CHAPTER 5 (Forsaken)

Seraphina's POV

Naalimpungatan ako sa sinag ng araw na dumadampi sa aking balat. Masakit ang buong katawan ko, dulot ng gabi ng matinding pagnanasa at pagkalimot sa mundo. Bumaling ako sa tabi at nakita siyang mahimbing pa ring natutulog—si Caelum Darius Velasco. Ang lalaking sumagip sa akin mula sa bangungot ng buhay ko kagabi.

Mabilis akong bumangon, pinulot ang aking mga damit na nakakalat sa sahig, at isinuot ang mga ito nang dahan-dahan, nag-iingat na huwag siyang magising. Hindi ko alam kung bakit pero may kung anong kirot sa dibdib ko habang pinagmamasdan siya. Parang gusto kong manatili, ngunit alam kong hindi pwede. Hindi ako maaaring mahulog sa isang estranghero.

Bago lumabas ng kwarto, nag-iwan ako ng pera sa maliit na lamesa sa tabi ng kama. Para saan? Hindi ko rin alam. Siguro para iparamdam na walang utang na loob, na wala siyang obligasyon sa akin. Isa lang itong panandaliang pagtatakas—isang ilusyon ng kalayaan na alam kong mawawasak din pagbalik ko sa reyalidad.

Paglabas ko ng hotel, mabilis akong naglakad palayo, umiiwas sa sinumang maaaring makakita sa akin. Papara sana ako ng taxi nang biglang huminto ang isang itim na sasakyan sa harapan ko. Bago pa ako makatakbo, bumukas ang pinto at bumungad ang malamig na titig ng aking ina.

"Sakay," utos niya, walang emosyon ang kanyang boses pero ramdam ko ang matinding galit sa likod ng kanyang mga mata.

Napalunok ako, alam kong wala na akong kawala. Wala akong nagawa kundi sumunod. Pagkasakay ko pa lang, agad akong pinalibutan ng mga tauhan namin.

"Mom, let me explain—"

"Wala ka nang dapat ipaliwanag, Seraphina," malamig na putol ng aking ina. "Nawalan ka na ng karapatan para doon."

Tahimik akong napatingin sa labas ng bintana, pilit nilalabanan ang kaba sa dibdib ko. Hindi nila alam kung ano ang ginawa ko kagabi. Ang alam lang nila, tumakas ako. At ngayon, babalik na naman ako sa impyernong gusto kong takasan.

Pagdating sa mansion, halos hindi pa ako nakakababa nang biglang hinawakan ako ng mahigpit ni Mommy at kinaladkad papasok.

"You are a disgrace!" sigaw niya bago ako sinampal nang malakas. Napapikit ako sa sakit pero hindi ko ininda. Mas masakit ang katotohanang wala na akong kontrol sa sarili kong buhay.

Nasa tabi lang si Daddy, tahimik pero matalim ang tingin sa akin. Hindi ko na inasahan ang awa mula sa kanya. Sa kanila, ako ay isang piyesa lang sa laro ng kapangyarihan—isang gamit na kailangang ipasa sa tamang kamay para mapanatili ang kanilang impluwensya.

"Sa tingin mo ba makakatakas ka sa amin, Seraphina?" masamang ngiti ni Mommy. "Sa tingin mo, may magagawa kang laban sa amin?"

Natawa siya, pati si Daddy.

"You're getting married, whether you like it or not," mariing sabi ni Daddy. "At walang Caelum Velasco o kahit sino pa ang makakapigil doon."

Nanlaki ang mga mata ko. Paano nila nalaman? Pero hindi—imposible. Ang alam lang nila ay tumakas ako. Hindi nila alam kung saan ako nagpunta, kung sino ang kasama ko… o kung ano ang nangyari sa akin kagabi.

"Hindi ko siya mahal! Hindi ko kayang pakasalan ang matandang ‘yon!" sigaw ko habang nagpupumiglas.

Ngunit mas lalo lang humigpit ang hawak nila sa akin.

"You don’t have a choice, hija," malamig na sagot ni Mommy. "Hindi mo kailanman hawak ang buhay mo. Hindi mo kailanman pipiliin kung sino ang dapat mong pakasalan. Kami ang magpapasya para sa'yo."

Muli akong kinaladkad at itinulak papasok sa aking kwarto.

*Blag!*

Malakas nilang sinara ang pinto at marinig ko ang tunog ng kandado.

"Palabasin niyo ako! Hindi ako papayag!" sigaw ko habang pilit tinutulak ang pinto, binabayo ito ng aking kamao. Ngunit walang sumagot. Wala ni isang boses mula sa labas.

Nanghina ako, tuluyang bumagsak sa sahig habang patuloy na umiiyak. Alam kong hindi nila ako pakikinggan. Alam kong para sa kanila, isa lang akong pawn sa laro nila.

Ngunit isang bagay ang sigurado ko.

Hindi pa tapos ang laban na ito.

Hindi ako magpapatalo.