Chapter 2

Alexandra POV

Matagal kong tinitigan ang damit na iniabot sa akin.

Maid uniform.

Wala naman problema sa akin kung magsuot ako ng pang-maid na damit. Ang hindi ko matanggap ay ang itsura nito. Sobrang iksi ng palda at manipis ang tela. Halos kita na ang cleavage ko. Para akong isang babaeng pinapasayaw sa bar, hindi isang simpleng katulong.

Mas lalo akong nanlumo nang makita ko ang collar na parang isinusuot sa aso.

Biglang tumulo ang mga luha ko.

Ganito na ba talaga kababa ang tingin niya sa akin?

Pero mariin kong pinunasan ang mukha ko habang pinipigilan ang hikbi.

Hindi ako puwedeng sumuko.

Gagawin ko ang lahat para sa parents ko.

Kung alam lang ni Rhenan… matagal na akong nagbago.

Simula nang mawala siya sa buhay ko, parang unti-unti ring nawala ang lahat sa amin. Ang dating marangyang buhay namin ay napalitan ng problema, utang, at kahihiyan.

Minsan naiisip ko…

Baka ito na ang karma namin.

Dahil nagpakulong kami ng inosenteng tao.

Dahil sinira ko ang buhay ng lalaking walang ginawa kundi magsumikap.

Napapikit ako habang mahigpit na hawak ang uniform.

Si Rhenan na dating inaapi ko…

Ngayon siya na ang pinakamakapangyarihang tao sa San Diego.

At ako?

Isa na lang akong babaeng handang lunukin ang sariling pride para mabuhay ang pamilya niya.

Dahan-dahan kong sinuot ang maid uniform habang nanginginig ang mga kamay ko. Pakiramdam ko bawat hibla ng telang dumadampi sa balat ko ay unti-unting sumisira sa natitira kong dignidad.

Pagkatapos kong isuot ang collar, napapikit ako sandali.

Kaya mo ‘to, Alexandra.

Para kina Mama at Papa.

Huminga ako nang malalim bago lumabas ng kwarto. Ngunit paglabas na paglabas ko, agad kong naramdaman ang maiinit na tingin ng mga tauhan ni Rhenan.

Nahihiya akong napayuko.

“Sir is waiting for you,” sabi ng isang babae.

Tahimik akong sumunod hanggang makarating sa dining area ng mansion. Pagpasok ko roon, agad kong nakita si Rhenan na nakaupo habang umiinom ng wine.

Tumigil siya sa pag-inom nang makita ako.

Mabagal na naglakbay ang tingin niya mula ulo hanggang paa ko.

Para akong gustong lamunin ng lupa sa sobrang kahihiyan.

“Turn around,” malamig niyang utos.

Nanginig ako pero sumunod.

Narinig ko ang mahinang pagtawa niya.

“Bagay sa’yo.”

Mariin kong kinagat ang labi ko para pigilan ang luha.

“Rhenan…” mahina kong sabi.

Biglang tumigas ang mukha niya.

“I told you,” malamig niyang putol. “Don’t call me that.”

Tumayo siya at dahan-dahang lumapit sa akin. Napaatras ako pero agad niyang hinawakan ang baba ko.

“Nasaan na ang yabang mo ngayon, Alexandra Lewis?”

Hindi ako nakasagot.

Dahil tama siya.

Wala na akong pride.

Wala na akong kapangyarihan.

At ang pinakamasakit…

Habang tinititigan ko ang malamig niyang mga mata, ramdam kong mahal ko pa rin siya.

Pero siya?

Parang galit na lang ang natira para sa akin.

Tahimik akong nakatayo habang mahigpit ang hawak ko sa tray ng pagkain. Kanina pa ako hindi mapakali dahil ramdam ko ang titig ni Rhenan sa akin.

Parang sinusukat niya kung hanggang saan ko kayang lunukin ang pride ko.

“Lumapit ka.”

