Chapter 4

Alexandra POV

“Anong gusto mong gawin ko para makabawi ako sa’yo?” tanong ko. Bigla akong naawa sa kanya. May dahilan nga talaga kung bakit siya naging ganito sa akin.

Gusto ko siyang paligayahin. At walang kaabog-abog, hinalikan niya ako. Marahas ang halik niya, pero kahit ganoon, hinalikan ko siya pabalik nang buong pagmamahal.

Yes. Mahal ko pa rin si Rhenan kahit ganoon na ang nangyari sa aming dalawa.

Natigilan siya sa paraan ng paghalik ko.

Pero tinuloy pa rin ni Rhenan ang marahas niyang paghalik sa akin. Mula sa labi ko ay bumaba iyon sa leeg ko, dahilan para mapapikit ako sa matinding sensasyong dulot ng bawat halik niya. Hindi ko napigilan ang mahinang ungol na kumawala sa labi ko nang hagkan niya ang sensitibong bahagi ng aking balat.

Nagbabaga rin ang pagnanasa sa kanyang mga mata habang mas lalo niya akong hinihila palapit sa kanya. Ang mga kamay niya ay mahigpit na nakahawak sa aking bewang, tila ayaw niya akong pakawalan.

Napahawak ako sa balikat niya habang pilit kong hinahabol ang aking paghinga. Ramdam ko ang init ng katawan niya at ang galit na tila humahalo sa bawat kilos niya.

“R-Rhenan…” mahina kong tawag sa pangalan niya.

Ngunit tila wala siyang balak tumigil. Mariin niya akong tinitigan bago niya muling sinakop ang labi ko. Magulo, mapusok, at puno ng emosyon ang bawat halik niya—parang gusto niyang ilabas lahat ng sakit at galit na matagal niyang kinimkim laban sa akin.

“Alam mo kung gaano mo ako sinira?” paos niyang bulong habang nakadikit ang noo niya sa akin.

Napapikit ako. “Patawad…”

Natawa siya nang mapait bago marahan akong itinulak sa kama. Nanatiling malamig ang ekspresyon niya kahit halatang hirap siyang kontrolin ang sarili niya.

“Hindi sapat ang sorry mo, Alexandra,” madiin niyang sabi bago siya umiwas ng tingin, tila pilit na tinatago ang anumang emosyon na gustong kumawala sa kanya.

Walang natirang tabing sa pagitan naming dalawa nang tuluyan nang hubarin ni Rhenan ang huling saplot sa aking katawan. Sa pagkakalatag ng aking kabuuan, hindi niya napigilang mapalunok; ang kanyang mga mata ay naglalakbay at tila sumasamba sa bawat kurba at magandang hubog ng aking hiyas. Nagmamadali, halos mapunit ang sarili niyang mga damit sa pagmamadaling maikonekta muli ang aming mga balat.

​Muli siyang sumubsob sa akin, ang kanyang mainit na labi ay sumakop sa isa kong dibdib. Walang awat niyang sinipsip at pinaglaruan ang naninigas kong utong—gahaman at gutom na gutom, tila isang sanggol na sabik sa kalinga ngunit may lason ng pagnanasa. Kasabay nito, ang kanyang mapangahas na palad ay bumaba, humaplos sa pagitan ng aking mga hita hanggang sa marating ang aking pagkababae.

Sariwa, nag-aalab, at basang-basa na ito sa matinding pananabik. Hindi na nakapaghintay si Rhenan. Agad siyang bumaba sa pagitan ng aking mga binti, hinawi ang aking hita, at nang walang pakundangan, buong kasabikan niyang dinala ang kanyang dila at labi doon upang ariin at s******n ang bawat patak ng aking tamis. Napaarko ang aking likod sa tindi ng kuryenteng gumuhit sa aking buong pagkatao.

Bawat haplit ng kanyang basa at mainit na dila sa aking pinakasensitibong bahagi ay nagdulot ng sunod-sunod na panginginig sa aking buong katawan. Napakapit ako nang mahigpit sa nag-aalab niyang balikat, habang ang aking mga daliri ay nabaon sa kanyang buhok, pilit siyang isinusubsob pa lalo upang lamunin ang bawat daing na kumakawala sa aking mga labi. Hindi siya tumitigil; mas lalo niyang binilisan at dinalubhasa ang pag-angkin sa aking tamis hanggang sa maramdaman kong parang sasabog ang aking buong pagkatao.

