INICIAR SESIÓNSERAPHINA POV Ang unang putok ay parang kidlat na sumira sa katahimikan ng gabi—mabilis, nakakabingi, at walang babala. Pero bago pa man tuluyang sumabog ang kaguluhan, gumalaw na ako. Hindi ako nag-isip. Hindi na kailangan. Ang katawan ko na mismo ang kumikilos—sanay, matalim, at eksakto. Dumapa ako sa lupa habang dumaan ang unang bugso ng bala sa itaas ko. Narinig ko ang pagkapunit ng hangin, ang pagtili ng metal, at ang sabay-sabay na sigaw ng mga tauhan namin. Ambush. Pero hindi kami basta-basta bibigay. “Left flank, cover!” sigaw ko, mabilis na gumulong patungo sa likod ng isang malaking bato. Sumilip ako sandali—tatlo sa kanila ang papalapit, maingat pero agresibo. Hindi sila basta sumusugod; may sistema ang galaw nila. Coordinated. Controlled. “Hindi lang sila basta tauhan…” bulong ko sa sarili. They were trained. Mas lalong naging malinaw sa akin kung gaano ka-delikado ang sitwasyon. Huminga ako nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili ko sa gitna ng kaguluhan.
THIRD PERSON POV Ang gabi ay tila humigpit ang yakap sa paligid, parang ayaw pakawalan ang bawat aninong gumagalaw sa ilalim ng dilim. Sa gitna ng kagubatan, kung saan ang hangin ay malamig at mabigat, dahan-dahang umusad ang strike team nina Caelum at Seraphina—mga aninong halos hindi makita, ngunit bawat hakbang ay puno ng layunin. Walang nagsasalita. Tanging ang mahihinang kaluskos ng mga dahon at ang sabay-sabay na paghinga ng mga bihasang mandirigma ang maririnig. Ang tensyon ay parang isang manipis na sinulid—isang maling galaw lang, at puputok ito anumang oras. Nasa unahan si Caelum, ang kanyang mga mata ay matalim, sinisiyasat ang bawat sulok ng paligid. Sa likod niya, si Seraphina—kasing tahimik ngunit kasing delikado. Ang kanilang presensya ay parang dalawang puwersang hindi mapipigilan kapag nagsama. “Malapit na,” bulong ni Marco mula sa likuran, sapat lang para marinig ng grupo. Tumango si Caelum, hindi lumilingon. Ramdam niya rin iyon. Ang kakaibang bigat sa hangin
STILL CAELUM POV Tahimik ang gabi, pero hindi ito ang uri ng katahimikan na nagbibigay ng kapayapaan. Ito ang katahimikang may tinatagong panganib—parang bagyong naghihintay lang ng tamang sandali para manalasa. Nakatayo ako sa balkonahe, tanaw ang madilim na kagubatan sa paligid. Sa malayo, may mga ilaw na paminsan-minsang kumikislap—mga signal, galaw ng tauhan namin, at marahil… galaw din ng kalaban. Hindi na ako sigurado kung alin ang alin. “Hindi ka pa natutulog.” Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon. “Hindi rin ikaw,” sagot ko, bahagyang ngumiti kahit hindi niya nakikita. Lumapit si Seraphina sa tabi ko, tahimik ngunit ramdam ang presensya. Ilang segundo kaming magkatabing nakatingin sa dilim—parang pareho naming sinusubukang hanapin kung nasaan ang susunod na panganib. “Iniisip mo pa rin siya,” sabi niya. Hindi iyon tanong. Isa iyong katotohanan. “Alaric doesn’t make careless moves,” sagot ko. “Lahat ng ginagawa niya, may dahilan. Kahit ang pagp
CAELUM POV “Shit…” Ilang segundo akong natigilan matapos marinig ang balitang dumating—parang biglang bumagal ang mundo sa paligid ko habang unti-unting nagsi-sink in ang ibig sabihin ng lahat. Hindi ito simpleng galaw ng kalaban. Hindi ito basta pananakot. Isa itong malinaw na deklarasyon—handa na silang umatake. At mas malala… mas handa sila kaysa sa inaasahan ko. Mariin kong kinuyom ang kamao ko habang nakatingin sa mapa na nakalatag sa mesa. Ang mga pulang marka na inilagay namin kanina—mga posisyon ng patibong, ruta ng paglusob, fallback points—biglang nagmukhang kulang. Parang may kulang. Parang may hindi kami nakita. “Caelum…” Napalingon ako kay Seraphina nang marinig ko ang mahina ngunit matatag niyang boses. Nakatingin siya sa akin, ang mga mata niya puno ng pag-aalala pero hindi natitinag. Hindi siya takot—at iyon ang dahilan kung bakit mas lalo akong kinabahan. Dahil kung siya mismo, na sanay sa ganitong sitwasyon, ay nag-aalala… ibig sabihin seryoso na talaga ito.
