LOGINI couldn't sleep last night.
Buong magdamag lang akong nakatitig sa kisame ng kwarto, pilit na prinoproseso sa utak ko ang mga nangyari. The room given to me here in Lucian's mansion was incredibly massive and modern, but I couldn't even appreciate the luxury. Bumangon ako at hinarap ang aking maleta. Tahimik kong inayos ang aking mga damit sa walk-in closet. Habang hawak ko ang aking mga designer clothes, I couldn't help but cry. I am Eleanor Ray Sevilla. I am a top actress who is used to always being at the peak of her career. Pero ngayon, nandito ako sa mansion ng isa sa mga hottest bachelor billionaires in the Philippines para lang maging isang private maid. Can you believe that? From being a top actress, to a private maid. Napatigil ako sa pag-aayos nang biglang tumunog ang aking cellphone sa ibabaw ng kama. I checked the screen and saw Nica's caller ID. Siya ang manager ko at ang aking best friend. I took a deep breath before answering. “Hello, Nica?” “Oh my god, Eleanor! Thank heavens you finally answered!” halatang stressed at nag-aalala ang boses niya. “Are you okay? Nasaan ka ba? Kanina ko pa tinatawagan ang Daddy at Mommy mo pero hindi ko sila makontak!” I sat on the edge of the bed. “I’m okay, Nica. We're safe, huwag kang mag-alala.” “How can I not worry, Eleanor? The news is everywhere! Sumasabog ang social media ngayon! Your family is trending!” Sabi ni Nica na halos maiyak na. "The headlines are crazy! Nagnakaw daw ang daddy mo ng mahigit tatlong daang milyong dolyar sa Collins Group? True or not, this is destroying your family, Eleanor! Especially you!” Napapikit ako nang mariin. “It’s a setup, Nica. My dad didn’t do it. May naglagay lang ng mga fake evidence para idiin siya.” “I want to believe that, Eleanor. Kilala ko ang daddy mo, he’s a good man. Pero ang problema, ang publiko at ang mga investors, hindi ganyan ang iniisip.” She let out a deep sigh before continuing. “I’m so sorry to tell you this, but... the major stakeholders called this morning. All your active projects, endorsements, and upcoming tapings... they are all on hold indefinitely.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa narinig. “W-what?! No, Nica, they can't do that! I have a contract!” “The brand reputation clause, Eleanor. Kapag may ganitong kalaking iskandalo na sangkot ang pamilya mo, may karapatan silang i-freeze muna ang lahat. Even your upcoming primetime series, on hold muna ang shooting. Ang sabi ng network management, kailangan muna nating palipasin ang issue bago ka nila payagang humarap ulit sa camera.” Tumayo ako mula sa kama, hindi mapakali habang naglalakad pabalik-balik sa loob ng kwarto. My frustration was slowly turning into pure panic. Naka-freeze ang career ko? This is insane! “This is unfair! Wala akong kasalanan!” sabi ko habang pinipigilan ang luha ko. “I need to work, Nica! Kailangan kong ipagpatuloy ang trabaho ko para matulungan ang pamilya ko. We need money to clear my dad’s name and to deal... with everything! Paano ko lilinisin ang pangalan ni Daddy kung wala akong pera?” “I know, Eleanor. I know how frustrated you are. Pero sa ngayon, wala tayong magagawa. The media is waiting outside your house and even on our agency building. Mas makabubuti kung mananatili ka muna kung nasaan ka man ngayon.” “No,” matigas kong sabi, pinunasan ang namumuong luha sa sulok ng aking mga mata. “I cannot just sit here and do nothing. Tell the management I will fix this. I will clear my family’s name, and I will be back to work as soon as possible." “No, you won't.” Isang seryoso at kalmadong boses ang biglang nagsalita sa likod ko. Nanlamig ang buong katawan ko. Sa gulat ko ay agad kong pinatay ang tawag nang hindi man lang nakakapagpaalam kay Nica. I turned around quickly and saw Lucian standing by the doorway. He was leaning