Chapter 3

Alexandra POV

Nagising ako sa malakas na yugyog sa balikat ko.

Napadilat agad ako at bumungad sa akin ang malamig na mukha ni Rhenan. Nanigas ako nang makita ko ang galit sa mga mata niya.

Kagabi ay parang naging maayos naman siya kahit papaano… pero ngayong umaga, para na naman siyang ibang tao.

“Ayoko sa lahat ‘yung mas nauuna pang magising ang alipin ko kaysa sa akin,” malamig niyang sabi. “Hindi ka na reyna, Alexandra. Isa ka nang alipin ko. Naiintindihan mo?”

Agad akong nataranta at mabilis na bumangon.

“O-Opo… sorry po…”

Mas lalo siyang nagsalubong ang kilay.

“May kulang.”

Natigilan ako.

“A-Ano po?”

Yumuko siya nang bahagya para magtama ang mga mata namin.

“Master,” madiin niyang sabi. “Simula ngayon, Master na ang itatawag mo sa akin. Naiintindihan?”

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko pero pinilit kong lunukin ang pride ko.

“Opo… Master.”

Ilang segundo niya akong tinitigan bago tuluyang tumalikod.

“Ipaghanda mo ako ng almusal.”

“Yes, Master,” mahina kong sagot bago dali-daling bumaba ng kama.

Habang naglalakad ako palabas ng kwarto, mahigpit kong kinuyom ang kamay ko.

Masakit.

Sobrang sakit ng lahat.

Pero wala akong choice.

Kailangan kong tiisin ang lahat ng ito para sa pamilya ko.

At kahit paulit-ulit akong sinasaktan ng mga salita niya…

Hindi ko pa rin mapigilan ang sarili kong mahalin siya.

Habang tahimik na nag-aalmusal si Rhenan, nakatayo lamang ako sa tabi niya gaya ng iniutos niya. Nakayuko ako habang pinipilit tiisin ang mabigat na tingin ng mga katulong na nakahilera sa dining area.

Pakiramdam ko isa akong display.

Isang alipin.

Pagkatapos kumain ni Rhenan, dahan-dahan niyang inilapag ang napkin sa mesa at malamig akong tinignan.

“Yung tira ko,” sabi niya habang pinupunasan ang gilid ng labi niya, “iyon ang kakainin mo.”

Nanigas ako.

Dahan-dahan akong napatingin sa plato niya.

Tira-tirang pagkain.

At sa pagkakataong iyon, parang may kung anong pumutok sa loob ko.

Hindi ako pulubi.

Hindi ako aso.

Napahigpit ang kamao ko bago ako tuluyang napatingin sa kanya.

“Gagawin ko lahat ng sinabi mo,” pigil galit kong sabi. “Pero hindi ako patay-gutom para kainin ang tira mo.”

Tahimik ang buong dining area.

“Hindi ako aso na papasahan mo lang ng buto.”

Biglang tumalim ang tingin niya.

“Abay… kailan ka pa sumasagot sa Master mo?” malamig ngunit galit niyang tanong.

“Dahil hindi makatarungan!” depensa ko habang umiinit ang mata ko. “Pwede mo akong utusan pero huwag mo namang yurakan nang ganito!”

Ilang segundo kaming nagtitigan.

Hanggang sa bigla siyang ngumisi.

Pero mas nakakatakot ang ngiting iyon kaysa sa galit niya.

“Ah… ganoon pala.”

Mabilis siyang tumayo.

Bago pa ako makaatras, mahigpit na niyang nahawakan ang pulsuhan ko.

“R-Rhenan—”

“Anong tawag mo sa akin?” madiin niyang putol.

Napapikit ako.

“Master…”

“Good.”

At walang pakialam na hinila niya ako palabas ng dining area habang gulat na nakatingin ang mga katulong sa amin.

“Master… nasasaktan ako…” pigil kong sabi habang pilit sumasabay sa malalaki niyang hakbang.

Pero hindi siya huminto.

Diretso niya akong hinila papunta sa kwarto niya.

At habang papalapit kami roon…

Mas lalo akong kinabahan sa kung anong klaseng parusa na naman ang balak niyang gawin sa akin.

Nagulat ako nang bigla niya akong hilahin palapit at halikan.

Mariin.

Punong-puno ng galit at matagal na tinagong emosyon.

Nanigas ako habang ramdam ko ang mabibigat niyang paghinga. Unti-unti ring gumapang ang mga kamay niya sa bewang ko hanggang balikat ko.

“Master…” nanginginig kong sambit habang pilit siyang tinutulak.

