CHAPTER 5

Hindi nagmamadali si Adrian Serano.

Ang mga bagay na tunay na mahalaga ay hindi hinahabol. Hindi hinihila. Inaangkin ang mga iyon—unti-unti, sistematiko, hanggang sa hindi na nila maalala kung kailan sila tumigil na lumaban.

“Sir,” marahang sabi ng assistant mula sa likuran. “She left the studio late again.”

Hindi lumingon si Adrian. Hindi niya kailangan. Ang impormasyong iyon ay kumpirmasyon lamang ng isang bagay na matagal na niyang inaasahan.

“Good,” sagot niya, mababa ang boses.

Tahimik ang opisina niya sa itaas ng siyudad. Isang katahimikan na hindi mapayapa, kundi puno ng tensiyon—parang hiningang matagal nang pinipigil. Nakatayo siya sa harap ng salaming bintana, tanaw ang ilaw ng lungsod na parang dagat ng apoy sa ibaba. Mga gusali, mga kalsada, mga buhay—lahat gumagalaw sa ilalim ng isang sistemang matagal na niyang binuo.

Lahat ay sumusunod. Maliban sa isa. Si Lia.

Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang binalikan sa isip ang sandaling inilapag nito ang divorce papers sa mesa. Walang drama. Walang luha. Walang pagsusumamo. Isang tahimik na wakas na mas masakit kaysa sa kahit anong sigaw.

Hindi siya iniwan ni Lia dahil sa kakulangan ng pagmamahal. Alam niya iyon. Iniwan siya nito dahil sa kakulangan ng presensya. Dahil sa mga gabing mas pinili niya ang mga boardroom kaysa sa hapag-kainan. Dahil sa mga umagang mas pinili niyang sagutin ang tawag ng mundo kaysa ang mga tanong ng babaeng minahal niya.

At iyon ang kasalanang hindi niya kailanman pinatawad sa sarili.

Ngunit ang pagsisisi ay hindi kailanman naging dahilan para umatras si Adrian. Isa lang ang ginagawa niya sa mga pagkakamali—inaayos niya ang mga iyon.

Sa sarili niyang paraan.

Mas gusto niya si Lia kapag pagod. Kapag tahimik. Kapag ang mundo ay mabigat na sa balikat nito. Doon ito nagiging totoo—walang maskara, walang depensa. At ang mga sandaling iyon ang pinakamadaling pasukan.

Hindi niya iniisip iyon bilang pananamantala.

Iniisip niya iyon bilang tamang oras.

Humigpit ang hawak niya sa basong nasa kamay niya. Hindi dahil sa galit, kundi dahil sa alaala ng paraan ng pagtingin sa kanya ni Lia noong gabing iyon—hindi puno ng poot, kundi ng pagod. Isang pagod na mas mahirap ayusin kaysa galit.

Mas madaling labanan ang galit. Mas mahirap suyuin ang pagod.Ngunit si Adrian ay sanay sa mahihirap.

Sa apat na taong lumipas, hindi siya kailanman tuluyang umalis sa mundo ni Lia. Ang negosyo nito, ang studio, ang mga taong pumapaligid dito—unti-unti, isa-isa, inilagay niya sa ilalim ng impluwensiya niya. Hindi bilang paghihiganti. Kundi bilang paghahanda.

Ang kontrol ay mas epektibo kapag hindi napapansin.

“Maintain distance,” utos niya sa assistant. “But never absence.”

Isang simpleng utos, pero mabigat ang kahulugan. Ibig sabihin noon, mararamdaman ni Lia ang presensya niya—sa katahimikan, sa seguridad, sa biglaang pag-aayos ng mga problemang hindi niya inakala na may solusyon—nang hindi nito alam kung saan nagmumula.

Hanggang sa masanay. Hanggang sa hanapin. Hanggang sa isang araw, kusa nitong itanong ang tanong na gusto niyang marinig.

At kapag dumating ang araw na iyon, hindi na siya magtatago.

Bahagyang ngumiti si Adrian—isang ngiting walang init, walang saya. Isang ngiting tiyak sa resulta. Hindi niya kailangang madaliin si Lia. Ang takot ay mabilis, pero ang pagnanasa? Ang pagnanasa ay mabagal. Gumagapang ito sa ilalim ng balat, hanggang sa maging bahagi na ng paghinga.

At kapag naging bahagi na iyon ng paghinga, hindi na iyon tinatanggal.

Hindi niya ikinakaila—may bahagi sa kanya na nagalit nang marinig ang mga salitang “Wala na tayo.” Hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa pag-aakalang may kakayahan si Lia na magtakda ng wakas.

Walang wakas kapag hindi siya ang nagpasya.

At kung totoo mang tinapos ni Lia ang papel, hindi nito tinapos ang koneksiyon. Ang mga bagay na minsang naging kanya ay hindi niya hinahayaang maging alaala lamang. Ginagawa niya ang mga iyon bilang dahilan para bumalik.

Hindi siya bumalik para humingi ng tawad. Hindi iyon ang uri ng lalaking si Adrian Serano. Ang mundo ay hindi sumusunod sa mga lalaking humihingi.

Sumusunod ito sa mga lalaking nagtatakda ng direksiyon.

At ang direksiyon ngayon ay malinaw—pabalik sa kanya si Lia.

Isinuot ni Adrian ang coat niya at tinapik ang mesa, parang senyas ng isang desisyong matagal nang buo. Habang naglalakad siya palabas ng opisina, malinaw sa isip niya ang bawat hakbang ng planong inilatag niya—ang mga sandaling hahayaan niyang maramdaman ni Lia ang kawalan niya, at ang mga sandaling ipapaalala niya na hindi talaga siya nawala.

Hindi niya kailangang pilitin si Lia. Ang pilit ay marumi. Ang tunay na kontrol ay tahimik—kusang-loob.

At kapag dumating ang sandaling iyon—kapag si Lia mismo ang lumapit, hindi dahil sa takot kundi dahil sa paghila—

Hindi na siya lalayo. Hindi na siya magdadalawang-isip. Hindi na siya pipili ng trabaho kaysa sa kanya.

Sumara ang pinto ng elevator habang bumababa siya. Sa salamin, nakita niya ang sarili—isang lalaking sanay manalo, sanay maghintay, sanay mag-angkin.

At sa isang siyudad na matagal na niyang kontrolado, isa lang ang bagay na hindi na niya hahayaang mawala muli.

Si Lia. Hindi bilang alaala.Hindi bilang pagkakamali. Kundi bilang kanya.