LOGINDYLAN FONTANILLA POINT OF VIEWI used to think weddings were overrated.Lumaki akong uma-attend ng kung anu-anong kasal dahil sa pangalan ng pamilya namin. Politicians, business tycoons, old money families… I've seen almost every kind of extravagant wedding there was. Pare-pareho lang naman ang nakikita ko. A beautiful venue, expensive flowers, a long walk down the aisle, then a promise that not everyone could keep.Back then, I honestly couldn't understand why people became so emotional over one ceremony.Now, standing in front of the altar with my hands tucked inside the pockets of my suit just to hide how restless they were, I finally understood why.
KAIA FONTANILLA POINT OF VIEWPagkauwi namin galing sa mansion ng mga Fontanilla, halos wala nang marinig sa loob ng sasakyan kundi ang mahinang ugong ng makina at ang pantay na paghinga ni Paige mula sa backseat. Hindi man lang siya umabot sa kalahati ng biyahe bago siya tuluyang nakatulog. Halata namang napagod siya sa buong araw dahil halos wala siyang ibang ginawa kundi tumakbo sa garden kasama si Lance, makipagkulitan kina Danielle at Iverson, at yakapin ang lahat ng makasalubong niya matapos naming ibalita ang tungkol sa baby. SHe was too happy and proud to tell everyone na she is going to be a big sister now.Napangiti ako habang sinisilip siya sa rearview mirror. Nakayakap pa rin siya sa maliit niyang stuffed bunny at bahagyang nakabuka ang bibig habang mahimbing na natutulog.
KAIA FONTANILLA POINT OF VIEW Halos buhay na buhay ang buong mansion nang makarating kami. May mga staff na abalang naglalabas ng pagkain sa dining room, habang sa sala naman ay may ilang kasambahay na nag-aayos ng mga bulaklak na bagong dating. Kahit ilang beses na akong nakapunta rito, hindi pa rin ako nasasanay sa ingay at init ng tahanan ng mga Fontanilla. It never felt like one of those intimidating mansions owned by rich families. Somehow, it always felt... lived in. Pagkababa pa lang namin ng sasakyan agad nang sumalubong sa amin si Lance na tatakbong lumabas ng bahay. Na para bang kanina niya pa hinihintay ang pagdating namin. "There you are!" nakangiti niyang bati kay Paige. "Come here! May ipapakita ako sa'yo." Hindi pa man ako nakakapag-react ay karga na niya agad ang anak namin. "Lance—"
KAIA FONTANILLA POINT OF VIEWSix months later…"Ano pong mas maganda, Mama?" Tanong ni Paige habang sabay na itinataas ang dalawang dress na hawak niya. "Ito po..." Itinaas niya ang pink na dress na may maliliit na embroidered flowers. "...o ito?" Sunod naman niyang ipinakita ang lavender dress na may ribbon sa may baywang.Kung tama ang natatandaan ko, galing kay Danielle ang pink na dress samantalang sa tatay naman ni Dylan ang kulay lavender na dress.Napangiti ako habang pinagmamasdan siyang pabalik-balik ang tingin sa dalawang damit. Halos limang minuto na yata siyang hindi makapagdesisyon."Pareho namang bagay sa'yo, anak,"
KAIA FONTANILLA POINT OF VIEWSix months later…Hindi ko na namalayang napabuntong hininga ako nang tuluyang huminto ang sasakyan sa loob ng memorial park.Tahimik lang ang buong biyahe namin papunta rito. Paminsan-minsan ay nagkukuwento si Paige tungkol sa mga nangyayari sa bagong school na pinapasukan niya. Nakikinig lamang kami ni Dylan at tumatawa sa bawat kuwento niya.Ilang buwan na ang lumipas simula nang mawala si Tres.Marahan kong hinubad ang seatbelt ko bago bumaba ng sasakyan. I heaved a deep sigh as my eyes roamed around the memorial park.“Mama, dali na.”
KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW“I… I didn’t mean to…”“You did. It happened so many times for it to be a coincidence. Nilayo mo ako kay Mom noon. Tapos ngayon, nilayo mo ako kay Lola… even to my husband! For two years, nabuhay ako kasama ng kung sino. I thought they are my family. Turns out.. T-turns out my husband was waiting for me to come home. I didn’t even know. You took advantage of me. Ginawa mo ‘yun kasi gusto mong ilayo na namana ko sa lahat. For what? I don’t understand you, Dad.”Namayani ang katahimikan sa pagitan naming tatlo. Nanatiling nakayuko si Dad habang ako naman ay pinipilit na kontrolin ang paghinga ko. Dylan stayed beside me as his thumb gently stroked my hand.
“Talaga bang paninindigan mo ang hindi mo pagbisita sa Dad mo, ha, Kaia?”My train of thoughts were interrupted when the door of my room slammed open. Padabog na pumasok si Tita Aurora kaya’t napaayos ako ng upo. I drew in a long breath before looking at her. “Po?”“Huwag ka ngang magmaang-maangan
“Anong klaseng mukha ‘yan, Kuya Dylan? Habag na habag?”Mas lalong napasimangot si Dylan matapos marinig ang sinabi ng pinsan. Iverson sat beside him and offered him a glass of wine. Wala siya sa sariling napailing bago tinanggap iyon.“Anong kailangan mo?” he asked as he took a sip.Iverson let ou
“Lieutenant, hinahanap ka kanina noong anak ni Senator.”Dylan was pulled out of his own reverie upon hearing his co-worker’s voice. Nag-angat siya ng tingin dito at taka itong tiningnan. “Nasaan? Bakit daw?” he asked curiously.Mula nang mahawakan niya ang kaso ng senador na si Senator Clemente, k
“So, kailan ang kasal?”Dylan stopped laughing upon hearing his mother’s question. Marahan siyang nag-angat ng tingin nang mapagtantong kanina pa pala nakatingin ang ina sa kaniya. A small smile crept on his lips before he snaked his arm around his girlfriend’s waist. “We’re just waiting for the ri