Pero mas lalo lang tumalim ang tingin niya.

“Hindi ba ito ang gusto mo noon?” malamig niyang tanong. “Bakit ngayon… nagpapakipot ka?”

Isa-isa niyang hinawakan ang damit ko na para bang gusto niya akong parusahan gamit ang sarili niyang galit.

Napaluha ako habang pilit siyang pinipigilan.

“Huwag…” umiiyak kong sabi. “Maawa ka…”

Sandali siyang natigilan nang marinig niya ang hikbi ko.

“Patawad…” nanginginig kong dagdag. “Patawad sa ginawa ko noon… at hanggang ngayon.”

Tahimik na bumagsak ang mga luha ko habang nakatingin sa kanya.

Sa unang pagkakataon, nakita kong bahagyang nag-iba ang ekspresyon niya.

Galit pa rin.

Pero may sakit na nakatago roon.

“Alam mo ba kung ilang taon kong gustong marinig ‘yan?” mahina ngunit mabigat niyang sabi.

Napapikit ako habang patuloy ang pag-iyak.

“Sinira kita…” bulong ko. “At alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad…”

Tahimik ang buong kwarto.

Hanggang sa dahan-dahan niya akong binitawan.

Napahawak ako agad sa damit kong halos magulo na habang nanginginig.

Tumalikod siya at mariing sinuklay paatras ang buhok niya.

“Lumabas ka,” malamig niyang sabi.

Nagulat ako.

“Master…”

“Bago pa magbago isip ko.” Nanginginig ang boses niya sa pinipigilang emosyon. “Lumabas ka na.”

At doon ko narealize…

Sa kabila ng galit niya sa akin, may parte pa rin sa kanya na lumalaban.

Parte ng lalaking minsan kong minahal.

At lalaking ako mismo ang sumira.

Tahimik akong lumabas ng kwarto habang nanginginig pa rin ang buong katawan ko. Pagkasara ng pinto, saka ako napasandal sa dingding.

Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.

Hindi ko alam kung bakit mas masakit ngayon.

Dahil ba sa galit niya?

O dahil alam kong ako mismo ang sumira sa buhay niya?

Napayakap ako sa sarili ko habang pilit inaayos ang magulong damit ko.

“Miss Alexandra…”

Napatingin ako sa isa sa mga katulong na nag-aalalang nakatingin sa akin.

“M-May kailangan po si Sir sa study room…”

Tahimik akong tumango bago pinunasan ang luha ko.

Pagdating ko sa study room, nadatnan kong seryosong nakaupo si Rhenan habang may kausap sa telepono. Matalim ang aura niya at agad na tumahimik ang paligid nang pumasok ako.

Ibinaba niya ang tawag at malamig akong tinignan.

“Lumapit ka.”

Dahan-dahan akong sumunod.

May inilapag siyang folder sa harap ko.

“Basahin mo.”

Nanginginig kong binuksan iyon at agad nanlaki ang mga mata ko.

Mga dokumento iyon ng lupa namin.

“Master…” mahina kong sabi.

“Pipirmahan ko na sana para maibalik sa inyo,” malamig niyang sabi habang nakasandal sa upuan. “Pero mukhang nakakalimot ka kung sino ka rito.”

Napakagat ako sa labi.

“Sorry…”

Tumayo siya at lumapit sa akin.

“Hindi sapat ang sorry mo, Alexandra.”

Huminto siya sa harap ko saka marahas na hinawakan ang baba ko para mapatingin ako sa kanya.

“Alam mo kung anong kinuha mo sa akin?” malamig niyang tanong.

Tahimik lang akong napaluha.

“Hindi lang kalayaan ko.” Tumawa siya nang mapait. “Sinira mo lahat ng pangarap ko.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

“May buhay na akong binubuo noon,” madiin niyang sabi. “May taong mahal ako. May pangarap akong makaahon kasama ang pamilya ko.”

Napapikit ako habang tuloy ang pagpatak ng luha ko.

“At dahil sa kasinungalingan mo…” nanginginig niyang dagdag, “nawala lahat.”

Tahimik ang buong kwarto.

“Hindi kita minahal noon, Alexandra,” malamig niyang sabi. “Pero nirespeto kita.”

Unti-unti siyang ngumisi ngunit puno iyon ng sakit.

“Hanggang sa ginawa mo akong halimaw.”

At habang nakatingin ako sa malamig niyang mga mata, doon ko lalong narealize,

Hindi paghihiganti lang ang dala ni Rhenan.

Kundi ang galit ng isang lalaking ninakawan ko ng buhay at pangarap.