking piling, alam ko sa sarili kong hindi lang basta negosyo ang naramdaman niya. May galit sa kanyang mga mata, oo, pero may nag-aalab ding pangungulila na matagal niyang itinanggi.

​"Isipin mo na ang gusto mong isipin, Rhenan," bulong ko sa dilim, habang ang isang kamay ko ay dahan-dahang humahaplos sa sarili kong labi na namamaga pa mula sa kanyang mararahas na halik.

​Hahayaan ko siyang magpanggap na siya ang nanalo sa larong ito. Hahayaan ko siyang maniwala na nakuha niya ang kanyang paghihiganti sa pamamagitan ng pag-angkin sa aking katawan. Dahil ang hindi niya alam, ang gabing ito ay simula pa lamang. Ngayong natikman ko na muli ang langit sa kanyang mga piling, gagawin ko ang lahat—kahit pa ibenta ko ang aking kaluluwa—para sa susunod na magtagpo ang aming mga balat, hindi na lupa ang magiging kabayaran, kundi ang mismong puso niya na kusang luluhod sa akin.

Alexandra POV

Lumipas ang ilang araw, ngunit ang bawat haplos at bigat ng katawan ni Rhenan ay tila nakatatak pa rin sa aking balat. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nararamdaman ko pa rin ang marahas na pagbabaon ng kanyang pagkatao sa aking kailaliman at ang pamilyar na init ng kanyang mga labi sa aking leeg. Ang aking katawan ay tila nagbago na; naging mas sensitibo ito, laging naghahanap at tila nag-aabang sa susunod na pagkakataon na muli niya akong aariin.

Hindi nagtagal, dumating ang araw ng aming muling pagkikita para sa pormal na paggawad ng titulo ng lupa ng aking ama. Sa kanyang opisina, pumasok ako nang may tiwala sa sarili, suot ang isang manipis at hapit na pulang damit na alam kong hindi makatatanan sa kanyang paningin. Walang bra sa ilalim niyon, kaya naman bakas na bakas ang bahagyang paninigas ng aking mga u***g dahil sa lamig ng aircon—at sa kaba.

​Naupo ako sa harap ng kanyang mesa. Si Rhenan, pormal sa kanyang mamahaling suit, ay pilit na nagmatigas. "Narito ang mga papeles," malamig niyang sabi, sabay tulak ng dokumento. "Tapos na ang kasunduan natin. Nakuha mo na ang gusto mo."

​Ngunit habang abala siya sa pag-iwas ng tingin, dahan-dahan kong iniangat ang aking binti at ipinatong iyon sa ibabaw ng isa pa, dahilan upang umangat ang aking maikling palda at tumambad ang makinis kong hita. Hinaplos ko nang banayad ang sarili kong binti habang nakatitig nang diretso sa kanyang mga mata.

​"Tapos na nga ba, Rhenan?" bulong ko, ang boses ko ay puno ng pang-aakit. "O baka naman... nagustuhan mo ang kabayaran kaya gusto mo pa ng susunod na buwanang hulog?"

​Nakita ko ang mabilis na pagbabago sa kanyang mukha. Ang kanyang panga ay nagtagis, at ang kanyang mga mata ay biglang bumaba sa aking dibdib at sa nakabukas kong mga hita. Ang tindi ng kanyang paghinga ay biglang bumigat. Alam ko, sa kabila ng kanyang galit at pride, ang kanyang pagkalalaki ay muli nang nagigising at nagwawala sa mabilis na pagbabalik ng alaala ng aming mainit na gabi.

Isang matinding mura ang kumawala sa mga labi ni Rhenan bago siya marahas na tumayo. Sa isang mabilis na hakbang ay naging marupok ang pader ng kanyang pagmamataas. Nilaktawan niya ang pagitan ng aming mga upuan, hinablot ang aking magkabilang braso, at marahas akong itinayo upang isandal sa dambuhala niyang mesang gawa sa hardwood.

​"Alam ko nilalaro mo ako?" paos at nanginginig sa galit—o sa tindi ng pagnanasa, ang kanyang boses. Ang kanyang mukha ay pulgada na lamang ang layo sa akin, at ramdam ko ang singaw ng kanyang mainit at nagmamadaling hininga.

"Hindi kita nilalaro, Rhenan... Alam kong pareho nating gusto ito," hamon ko, sabay sadyang pag-arko ng aking dibdib upang sumayad ang aking naninigas na mga u***g sa kanyang mamahaling suit.

​Ang munting pagka-antig na iyon ang naging mitsa. Tuluyan nang nawala ang pormal na negosyante; ang natira na lamang ay ang lalaking gutom na gutom sa aking katawan. Walang babala niyang sinakop ang aking mga labi ng isang mapang-angking halik—marahas, malalim, at may kasamang kagat na nagpadugo nang bahagya sa aking ibabang labi. Napadaing ako sa sarap at pait habang ang aking dila ay nakipagbuno sa kanya.

​Kasabay nito, naramdaman ko ang kanyang malalaking palad na pumasok sa ilalim ng aking pulang damit. Hinawi niya ang aking manipis na panty nang walang kaabog-abog, hinila iyon pababa hanggang sa aking mga bukung-bukong. Agad niyang pinalibot ang aking mga hita sa kanyang baywang habang ako ay nakaupo na ngayon sa gilid ng mesa, nagkakalat ang mga papeles sa sahig.