casually against the doorframe, his hands tucked inside his trousers' pockets. Naka-suit na siya at halatang handa nang pumasok sa opisina. Wala siyang emosyon sa mukha at seryoso lang siyang nakatingin sa akin. “How long have you been standing there?!” galit kong tanong. “Do you know how to knock, Mr. Collins? For your information, this is my room!” “This is my house, Miss Sevilla,” pagtatama niya, dahan-dahang naglakad papasok sa kwarto ko nang walang kahit anong pag-aalinlangan. “Every single room, every single corner of this property belongs to me. Including the space you are occupying right now.” Hinarap ko siyang diretso. “Wala akong pakialam kung bahay mo ito! Matuto ka namang rumespeto! And what did you mean earlier? Anong ibig mong sabihin na hindi ako babalik sa trabaho?” Lucian stopped a few steps away from me. “You heard me clearly, Eleanor,” banayad ngunit mariin niyang sabi. “You are not going back to any taping, any endorsement, or any public appearance. Starting today, your career is officially over.” I let out a forced laugh. Medyo nababaliw na ako sa idea that this guy literally holds the control to my life right now. “Are you insane?! You cannot do this to me! Sino ka para diktahan ang buhay ko?! Pumayag ako sa deal para iligtas ang daddy ko, pero walang sinabi sa usapan na kailangan kong iwan ang trabaho ko!” “Then let me remind you of the terms you signed, Eleanor,” malamig na sagot ni Lucian, hindi man lang natinag sa galit ko. “You agreed to be my private maid for one full year. You agreed to follow my personal orders. Do you honestly think I will let my maid run around from one studio to another, giving autographs and smiling in front of cameras while she is under contract with me?” “That is my life! My career! Hindi mo pwedeng kunin sa akin 'yan nang ganoon-ganoon na lang!” I screamed, as the tears I was trying so hard to hide finally fell. “I built that career with my own blood, sweat, and tears! Hindi ako pwedeng mawala sa industriya ng isang taon, makakalimutan ako ng mga tao!” “Then let them forget you,” tugon niya nang walang emosyon, tila ba walang halaga sa kanya ang lahat ng ipinaglalaban ko. “While you are under this roof, you have no other job but to serve me. Walang Eleanor Ray Sevilla na sikat na artista rito. You are just my maid. That is your reality now.” Mas lalo lang akong na-frustrate sa kawalan niya ng konsiderasyon. Every single word he said felt like a slap in my face. I stepped closer to him, staring straight into his dark and serious eyes. “You are a monster, Lucian,” pabulong ngunit punong-puno ng poot kong sabi. Imbes na magalit ay dahan-dahang siyang lumapit sa akin. I could feel his strong aura, and it was making me so nervous. He leaned down a bit para mas mapalapit ang mukha niya sa akin, close enough for me to feel his breath. A small smirk played on his lips, but his eyes remained dead serious. “Yeah, I am a monster, Eleanor. That’s why for the next twelve months... your world begins and ends with me.”Sabado ngayon at katulad ng nakasanayan naming pamilya, it's our official family day. Walang pasok si Lucian kaya buong oras niya ay nakalaan lang sa amin. Magpi-picnic kami ngayon kasama ang parents ko. Habang busy ako sa kwarto sa pag-aayos ng mga gagamitin namin, nakatayo sa tabi ko si Serenity. Hawak niya ang maliit niyang bag at sinusubukang ipasok doon ang paborito niyang teddy bear. Napatitig siya sa akin at sa bahagyang umbok na tiyan ko. “Mommy?” mahina niyang tawag sa akin habang nakaturo ang maliit niyang daliri sa tiyan ko. “Yes, baby?” nakangiti kong tanong habang nagliligpit ng damit. “Why is your tummy getting big?” tanong niya habang kumukurap ang malalaki niyang mata. “Did you eat a big ball?” Natawa ako nang malakas sa tanong ng anak namin. “No, baby. Mommy didn't eat a ball.”