STILL ALARIC POV Tahimik ang silid, pero hindi tahimik ang isip ko. Hindi kailanman. Sa bawat galaw na nakikita ko sa monitor, mas lalo akong nagigising—hindi dahil sa adrenaline, kundi dahil sa kasiyahan ng kontrol. Hindi ko kailangan sumugod. Hindi ko kailangan sumigaw ng utos. Sapat na ang isang galaw. Isang desisyon. Isang maling hakbang nila. At matatapos ang lahat. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang pag-usad nila papasok sa mas malalim na bahagi ng teritoryo. Eksakto sa inaasahan ko. Walang sablay. Walang paglihis. Parang sinusundan nila ang script na ako mismo ang sumulat. “Magaling…” bulong ko, halos puri, pero may halong panunuya. “Pero hindi pa sapat.” Pinindot ko ang isang button sa gilid ng mesa. Sa isa sa mga monitor, nagbago ang feed—isang hallway. Mahaba. Madilim. Walang tao. Pero hindi ibig sabihin noon, walang laman. May isa pang tauhan ang pumasok sa silid. Mas mataas ang ranggo. Mas seryoso ang tindig. “Sir,” sabi niya, diretso. “May confirmatio
ALARIC POV Akala n’yo hindi ko alam? Mahina ang ilaw sa silid ko sadyang gano’n. Ayoko ng maliwanag. Mas malinaw mag-isip sa dilim, mas madaling makita ang galaw ng mga taong akala nila nakatago sila. Sa harap ko, nakabukas ang tatlong monitor. Iba’t ibang feed. Iba’t ibang anggulo. Iba’t ibang lugar. At sa bawat isa may bakas nila napangiti ako, dahan-dahan. “Akala n’yo…” bulong ko, halos marinig ko ang sarili kong tawa sa katahimikan. Hindi ko sila hinabol hindi ko sila hinayaan na makatakas. Hinayaan ko silang mag-isip na nakatakas sila. Magkaiba ‘yon sa kaliwang monitor, may maliit na ilaw na kumikislap tracker. Hindi nila alam kung kailan ko iyon inilagay. Hindi nila naramdaman. Hindi nila napansin. Pero naroon iyon. Tahimik. Matiyaga. Gaya ko tumayo ako at lumapit sa mesa kung saan nakalatag ang mga file. Mga pangalan. Mga larawan. Mga koneksyon. Caelum, Seraphina. Dati, simpleng target lang sila. Ngayon? Interesante na sila. “Ang bilis n’yong matuto,” sabi ko, pinulot an
SERAPHINA POV No! I can't!"Seraphina, lower your voice!" matigas na utos ng aking ama, si Don Alejandro Montefiore, habang mariing nakatitig sa akin. Katabi niya si Mommy—si Estella Montefiore—ang babaeng lumuluha ngunit walang ginagawa para ipagtanggol ako. At sa harapan ko, si Victor Alaric Vas
Third Person POV Hatinggabi na, pero hindi pa rin humuhupa ang init sa loob ng hotel room. Sa pagitan ng malalim na paghinga at mahihinang ungol, muling bumalot ang kanilang katawan sa isa’t isa—wala nang distansyang namamagitan, wala nang hadlang sa pagitan ng kanilang mga balat. Nakahawak si Ca
CAELUM'S POVPagkasara ng pinto ng hotel room, wala nang ibang nasa isip ko kundi siya.Si Seraphina Montefiore.Ang babaeng ngayon ko lang nakilala pero parang hinila ako sa isang mundong hindi ko kayang takasan. Hindi ko na kayang tiisin ang tensyon sa pagitan namin.Humakbang ako palapit sa kany
STILL SERAPHINA POV No! I can't stop to escape and run! I need to escape! Humahagibis ako sa dilim ng gabi, patuloy ang pagtibok ng aking puso sa takot at adrenaline. Hindi ako maaaring mahuli. Hindi ko hahayaang ikulong ako sa buhay na hindi ko pinili. Naririnig ko ang mga sigaw ni Daddy, n







