Chapter 03

Kiarra's POV

“Sir…? Ayos lang po ba kayo?” mahina kong tanong, pilit na lumalayo.

Lumapit siya, tahimik, at walang anu-ano’y hinawakan ang pisngi ko, mainit at puno ng damdamin. Dahan-dahan niyang inilapit ang kanyang mukha. Sa simula, mabigat at mapusok ang bawat halik—parang may gusto siyang takasan, may gustong kalimutang sakit. Ramdam ko ang init ng hininga niya habang dahan-dahan niya akong niyayakap ng mahigpit, parang hindi niya ako kayang pakawalan. Bawat halik niya, bawat haplos ng kamay niya sa aking braso at likod, unti-unting natutunaw ang lahat ng takot at alinlangan ko.

Inakay niya ako papalapit sa kama, marahan at puno ng pag-aalaga. Hinawi niya ang ilang hibla ng buhok ko na tumatakip sa mukha, tinitigan ako ng matagal—parang tinitiyak kung talagang gusto ko ang nangyayari. Muling lumapat ang kanyang labi sa aking pisngi, bumaba sa aking leeg, hanggang sa balikat. Napapikit ako, mahigpit na nakakapit sa kanya, nilalasap ang bawat sandali.

Naramdaman ko ang marahan niyang paghubad sa aking nightdress, hinaplos ang balat ko na para bang pinipinta niya ng atensyon at pagnanasa ang bawat pulgada ng katawan ko. Bawat halik niya pababa sa aking dibdib, bawat bulong ng pangalan ko, ay tila ba nagpapalakas ng kaba at ligaya sa dibdib ko. Napapikit ako, pinapakinggan ang mga hikbi at mahihinang ungol na kusa nang lumalabas sa akin—hindi dahil sa sakit kundi sa dami ng nadarama.

Minsan, titigil siya at titingin sa akin, parang tinitiyak kung ayos lang ako, kung gusto ko pa. Sa bawat tagpo ng aming mga mata, may gumuguhit na kuryente sa pagitan namin—parang binubura lahat ng takot ko, kahit sa sandaling iyon lang. Ramdam ko ang pag-iingat niya, ang pag-aalalang hindi ko pa naranasan mula sa iba.

Bumilis ang tibok ng puso ko nang maramdaman ko ang bigat ng kanyang katawan sa akin, ang init ng kaniyang balat sa balat ko, at ang masuyo niyang mga halik sa aking tenga, leeg, at balikat. Puno ng pagnanasa at pag-aalalang magkahalo, tila ba gusto niyang iparamdam na ako lang ang mundo niya sa gabing ito. Binulong niya sa tenga ko, “Kiarra… mahalaga ka. Gusto kitang makasama, kahit ngayong gabi lang.”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong gumanti ng halik, yumakap sa kanya, at hayaang dalhin ako ng sandali. Sa bawat indayog at pagtulak ng kanyang katawan sa akin, naglapat ang mga labi naming puno ng pananabik at pangungulila. Bawat daing, bawat bulong ng pangalan ko, ay tila ba nagpaparamdam ng pagmamay-ari at pagmamahal, kahit hindi ko alam kung totoo ba ang lahat ng iyon, o dala lang ng alak at init ng gabi.

Hanggang sa tuluyang napuno ng ungol at bulong ng pangalan ko ang silid, dama ko ang pagputok ng emosyon—mainit, malalim, at puno ng ligaya at sakit na magkahalo. Ramdam ko kung paanong lalong humigpit ang yakap niya, ang mahabang ungol, at ang pagbulong ng pangalan ko habang parang ibinuhos niya sa akin ang lahat ng bigat at tamis ng sandaling iyon. Hindi na kailangang sabihin, pero alam kong buong-buo niyang hinayaan ang sarili niya—walang pag-aalinlangan, walang pagpigil.

Pagkatapos, mahigpit niya akong niyakap, parang ayaw na akong pakawalan. Tahimik lang kami, magkahinang ang katawan, magkahawak ang kamay. Hindi ko alam kung anong kinabukasan ang naghihintay, pero sa gabing iyon, pinili kong kalimutan ang sakit—at damhin ang sandaling parang ako lang ang mahalaga sa mundo.

