Chapter 03

“Sir…? Ayos lang po ba kayo?” mahina kong tanong, pilit na lumalayo.

Lumapit siya, tahimik, at walang anu-ano’y hinawakan ang pisngi ko, mainit at puno ng damdamin. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha, at sa titig na iyon ay tila may gustong iparamdam na lalim at sakit na matagal na niyang itinago.

Tinitigan niya ako nang matagal habang dahan-dahan niyang inilalapit ang kanyang sarili, na para bang pinipilit niyang kalimutan ang lahat ng problema at pagdurusa ng kanyang mundo. Ramdam ko ang init ng hininga niya habang hawak niya ang aking mga kamay, at sa bawat segundo ng aming paglapit, unt-unting natutunaw ang lahat ng takot at alinlangan sa aking dibdib.

Inakay niya ako patungo sa tabi ng kama, marahan at puno ng pag-aalaga. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok ko na tumatakip sa aking mukha, at pinagmasdan ako nang matagal—parang tinitiyak kung mananatili ako sa tabi niya.

Muli siyang nakiusap sa akin sa pamamagitan ng kanyang mga mata, humihingi ng muwang at pang-unawa sa kanyang nararamdaman. Napapikit ako, mahigpit na nakakapit sa kanyang braso, nilalasap ang kakaibang katahimikan na bumabalot sa aming dalawa.

Bawat paghawak niya sa aking mga kamay at bawat bulong ng aking pangalan ay nagdudulot ng matinding kaba at ligaya sa akin. Puno ng pag-iingat ang bawat galaw niya, isang uri ng atensyon at pagpapahalaga na kailanman ay hindi ko inaasahang matatanggap mula sa isang taong katulad niya.

Sa bawat pagtatagpo ng aming mga mata, may gumuguhit na kuryente sa pagitan namin—parang binubura ang lahat ng takot at pag-aalinlangan na kanina pa bumabagabag sa akin.

Bumilis ang tibok ng puso ko sa sobrang lapit ng aming mga mukha at sa masuyo niyang pakikitungo. Puno ng pagnanasa at pag-aalalang magkahalo ang kanyang tingin, tila ba gusto niyang iparamdam na ako lang ang mahalaga sa kanya sa gabing ito.

Ibinulong niya sa aking tainga nang buong katapatan, “Kiarra… mahalaga ka. Gusto kitang makasama, kahit ngayong gabi lang.”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong manatili sa kanyang tabi, yumakap sa kanya, at hayaang dalhin ako ng natatanging sandaling iyon. Sa bawat minutong lumilipas na magkasama kami, puno ng pananabik at pangungulila ang aming mga usapan at titig.

Bawat salita at pagbanggit niya sa aking pangalan ay tila nagpaparamdam ng pagmamay-ari at pagmamahal, kahit hindi ko alam kung totoo ba ang lahat ng iyon, o dala lang ng matinding emosyon at init ng gabi.

Hanggang sa tuluyang napuno ng taimtim na usapan at mga bulong ng pangalan ko ang silid, dama ko ang pagputok ng emosyon—mainit, malalim, at puno ng ligaya at takot na magkahalo. Ramdam ko kung paanong lalong humigpit ang hawak niya sa aking kamay habang tila ibinubuhos niya sa akin ang lahat ng bigat ng kanyang pangarap at suliranin.

Hindi na kailangang sabihin pa, pero alam kong buong-buo niyang ipinagkatiwala ang sarili niya sa akin nang walang pag-aalinlangan.

Pagkatapos, nanatili kaming magkatabi, at mahigpit niya akong niyakap na para bang ayaw na niya akong pakawalan kailanman. Tahimik lang kami sa loob ng kwarto, magkahawak ang mga kamay at nakikiramdam sa tibok ng puso ng isa't isa.

Hindi ko alam kung anong uri ng kinabukasan ang naghihintay para sa akin, pero sa gabing iyon, pinili kong kalimutan ang lahat ng sakit—at damhin ang sandaling parang ako lang ang mahalaga sa buong mundo.