“AHHH! I hate you, Lucian! I freaking hate you!”My loud scream echoed inside the delivery room. Pawis na pawis ang buong mukha ko habang nakahawak nang sobrang higpit sa kamay ni Lucian.“AHHH! Ayaw ko na! Hinding-hindi na ako uulit magka-baby! Ayoko na! Huling baby na 'to, Lucian! Magsama kayo ng anak mo!” sigaw ko pa habang naiiyak sa matinding sakit na nararamdaman ko.“I know, baby! I'm sorry! I'm so sorry!” tarantang sagot niya sa tabi ko. Basang-basa rin siya ng pawis at halatang nanginginig ang mga kamay habang nakahawak sa akin. “Just breathe, please! You can do this!”“Anong just breathe?! Nasasaktan ako, Lucian!” sigaw ko pa lalo sa kaniya.“Push, Eleanor! One big push!” sigaw ng doktor sa harapan ko.“AHHH! Lucian, panindigan mo 'to! Kasalanan mo 'to lahat!” huling sigaw ko sabay ire nang buong lakas.Sa gitna ng napakasakit at napakahabang laban, biglang napuno ng malakas na iyak ng isang sanggol ang buong k
Time flies so fast. Ang bilis talaga ng panahon dahil nasa ang kabuwanan na ako. Feeling heavy every single day has become my new normal, pero honestly, nakakapanibago pa rin ang maglakad nang may malaking tiyan.Dahil sa pagbubuntis ko at sa mga nagdaang ganap, I decided to lie low from showbiz. I needed space to rest and focus on my pregnancy away from the spotlight. Luckily, naintindihan naman ng management ko at pinayagan ako sa aking long leave.While stepping away from the camera was peaceful, living with Lucian was a completely different story.He was ridiculously, over-the-top attentive and protective. To the point na konti na lang ay mababaliw na ako sa kaniya.“Eleanor, don't move too fast!” sigaw ni Lucian na umalingawngaw sa sala habang patakbong lumapit sa akin.I rolled my eyes. Kukuha lang naman ako ng baso ng tubig!“Lucian, kumuha lang ako ng tubig. I’m not running a marathon,” natatawa kong sabi sa kaniya.
Nakaupo ako sa malambot na sofa habang nakasandal sa dibdib ni Lucian. Dahan-dahan niyang hinahaplos ang aking buhok habang maingat na nakapatong ang kaniyang isa pang kamay sa aking tiyan. Katabi namin sa sala sina Abigail at Nica. Inilagay ni Abigail ang kaniyang laptop sa ibabaw ng glass table sa harapan naming lahat. “Eleanor, look at this,” masayang sabi ni Nica habang nakatitig sa screen. “This is what we’ve been waiting for!” “My tech team here in the Philippines finally finished analyzing all the files this morning,” pahayag ni Lucian sa kaniyang mababang boses. “I made sure they worked overtime to clear your name completely.” Marahang pinisil ni Lucian ang aking kamay. “I promised you I would fix this, baby.” Pinindot ni Abigail ang play button sa laptop. Isang live news report mula sa isang sikat na local TV channel ang
“Ms. Eleanor's pregnancy needs close monitoring right now, Mr. Collins,” paalala ng doktora bago ito tuluyang lumabas. “Eleanor needs strict bed rest. She cannot walk around too much, avoid stress, and she will need assistance with her daily activities to make sure the baby stays safe.”“I understand, Doctor. Thank you,” sagot ni Lucian sa isang seryosong boses.Dahan-dahang isinarado ng doktora ang pinto at tuluyang naiwan kaming dalawa sa kwarto.Lucian was left standing beside my bed. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama ko, sobrang emosyonal ng kaniyang mukha at mabilis ang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib.Sinubukan niya ang kaniyang makakaya para maging kalmado, pero nakikita kong nanginginig nang husto ang kaniyang mga kamay nang umupo siya uli sa upuan sa tabi ko.Tinitigan niya ako nang matagal, ang kaniyang mga mata ay puno ng napakaraming emosyon—gulat, sakit, ginhawa, at saya.“You're pregnant...” bulong niya sa is
Patuloy sa pagbuhos ang aking mga luha habang nakapikit dahil sa ayokong makita ang kababuyan na ginagawa sakin katawan.I almost lost all my hope. Takot na takot ako na baka sa isang maling galaw ko lang ay mapahamak ang maliit na buhay sa loob ng tiyan ko.Lucian... please... save our baby...Nang akala ko ay wala na akong pag-asa ay isang malakas at marahas na tunog ang narinig ko.Before Matthew could even react, a powerful hand grabbed him by the back of his collar and pulled him away from me with force.Tumalsik si Matthew sa kabilang dako ng kwarto, tumama ang katawan niya sa pader bago bumagsak sa sahig.Napatigil ako sa paghinga at mabilis na umupo habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa tabi ng kama.Si Lucian.He was breathing heavily, his chest rising and falling fast. Halata ang galit sa kaniyang mga mata, ang kaniya mukha ay pulang-pula sa galit. His handsome face was filled with intense anger lik