Kinabukasan, mag-isa akong nagising. Malamig at maluwag na ang bahagi ng kama kung saan siya dapat nakahiga. Napatingin ako sa kisame, pilit na pinapakalma ang dibdib ko. Naalala ko ang mainit niyang mga yakap at ang bulong niya ng pangalan ko—pero ang naiwan lang ay ang katahimikan at isang malamig na umaga.

Pagbaba ko, nadatnan ko si Larkin sa sala, kasabay ni Samantha na best friend niya. Parang walang nangyari kagabi. Masaya silang nag-uusap, nagtatawanan, at tila ako ay hindi bahagi ng eksena. Pinili kong umiwas ng tingin, nagkunwaring abala kahit parang nababaliw na ako sa sakit na makita silang magkasama.

Nang magpaalam si Larkin, nilapitan niya ako. “Kiarra, may business trip kami ni Samantha. Tatlong linggo kaming mawawala,” malamig ang boses niya, parang walang emosyon. Tumango lang ako, nanginginig ang kamay habang nagliligpit ng mga gamit sa kusina.

Hindi ko napansin na nakatitig na pala sa akin si Samantha. Lumapit siya, may malamig na ngiti, at bumulong, halos didikit ang labi sa tainga ko. “Gusto mo ba si Larkin?” Mapang-asar ang tono, parang sinusukat kung hanggang saan ko kayang tiisin.

Hindi ako nakasagot. Nakita ko ang matalim niyang ngiti.

“Alalahanin mong katulong ka lang. Mahirap ka! Hinding-hindi ka magkakagusto sayo! Kahit ikama ka pa niya, hanggang doon lang iyon.” Bawat salita niya ay parang lason na dumaloy sa dibdib ko.

----

Tatlong linggo na ang lumipas mula noong umalis si Sir Larkin at Samantha para sa business trip nila. Pakiramdam ko, mas mahaba pa iyon kaysa sa totoo. Sa bawat araw na lumilipas, lalo akong nagiging tahimik at mapag-isa. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, pero parang may bumabagabag sa akin na hindi ko kayang sabihin kahit kanino.

Madalas akong mapansing matamlay at parang laging wala sa sarili. Isang umaga, habang abala ako sa paglalampaso ng hagdan, biglang sumama ang pakiramdam ko. Umikot ang paningin ko at mabilis akong tumakbo patungo sa banyo—doon ko sunod-sunod na isinuka ang laman ng sikmura ko.

Nang makalabas ako, nadatnan ko si Mayordoma Rosa at Ate Juliet sa kusina, nag-uusap habang nagtitimpla ng kape. Saglit silang napatingin sa akin, halatang nagulat sa hitsura ko.

“Kiarra, anak, okay ka lang ba?” malambing na tanong ni Mayordoma Rosa, nilapitan ako at hinawakan ang noo ko.

“Parang namumutla ka yata?” sabay lapit naman ni Ate Juliet, nag-aalalang tinitigan ang mukha ko.

Napayuko lang ako, pilit na pinapawi ang kaba at hiya. “Okay lang po ako, siguro napagod lang ako sa gawaing bahay.”

“Sigurado ka?” tanong ulit ni Ate Juliet, hindi pa rin tinatanggal ang pagkakatingin sa akin. “Kasi ilang araw ka na naming napapansing parang lutang, tapos ilang beses ka na ring nagsusuka. May… may problema ba?”

Nagpalitan ng tingin sina Mayordoma Rosa at Ate Juliet. “May boyfriend ka ba, Kiarra?” pabirong tanong ni Ate Juliet, pero may halong seryosong pag-uusisa.

Namula ako at napailing. “Wala po… Wala po akong boyfriend,” mabilis kong sagot. Hindi ko kayang sabihin ang totoo. Hindi ko rin maintindihan ang sarili, parang gusto kong umiyak, parang gusto kong itago ang lahat.

Nagkibit-balikat si Ate Juliet pero hindi na siya nagtanong pa. “Sige, kung ayaw mong magsalita, h’wag muna. Pero kung kailangan mo ng kausap, andito lang kami ni Mayordoma Rosa, ha?”