​Nang hindi ko na kayang tiisin ang sarap, hinila ko siya pataas. Ang mga mata ni Rhenan ay mapungay ngunit punong-puno ng bagsik ng pagnanasa. Humihingal niya akong hinalikan nang mariin, ang lasa ng sarili kong banyos ay nag-iwan ng kakaibang tamis sa aming mga bibig.

​"Hindi ko na kaya,..." bulong niya, ang boses ay paos at gumaralgal sa tindi ng urong-sulong na hininga.

​Dito ay naramdaman ko na ang matigas at nag-aalab na pagkatao ni Rhenan na sumasayad sa aking hita, handang-handa nang sumakop. Dahan-dahan niyang ipinuwesto ang kanyang sarili sa pagitan ng aking mga binti. Sa isang banayad ngunit mariing tulak, dahan-dahan niyang pinasok ang aking nagbabagang kailaliman. Napasinghap ako nang malalim, pinalibot ang aking mga binti sa kanyang baywang habang ang aming mga katawan ay tuluyan nang naging isa, sumasabay sa mabigat at mapusok na indayog ng gabi.

Ang bawat paglubog at pag-ahon ni Rhenan sa aking kailaliman ay tila musika ng purong pagnanasa na umaalingawngaw sa silid. Sa bawat mariing tulak niya, nararamdaman ko ang buong bigat at init ng kanyang pagkatao na sumasagad sa aking kaibuturan, nag-iiwan ng kakaibang hapdi na agad namang napapalitan ng nag-aalab na sarap. Ang aming mga balat na basang-basa na sa pawis ay lumilikha ng basang tunog sa bawat pagtatama ng aming mga balakang.

​"Rhenan... ahh... d'yan lang..." ungol ko, halos mawalan ng lakas habang ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa kanyang likuran, inilbabaon ang aking mga kuko sa kanyang nag-iinit na balat.

​Tila lalong nag-apoy ang kanyang pandama sa aking mga daing. Mas lalo niyang binilisan ang kanyang indayog. Ang mababaw na pasok ay sinundan ng mabibigat, mabilis, at walang awang pagbabaon na nagpabali-bali sa aking baywang. Ang kanyang mga labi ay muling sumakop sa aking leeg, kinakagat-kagat iyon habang ang kanyang isang kamay ay muling dinala sa aking dibdib upang pisilin at paglaruan iyon nang may dambuhalang pananabik.

​Ang silid ay napuno ng aming gumaralgal na hininga at ang walang tigil na pag-indayog ng aming mga katawan. Nararamdaman ko na ang papalapit na rurok, ang unti-unting pagbuhol ng matinding kuryente sa aking puson na handa nang sumabog sa anumang saglit, habang si Rhenan naman ay lalong nagiging mabagsik, tila hinahabol ang huling hantungan ng aming pagwawala.

Nang matapos ang huling bugso ng aming nag-aalab na pagwawala, mabilis na napawi ang init sa silid at napalitan ng isang nakabibinging katahimikan. Walang lingon-likod na bumangon si Rhenan at agad na isinuot ang kanyang mga damit, tila ba gustong-gusto niyang burahin agad ang bakas ng aming pagsasama.

​Humarap siya sa akin, ang kanyang mga mata ay balik sa pagiging malamig at walang emosyon. "Hindi ibig sabihin na may nangyari sa atin ay pinapatawad na kita," matigas at mariin niyang bitaw, bawat salita ay tila isinampal sa akin. "Huwag kang umasa. Dahil ang nangyaring ito? Isa lang ito sa mga kabayaran para makuha mo ang hinihiling mong lupa ng iyong ama."

​Tinalikuran niya ako at tuluyang lumabas ng silid, iniwan akong mag-isa—hubad, nanginginig pa ang katawan, at tanging ang lamig ng hangin ang yumayakap sa aking balat.

​Ngunit sa kabila ng kanyang mga mapait na salita at ng mapang-aping katotohanan, isang lihim na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Habang hinahaplos ko ang aking sarili, mas nanaig pa rin ang ligaya sa aking dibdib. Masaya ako. Dahil sa wakas, pagkatapos ng napakahabang panahon ng pangungulila, natupad at natuloy na rin ang matagal ko nang inaasam at ipinagdarasal—ang mapusok na pagpipiyansa ng aming mga katawan.