Chapter 04

Kiarra's POV

Hinaplos ni Mayordoma ang braso ko. “Huwag mo nang pilitin ang sarili mo, anak. Magpahinga ka muna sa kwarto mo. Ako na muna ang bahala dito.”

Tahimik akong tumango. Habang naglalakad papunta sa kwarto, parang lalo lang bumigat ang pakiramdam ko. Bumagsak ako sa kama at pilit pinakalma ang sarili.

Ilang minuto pa lang ang nakalipas, biglang bumukas ang pinto. Sumiksik si Ate Juliet, may hawak na maliit na paper bag. “Kiarra, halika muna rito.”

Patago niyang iniabot sa akin ang isang pregnancy test. “Subukan mo lang, para malaman natin kung ano talaga ang nangyayari. Huwag kang matakot, ako lang ang nakakaalam.”

Nanlaki ang mga mata ko, naghalong takot at kaba. Hindi ko alam kung tatanggapin ko ba iyon o tatanggi, pero sa sobrang pagkabagabag, kinuha ko na rin at agad pumasok ng banyo. Nanginginig ang kamay ko habang sinusubukan ang test.

Habang hinihintay ko ang resulta, pakiramdam ko ay lalabas na ang puso ko sa dibdib. Mabilis ang bawat segundo, parang ayaw ko nang makita ang sagot. Ngunit pagbalik ko sa kwarto, halos mabitawan ko ang test—dalawang malinaw na linya. Positibo.

“Anak, ano’ng resulta?” mahina at nag-aalalang tanong ni Ate Juliet.

Hindi ko na napigilang umiyak habang ipinapakita ang test. Niyakap niya ako nang mahigpit. “Shhh, okay lang ‘yan, Kiarra… Hindi ka nag-iisa.”

Kasabay ng pagluha ko, napansin ni Mayordoma Rosa na lumuluha ako sa sulok. “Anak, magpahinga ka muna. Bukas, pag-usapan natin kung anong pwede nating gawin.”

Hindi ako makapagsalita. Ang tanging nagawa ko lang ay humiga, at muling umiyak nang tahimik.

Kinabukasan, masama pa rin ang pakiramdam ko. Maaga akong nagising dahil muli akong nagsuka. Nagmamadali akong pumunta sa banyo, at sa sobrang hilo, muntik na akong matumba. Biglang bumukas ang pinto—si Sir Larkin, kararating lang mula sa business trip.

“Kiarra! Anong nangyayari?” Halatang gulat at nag-aalalang nilapitan niya ako, inalalayan ako at hinaplos ang likod ko.

“Masama po pakiramdam ko, Sir…” halos pabulong ko, pilit itinatago ang mukha kong puno ng takot at luha.

Hinawakan niya ang kamay ko, at ramdam ko ang pag-aalala niya. “Kailangan kang dalhin sa ospital. Hindi puwedeng dito ka lang.”

Bago pa ako makatanggi, unti-unti nang nagdilim ang paningin ko. Nahulog ako sa mga bisig niya, at huling narinig ko ay ang boses niyang pilit akong ginigising.

-----

Madilim pa ang paligid nang unti-unti akong nagkamalay. Mabigat ang talukap ng mga mata ko, parang ayaw bumukas, habang ang hininga ko ay mababaw at malamig. Humahapdi pa rin ang lalamunan ko at matamlay ang katawan—pakiramdam ko’y parang binagsakan ako ng buong mundo.

Narinig ko ang mahina at mapag-alalang boses ni Sir Larkin, tila may kausap sa cellphone.

“Samantha, I’m still at the hospital... Oo, I brought her here. Hindi ko siya kayang pabayaan, alam mo naman. Pero don’t worry, I’ll get back to you as soon as possible. I know you need me.”

Hindi ko mapigilang mapangiti ng mapait. Sa kabila ng lahat ng nangyari sa amin, sa kabila ng mga luha at mga gabing magkasama kami, sa huli, siya pa rin ang pinipili niya.

Narinig ko ang malambing na tawa ni Samantha sa kabilang linya, mahina ngunit matalim, parang tinik na dumudurog sa puso ko.

“Larkin, you promised to come with me for that gathering, remember? I need you with me. I get lonely when you’re not around. Sana hindi ka masyadong magtagal diyan. Alam ko naman na hindi mo ako kayang tiisin.”

Napapikit ako nang madiin, pilit na pinipigilan ang pagbagsak ng luha. Gusto kong sumigaw, gusto kong itanong kung bakit hindi sapat ang pagmamahal na binigay ko, kahit hindi ko naman inamin.

Muling nagsalita si Larkin, mas mahina, parang nahihiya. “I’ll leave soon, Samantha. Hindi naman siya ganoon ka-importante. Just one of the maids, you know?”

Tumusok ang bawat salita niya sa dibdib ko. “Just one of the maids.” Iyon lang pala ako. Kahit ilang ulit na niya akong niyakap, hinalikan, pinaniwala sa mga bulong ng “mahalaga ka,” isa lang pala akong eksenang madaling limutan.

Bumuntong-hininga siya. “I’ll go back to you tonight. Wait for me. I’ll make it up to you. Promise.”

Naramdaman ko ang pag-angat ng kama at ang bigat ng hakbang niya paalis ng kwarto. Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng luha ko. Mahinang hikbi lang ang lumalabas sa akin, pilit kong sinisikil ang sakit para hindi umalingawngaw sa malamig na silid ng ospital.

Ilang minuto akong nakapikit, pilit na nilulunok ang lahat ng sakit at kahihiyan. Hindi ko na alam kung bakit ako umaasa pa. Alam ko namang simula’t sapul, hindi ako kailanman magiging bahagi ng mundo nila.

 “Miss Fernandez, gising na po kayo?”

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, pinupunasan ang mga luha. Tahimik akong sumagot, “Opo, Doc…”

Ngumiti siya. “May resulta na po ang tests ninyo, Miss Fernandez. You’re pregnant. Congratulations.”

Napatigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung matutuwa, matatakot, o mahihiya. Parang may isang bahaging nabunot at napalitan ng mas mabigat na tanikala sa puso ko.

“Doc, pakiusap… Pwede po bang huwag niyo pong sabihin kahit kanino? Lalo na doon sa lalaking kasama ko kanina. Pakiusap po.” Nanginginig ang boses ko, parang bata na nagmamakaawa ng kaunting awa.

Tumango ang doktor, kita ang pag-aalala sa mga mata niya. “Huwag kang mag-alala, Miss Fernandez. Confidential ito. Kayo lang ang makakapagdesisyon kung kailan niyo ipapaalam sa iba.”

Nagpasalamat ako, pilit pinatatag ang sarili. Ilang minuto pa lang ang lumipas, narinig ko ang yabag ng pamilyar na sapatos sa hallway. Bumukas ang pinto at pumasok si Ate Juliet, may dalang prutas at isang mainit na yakap.

“Kiarra, anak! Kamusta ka?” Malambing ang tinig niya, pero ramdam ko ang pag-aalala at pagkabigla. Agad niya akong niyakap, hinaplos ang buhok ko.

Pinilit kong ngumiti, pilit na itinatago ang takot at pangamba. “Ate… Uuwi muna ako sa probinsya. Kailangan ko ng panahon para magpahinga. Huwag ka na pong mag-alala, magpapagaling lang ako.”

 “Sigurado ka ba? May pera ka ba? Saan ka titira? Wala ka namang nababanggit na uuwian mo sa probinsya noon. Baka pwede ka munang dito sa bayan magpahinga?”