Kinabukasan, mag-isa akong nagising. Malamig at maluwag na ang bahagi ng kama kung saan siya dapat nakahiga.

Napatingin ako sa kisame, pilit na pinapakalma ang dibdib ko. Naalala ko ang mainit niyang mga yakap at ang bulong niya ng pangalan ko—pero ang naiwan lang ay ang katahimikan at isang malamig na umaga.

Pagbaba ko, nadatnan ko si Larkin sa sala, kasabay ni Samantha na best friend niya. Parang walang nangyari kagabi.

Masaya silang nag-uusap, nagtatawanan, at tila ako ay hindi bahagi ng eksena. Pinili kong umiwas ng tingin, nagkunwaring abala kahit parang nababaliw na ako sa sakit na makita silang magkasama.

Nang magpaalam si Larkin, nilapitan niya ako. “Kiarra, may business trip kami ni Samantha. Tatlong linggo kaming mawawala,” malamig ang boses niya, parang walang emosyon.

Tumango lang ako, nanginginig ang kamay habang nagliligpit ng mga gamit sa kusina.

Hindi ko napansin na nakatitig na pala sa akin si Samantha. Lumapit siya, may malamig na ngiti, at bumulong, halos didikit ang labi sa tainga ko.

“Gusto mo ba si Larkin?” Mapang-asar ang tono, parang sinusukat kung hanggang saan ko kayang tiisin.

Hindi ako nakasagot. Nakita ko ang matalim niyang ngiti.

“Alalahanin mong katulong ka lang. Mahirap ka! Hinding-hindi ka magkakagusto sayo! Kahit pansinin ka pa niya, hanggang doon lang iyon.” Bawat salita niya ay parang lason na dumaloy sa dibdib ko.

Tatlong linggo na ang lumipas mula noong umalis si Sir Larkin at Samantha para sa business trip nila. Pakiramdam ko, mas mahaba pa iyon kaysa sa totoo.

Sa bawat araw na lumilipas, lalo akong nagiging tahimik at mapag-isa. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero parang may bumabagabag sa akin na hindi ko kayang sabihin kahit kanino.

Madalas akong mapansing matamlay at parang laging wala sa sarili. Isang umaga, habang abala ako sa paglalampaso ng hagdan, biglang sumama ang pakiramdam ko.

Umikot ang paningin ko at mabilis akong tumakbo patungo sa banyo—doon ko sunod-sunod na isinuka ang laman ng sikmura ko.

Nang makalabas ako, nadatnan ko si Mayordoma Rosa at Ate Juliet sa kusina, nag-uusap habang nagtitimpla ng kape. Saglit silang napatingin sa akin, halatang nagulat sa hitsura ko.

“Kiarra, anak, okay ka lang ba?” malambing na tanong ni Mayordoma Rosa, nilapitan ako at hinawakan ang noo ko.

“Parang namumutla ka yata?” sabay lapit naman ni Ate Juliet, nag-aalalang tinitigan ang mukha ko.

Napayuko lang ako, pilit na pinapawi ang kaba at hiya. “Okay lang po ako, siguro napagod lang ako sa gawaing bahay.”

“Sigurado ka?” tanong ulit ni Ate Juliet, hindi pa rin tinatanggal ang pagkakatingin sa akin.

“Kasi ilang araw ka na naming napapansing parang lutang, tapos ilang beses ka na ring nagsusuka. May… may problema ba?”

Nagpalitan ng tingin sina Mayordoma Rosa at Ate Juliet. “May boyfriend ka ba, Kiarra?” pabirong tanong ni Ate Juliet, pero may halong seryosong pag-uusisa.

Namula ako at napailing. “Wala po… Wala po akong boyfriend,” mabilis kong sagot.

Hindi ko kayang sabihin ang totoo. Hindi ko rin maintindihan ang sarili, parang gusto kong umiyak, parang gusto kong itago ang lahat.

Nagkibit-balikat si Ate Juliet pero hindi na siya nagtanong pa. “Sige, kung ayaw mong magsalita, h’wag muna. Pero kung kailangan mo ng kausap, andito lang kami ni Mayordoma Rosa, ha?”