Chapter 2

Inihatid ni Miles si Kara sa kanyang apartment. Gabi na rin umalis ang bakla dahil maghapon na iyak lamang ng iyak ang dalaga.

Kinabukasan ay nawala na sa internet ang lumabas na eskandalo. Ilang ulit sinubukan ni Kara na tawagan si Victor upang magpaliwanag pero naka-block na ang kanyang number sa lalaki.

Ilang araw rin siyang nagpabalik-balik sa building ng Deschanel ngunit ayaw siyang papasukin ng mga guwardiya.

“Please let me talk to Victor,” pagmamakaawa ni Kara sa security.

Magpupumilit pa sana si Kara nang mapansin niyang nagbubulung-bulungan na ang mga tao sa paligid. Wala na siyang nagawa kung hindi umuwi na lamang.

Pagdating sa kanyang apartment ay dire-diretso si Kara sa kanyang silid at saka pabagsak na dumapa sa kama. Nagawa man ni Victor na ipabura sa internet ang video at balita sa iba’t ibang entertainment news, kalat na kalat pa rin sa buong fashion world ang pangyayari pati ang pakikipaghiwalay sa kanya ni Victor. Kaya sinong may-ari ng clothing line ang kukuha pa sa kanya? Muling naiyak si Kara sa kanyang sitwasyon. Hindi siya makapaniwala na sa isang iglap ay nasira ang pinaghirapan niyang apat na taong career bilang modelo.

Napalingon si Kara sa kanyang bag nang marinig ang assigned ringing tone sa kanyang ama. Agad niyang pinahid ang mga luha at sinikap pasayahin ang boses bago sinagot ang tawag.

“Hi, Dad!”

“Kara,” sagot ng isang babae sa kabilang linya.

Agad namang nabosesan ni Kara ang tiyahin niya. Binalikan pa niya nang tingin ang screen ng kanyang phone upang i-double check kung cellphone number ng kanyang ama ang ginamit. Nang masigurong number iyon ng ama ay nagsimula siyang mag-alala. “Aunt Liv?”

“Yes, this is me, Kara. Please come home, your father had a heart attack,” garalgal na sagot ng kanyang tiyahin.

Matapos malaman sa tiyahin kung saang ospital dinala ang ama ay agad na naghanda si Kara para magtungo sa airport.

Mag-tatanghali nang dumating si Kara sa California, dumiretso na rin siya sa ospital kung saan naka-confine ang ama. Dinatnan niyang mahimbing itong natutulog. Pinagmasdan niya ang mukha ng ama, halatang tumanda ang hitsura nito dahil sa problema sa kumpanya.

May kumatok sa pinto at pumasok ang isang nurse. “Are you the daughter of Mr. Reginald Baker?”

“Yes, how is my dad?” aburidong tanong ni Kara.

“The doctor wants to speak with you outside,” saad ng nurse na agad ding lumabas ng pinto kaya sumunod siya.

Sa labas ay naroon nga ang doktor ng kanyang ama.

“I am Dr. Reynolds, your father had a mild stroke,” bungad nito. Matapos ipaliwanag ang kalagayan ng ama at magbilin upang hindi maulit ang atake ay nagpaalam na rin ang doktor.

Pagpasok ni Kara ay gising na si Reginald na hindi na nagulat nang makita ang anak. Gumuhit ang lungkot sa mga mata nito habang nakatingin sa kanyang anak. Malaki na ang problema niya sa paluging publishing company at ang tanging inspirasyon niya na magsigasig na palaguin muli ang kumpanya ay upang hindi maliitin ng mga Deschanel si Kara ngunit hindi niya inaasahan na masasangkot sa eskandalo ang anak at hihiwalayan ni Victor.

Iniangat ni Reginald ang kanyang kamay na patakbong inabot ni Kara at saka sumubsob sa dibdib ng ama. Hindi napigilang umiyak ng dalaga.

Tinapik ni Reginald ang likod ni Kara at pilit na pinasigla ang boses. “Why are you crying? I’m still alive.”

Lalong naiyak si Kara sa sinabi ng ama. “Dad, it’s not funny.”

“I’m sorry, muffin. I will be fine, stop crying,” pag-aalalo ni Reginald sa anak.

Naupo ng maayos si Kara sa gilid ng hospital bed at saka pinunas ang kanyang mga luha. “I know our company is still struggling. We can save it together; I will help you.”

“Really?” Nabuhayan ng loob si Reginald. Alam niyang ang naiisip niyang solusyon na lamang ang makapagsasalba sa kanilang kumpanya.

“Yes! I’ll do anything for you and the company, Dad,” paniniguro ni Kara sa ama na sinabayan pa niya ng isang ngiti.

“I saw an old friend the other month and we reconnected,” pagsisimula nito.

Tumango si Kara kaya nagpatuloy magkwento ang ama.

“We remembered our promise a few years ago that when we crossed paths someday and you and his son are still single, we will marry you to each other,” seryosong sabi ni Reginald.

Kumunot ang noo ni Kara. Gusto niyang magprotesta pero hindi puwedeng sumama ang loob ng kanyang ama.

“They are willing to invest in our company if you marry his son,” dagdag pa ni Reginald.

“O-okay,” alanganing sagot ng dalaga ngunit natatakot siyang kontrahin ang naiisip ng ama.

Lumiwanag ang mukha ni Reginald sa narinig at nayakap ng mahigpit ang anak. “Thank you, Kara!”

Isang linggong nanatili sa ospital ang ama ni Kara kaya naging busy ang dalaga sa pag-aasikaso rito at pagpunta-punta sa kanilang kumpanya. Dahil dito ay pansamantala niyang nakalimutan ang iniwan na problema sa Paris.

Kahit nang makauwi na sa bahay si Reginald, ang dalaga pa rin ang nag-aasikaso ng kanilang kumpanya. Nalaman niya na kulang na ang sales nila para sa pampasahod sa mga empleyado at nagsimula na ring lumobo ang utang ng kanyang ama.

Pag-uwi ng dalaga sa kanilang bahay, nadatnan niyang nanonood ng balita ang ama sa living room. Masigla itong sumalubong. “Roger called and he said his son agreed to meet us tomorrow.”

Pilit na ngumiti si Kara, siguro nga ay iyon na lamang ang solusyon dahil maging ang ipon niya ay hindi sapat sa utang pa lamang ng ama. Magsasalita sana siya pero napukaw ang atensyon niya sa lumabas na mukha sa telebisyon. Ina-anunsyo na ikakasal na si Victor sa kasamahan niyang modelo at bestfriend na si Allona.

Napamaang si Kara ngunit bago pa makita ng kanyang ama ang balita ay mabilis niyang dinampot ang remote control at in-off ang TV.

“Dad, I remembered I need to meet my friend Leah. Please rest early,” nagmamadaling sabi ni Kara sabay talikod sa ama bago pa tumulo ang kanyang mga luha.

Paglabas niya ay agad siyang sumakay sa kotse at nagmaneho palayo.