​Nang maramdaman ng kanyang daliri ang labis na kabasaan at init sa pagitan ng aking mga binti, isang mabangis na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Binuksan niya ang zipper ng kanyang pantalon, at bago pa ako makahinga nang maluwag, bigla niyang binuhat nang bahagya ang aking balakang at sa isang mabilis, mariin, at sagarang tulak—isinuwak niya ang kanyang matigas at nag-aalab na pagkatao sa aking kailaliman.

​Napahiyaw ako nang malakas, ang aking mga kuko ay bumaon sa kanyang suot na coat habang ang buong opisina ay naging saksi sa mabilis at walang awang indayog ng aming muling pagpipiyansa.

Ang bawat bayo ni Rhenan sa ibabaw ng kanyang mesa ay may kasamang bagsik at pagmamadali, tila ba pinarurusahan niya ako sa pang-aakit na ginawa ko, habang sabay na nagpapasakop sa sarili niyang kahinaan. Ang tunog ng aming naglalapat na mga balat at ang pag-uga ng mabigat na mesa ay umalingawngaw sa apat na sulok ng tahimik na opisina. Natatakot man na may makarinig sa labas, ang takot na iyon ang lalong nagpaasid sa tamis at sarap na gumuguhit sa aking puson.

​"Sinasadya mo ito... alam mo kung paano ako mabaliw sa 'yo," gumaralgal ang boses niya sa aking tainga, bago niya marahas na kinagat ang aking balikat.

​Inilapat ko ang aking mga palad sa kanyang malalapad na dibdib, pinapanood ang bawat pagbaba at pag-angat ng kanyang katawan habang buong-buo niyang pinupuno ang aking nagbabagang kailaliman. Mas lalo kong ipinalupot ang aking mga binti sa kanyang baywang, itinutulak ang aking sarili paitaas upang salubungin ang bawat sagad at malalalim niyang tulak. Ang aking pulang damit ay nagusot na nang husto sa aking dibdib, inilalantad ang aking hubad na katawan na basang-basa na rin ng pawis.

​Hindi na kami nag-uusap; tanging ang mabibigat naming paghinga, mararahas na ungol, at ang walang amang indayog ng pagnanasa ang naghahari. Nararamdaman ko na ang unti-unting pagbuhol ng matinding kuryente sa aking kaibuturan, ang pamilyar na panginginig na hudyat ng nalalapit na rurok.

​Napansin ni Rhenan ang aking paputol-putol na paghinga at ang pagsikip ng aking pagkababae sa paligid ng kanyang pagkatao. Lalong nagtagis ang kanyang panga. Binilisan niya ang ritmo—mabilis, mariin, at walang preno—hinahabol ang huling bugso ng aming nag-aalab na pagwawala, handang sumabog nang sabay sa rurok ng langit.

Isang buwan ang mabilis na lumipas, at sa loob ng mga panahong iyon, naging parang isang marahas ngunit masarap na ritwal ang aming pagkikita. Walang palya—sa kanyang opisina, sa sasakyan, o sa mga tagong silid—basta’t nagtagpo ang aming mga mata, agad na natutunaw ang galit ni Rhenan at napapalitan ng walang awang pag-angkin sa aking katawan. Ang bawat gabi ay naging saksi sa aming nagbabagang pagpipiyansa, kung saan paulit-ulit niyang isinusuwak ang kanyang init sa aking kailaliman hanggang sa pareho kaming maubusan ng lakas.

​Ngunit nitong mga nakaraang araw, napansin ko ang kakaibang pagbabago sa aking sarili. Ang aking mga dibdib ay naging mas maselan at namamaga, at ang pamilyar na buwanang dalaw na inaasahan ko ay tuluyan nang hindi dumating.

​Kinakabahan ngunit may kakaibang kaba sa dibdib, lihim akong bumili ng pregnancy test. Doon, sa loob ng tahimik na banyo, habang nanginginig ang aking mga kamay, hinintay ko ang resulta. Nang dahan-dahang lumitaw ang dalawang pulang guhit—malinaw at walang dudang positibo—napaupo ako sa sahig habang umaagos ang luha sa aking mga pisngi.

​Buntis ako.

​Isang nag-uumapaw na kaligayahan ang sumabog sa aking puso. Sa wakas, nagbunga rin ang bawat patak ng pawis, ang bawat mararahas na ungol, at ang bawat gabing isinuko ko ang aking buong pagkatao sa kanya. Dala-dala ko na sa aking sinapupunan ang katas ng pagkalalaki ng nag-iisang lalaking matagal ko nang pinapangarap at minamahal.

​Alam kong galit pa rin siya sa akin. Alam kong para sa kanya, ang aming matitinding lagniniig ay dala lamang ng libog at ng kanyang nagwawalang pagnanasa. Ngunit habang hinahaplos ko ang aking patag pa na tiyan, isang matamis at mapangahas na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. May bahagi na ni Rhenan sa loob ko—isang buhay na kailanman ay hindi niya maitatapos o maitatabi tulad ng mga papeles sa kanyang mesa.