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya. Nakaupo siya sa sofa habang nakabukas ang ilang dokumento sa mesa. Nanginginig ang tuhod ko nang hilahin niya ako palapit hanggang mapaupo ako sa kandungan niya.

“Ano…” mahina kong sambit.

“Relax,” malamig niyang sabi. “Hindi ka naman bago sa paglalaro ng tao, hindi ba?”

Parang sinaksak ang puso ko sa sinabi niya.

Tahimik akong napayuko.

Ramdam ko ang mabigat niyang paghinga malapit sa leeg ko habang mahigpit ang pagkakahawak niya sa bewang ko. Ngunit sa kabila ng malamig niyang trato, parang may kung anong sakit akong nararamdaman mula sa kanya.

Galit.

Sama ng loob.

At sugat na ako mismo ang gumawa.

“Bakit ka nanginginig?” bulong niya.

“Hindi ako sanay…”

Napatawa siya nang mapait.

“Talaga? Hindi ka nasanay noong sinira mo buhay ko?”

Napapikit ako habang pinipigilan ang pag-iyak.

“I’m sorry…”

Biglang tumahimik ang paligid.

Ramdam kong natigilan siya sa sinabi ko.

Unti-unti niya akong binitawan bago malamig na tumayo.

“Too late for apologies, Alexandra.”

Tumalikod siya at muling uminom ng whiskey.

“Simula ngayon,” malamig niyang dagdag, “dito ka matutulog sa kwarto ko. At tandaan mo… pag-aari kita.”

Napalunok ako habang dahan-dahang yumuko.

“O-Opo…”

Ngunit habang nakatalikod siya, may isang pangalang paulit-ulit kong naririnig mula sa bibig niya habang lasing siya gabi-gabi.

“Maui…”

At doon ko lalong narealize…

Kahit gaano ako kalapit kay Rhenan ngayon,

Hindi pa rin ako ang babaeng nasa puso niya.

Madilim na ang buong kwarto nang matapos akong mag-ayos. Tahimik akong nakaupo sa gilid ng kama habang mahigpit na yakap ang sarili ko.

Ito ang kwarto ni Rhenan.

Hindi…

Ni El Diablo.

Napatingin ako sa malaking pintuan nang marinig kong bumukas iyon. Pumasok si Rhenan na bahagyang lasing. Nakatanggal ang coat niya at bahagyang nakaluwag ang polo habang malamig ang mga matang tumingin sa akin.

“Bakit gising ka pa?” tanong niya.

“Hinihintay kita…”

Sandali siyang natigilan bago mapait na ngumisi.

“Parang asawa?” sarkastiko niyang tanong.

Napayuko ako.

Wala akong karapatang umarte na parang asawa niya matapos ang ginawa ko.

Dahan-dahan siyang lumapit hanggang tumigil sa harap ko. Ramdam ko agad ang init ng katawan niya at amoy ng alak.

“Alam mo Alexandra,” mababa niyang sabi, “ilang beses kong pinangarap noon na mapunta ka sa tabi ko.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero hindi ganito.”

Parang may mabigat na humawak sa dibdib ko.

Unti-unti niyang hinawakan ang pisngi ko habang seryoso akong tinitigan.

“Kung hindi mo ako sinira…” bulong niya, “baka iba ang buhay natin ngayon.”

Tuluyan nang pumatak ang luha ko.

“I’m sorry…”

Napapikit siya sandali na parang pinipigilan ang emosyon niya.

Ngunit pagdilat niya, malamig na naman ang tingin niya.

“Matulog ka na,” sabi niya bago tumalikod.

Natigilan ako.

“Yun lang?”

Napahinto siya.

Hindi siya lumingon nang sumagot.

“Ayaw kong galawin ang babaeng umiiyak para sa akin.”

At pagkatapos noon ay tuluyan siyang humiga sa sofa.

Tahimik akong napaluha habang nakatingin sa likod niya.

Sa unang pagkakataon matapos ang lahat…

Mas lalo akong nasaktan dahil nakita kong may parte pa rin sa kanya na mabuti.

At iyon ang lalaking ako mismo ang sumira.