LOGINDYLAN FONTANILLA POINT OF VIEW
“What happened?”Hindi agad sumagot si Dad.Tahimik lang niya akong tiningnan habang hawak ang cellphone sa kamay. Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nagkatitigan pero sapat na iyon para maramdaman kong may kung anong bumigat sa dibdib ko.May nangyari.At alam kong may kinalaman iyon kay Kaia.“It’s Tres.”Parang may humigpit sa lalamunan ko. Napatitig ako sa cellphone na hawak niya, pabalik sDYLAN FONTANILLA POINT OF VIEW“What happened?” Hindi agad sumagot si Dad.Tahimik lang niya akong tiningnan habang hawak ang cellphone sa kamay. Hindi ko alam kung gaano katagal kaming nagkatitigan pero sapat na iyon para maramdaman kong may kung anong bumigat sa dibdib ko.May nangyari.At alam kong may kinalaman iyon kay Kaia.“It’s Tres.”Parang may humigpit sa lalamunan ko. Napatitig ako sa cellphone na hawak niya, pabalik sa mukha niya. “What about him?” I croaked.He called and he wants to talk to you.” Ilang segundo akong hindi nakagalaw.Sa dami ng gabing inubos ko sa paghahanap kay Tres, sa dami ng taong kinausap ko at lugar na pinuntahan ko mahanap lang kung saan niya posibleng itinago si Kaia, hindi ko inaasahang siya mismo ang tatawag. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o omas lalo lang akong kakabahan. Dahan-dahan kong inabot ang telepono mula kay Dad. Nangin
DYLAN FONTANILLA POINT OF VIEW “You have to eat, Dylan.” I didn’t respond. It’s been almost half an hour since Maurice knocked on my door, asking me to join everyone for dinner. After him came Iverson. Then Danielle and Lance. Even my Dad dried. I ignored every single one of them. Mom, however, had a spare key, The soft click of the doorknob was enough to tell me she was already inside my room. I stayed on my bed and stared blankly at the ceiling while she quietly walked toward me. A few seconds later, I felt the mattress dip as she sat at the foot of my bed. “You’ve been like this for days, anak,” mahinahon niyang sambit. “We tried giving you space because we know you’re hurting, but this… this isn’t healthy anymore.” I closed my eyes. “Hindi ka kumakain nang tama. You barely sleep. You keep driving around the city for hours…” she
KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW“Hindi ko alam kung paano ko aayusin ang lahat ng ito, Kaia. Hindi ako puwedeng makulong—”“You hurt me, Tres. You have to be held accountable for it,” mariing pagputol ko sa kung ano mang dapat ay sasabihin niya. “You shouldn’t have done all of this in the first place.”Napayuko siya at mariing inihilamos ang dalawang kamay sa kaniyang mukha. Halatang hind niya alam kung saan siya lulugar.“Nagpanic lang din ako,” paos niyang sabi. “S-Saka hindi ko naman ideya na kidnap-in ka. Dadalhin lang sana kita sa hospital tapos… t-tapos babalik din naman tayo kaagad. P-Pero kasi…”My brows drew in a straight line. “But what? What made you change your mind?” Nag-atubili siya bago muling nagsalita. “‘Yung Tita mo ang may kagagawan ng lahat ng ‘to!” Napapikit siya na parang nag-aalangang aminin ang bagay na iyon. “Tinawagan niya ako at sabi niya ay itakas kita sa hospital! Bahay niya raw ‘to at di
KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW“W-Wala! Ano bang s-sinasabi mo? K-Kasabwat? Anong kasabwat?” Mabilis niyang tanggi.Ngumisi ako pero walang bahid ng saya ang ngising iyon. Hanggang ngayon, niloloko niya pa rin ako.“Huwag mo akong gawing tanga,Tres,” malamig kong sabi. “Narinig kita kanina. Sino ang kausap mo, ha? Sino ang tumutulong sa ‘yo para gawin ang lahat ng ‘to?”Natahimik siya.Hindi siya sumagot. Sa halip, matiim niya lamang akong tinitigan, na para bang may hinahanap siyang sagot mula sa mukha ko. Hindi ako nag-iwas ng tingin sa kaniya. Sa halip ay nakipagsukatan ako ng titig sa kaniya habang hinihintay na tuluyan nang mabasag ang katahimikang namamagitan sa amin.Ilang segundo ang lumipas bago siya malakas na bumuntong hininga at marahang umiling.“Alam mo, epekto lang ‘yan ng gamot mo. Baka ano… Baka nagha-hallucinate ka na–”Hindi ko na siya pinatapos. Mabilis kong inilabas ang gunt
KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW“Magpapaliwanag ako…”Kita sa mga mata ni Tres na kahit sinabi niya sa aking magpapaliwanag siya, hindi niya alam kung paano ito sisimulan. Tila marami siyang gustong sabihin sa akin pero wala siyang mahanap na tamang paraan para sabihin ang mga iyon. Sinubukan kong magsalita, ngunit nang ibukan ko ang mga labi ko, wala ring lumabas mula iyon. Hindi ko pa kayang magsalita mula. Pakiramdam ko ay hinang-hina ako, na kahit ang simpleng pagsasalita ay hindi ko na magawa. Napangiwi na lamang ako nang muling kumirot ang ulo ko. Mas matindi iyon kaysa kanina. Agad namang nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Tres. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig nang mapansin ang pag-ngiwi ko. Dali-dali siyang umayos ng upo at muling hinawakan ang kamay ko. Gusto ko sanang bawiin iyon, gusto kong ilayo ang sarili ko sa sinungaling at manlolokong tulad niya, pero wala pa rin akong sapat na lakas para gawin iyon. Tumikhim siya
KAIA CLEMENTE POINT OF VIEW.Masakit ang ulo ko. Parang may kung sino mang tao na pilit gumigising sa akin. May naririnig akong mga boses pero hindi ko maintindihan kung sino sila o kung ano man ang sinasabi nila. Malabo. Parang ang layo nila sa akin.Mainit. Napangiwi ako nnag maramdaman ang matinding pagpintig sa ulo ko. It hurts so much I feel like I am on the verge of dying. Parang bawat pagpintig ng puso ko, mas lalo namang sumasakit ang ulo ko. Napapapikit ako nang mariin kahit na hindi ko naman talaga maimulat ang mga mata ko. Gusto kong magising. Gusto kong imulat ang mga mata ko at alamin kung ano ang nangyayari sa paligid ko. Pero kahit na ano mang pilit ko, hindi ko magawa. Parang sobrang bigat ng buong katawan ko. Para bang may kung anong pumipigil sa akin na magising nang tuluyan. Parang paulit-ulit na hinahampas ang ulo ko sa sakit nito. Pakiramdam ko ay sasabog na ito anumang oras. Para akong mitsa na unti-unti
“Excuse me but…” Itinulak ni Dylan palayo ang babae kaya naman kinuha ko ang pagkakataon na iyon para tingnan kung sino iyon. “Who are you?”Ilang beses akong kumurap dahil kahit na anong tingin ko sa mukha ng babae, hindi ko siya makilala. Hindi ko pa siya nakikita kahit kail
Kahit na sinabi sa akin ni Brielle na huwag muna kaming umuwi ni Dylan sa Maynila, hindi ko pa rin nasunod ang gusto niyang gawin ko dahil desidido pa rin talaga si Dylan na umuwi kahit na ano mang pilit ang gawin ko sa kaniya. Aniya, kailangan niya raw umuwi sa Ma
“Bakit hindi pa kami puwedeng bumalik ng Maynila ni Dylan?” Sunod-sunod na bumuntong hininga si Brielle sa kabilang linya na para bang napakalaki ng problema niya. Umaga na ngayon at mamayang hapon ay bi-biyahe na kami ni Dylan pabalik sa Maynila kaya naman hindi ko
“Hala, kamukhang-kamukha nga siya ni Kaia!” Pilit akong ngumiti nang marinig ang sinabi ng isa sa mga Tita ni Dylan. Hindi ko siya kilala pero unang kita ko palang, pakiramdam ko ay kapag nagalit siya sa akin, katapusan na ng mundo. Nakangiti siya sa akin pero nang







