CHAPTER 1 (FORCING)

SERAPHINA POV

No! I can't!

"Seraphina, lower your voice!" matigas na utos ng aking ama, si Don Alejandro Montefiore, habang mariing nakatitig sa akin. Katabi niya si Mommy—si Estella Montefiore—ang babaeng lumuluha ngunit walang ginagawa para ipagtanggol ako. At sa harapan ko, si Victor Alaric Vasquez, ang lalaking ipinipilit nilang ipakasal sa akin.

"Lower my voice? Hindi ako papayag sa kasal na 'to! Wala akong pake kung anong mangyayari sa kumpanya ninyo! Hindi ako laruan na pwede niyong ipamigay!" Naramdaman kong nanginginig ang buo kong katawan sa galit, sa takot, sa sakit.

"Hija, this is for your own good," sabad ni Alaric, ang kanyang malamig na boses ay para bang binabaon ako sa hukay. "You will have a stable future with me. You will be secured."

"Secured?!" Halos matawa ako sa pang-aalipusta. "I’m twenty-four! I have dreams, I have a life I want to live! At hindi kasama doon ang ikasal sa isang matandang kagaya mo!"

Biglang tumayo si Daddy, ang kanyang presensya ay bumalot sa buong silid. "Seraphina Evangeline Montefiore! You will do as you're told! Hindi mo alam ang mga pinasok namin para mapanatili ang kapangyarihan ng pamilya natin."

Humalakhak ako nang mapait, pilit hinahadlangan ang namumuong luha. "Pamilya natin? Ang pamilya ba ay nagsasakripisyo ng anak para sa pera? Ano ako para sa inyo? Laruan para ibenta, Mommy, Daddy?!"

Napatigil si Mommy. Hindi niya ako matignan ng diretso. Sa halip, marahan niyang hinaplos ang kamay ni Daddy, na para bang sinasabing siya na ang sumagot.

"Hindi mo nauunawaan ang bigat ng responsibilidad," malamig na tugon ni Daddy. "Ang Montefiore Corporation ay nasa bingit ng pagbagsak. Ang kasal mo kay Alaric ang tanging paraan para mailigtas ito."

"So ibinibenta niyo ako?!" Muling lumakas ang boses ko. "My whole life, ginamit niyo ako para sa image ng pamilya natin! Para akong isang magandang painting na dapat lang tingnan, pero hindi kailanman magkaroon ng sariling desisyon!"

Tumayo si Alaric, at lumapit sa akin, ang kanyang presensya ay nakakasakal. "Seraphina, it's not like that. Once we’re married, I will give you everything you want."

Gusto kong sumigaw. Gusto kong itapon sa mukha niya ang iniinom kong champagne. Pero higit sa lahat, gusto kong tumakbo. Gusto kong lumayo sa impyernong ito.

"Hindi ako isang bagay na pag-aari mo, Alaric," madiin kong sabi, pilit pinapanatili ang katiting na dignidad na natitira sa akin. "And I will never marry you. Kahit kailan."

Biglang lumapit si Daddy sa akin at hinawakan ang braso ko nang mahigpit. Napapikit ako sa sakit. "You are my daughter! At gagawin mo ang dapat mong gawin bilang isang Montefiore!"

"A daughter? Or a pawn?" Mapait akong tumawa habang tumutulo ang luha ko. "Sa buong buhay ko, hindi ko naramdaman na anak ako sa inyo. Ngayon lang kayo nagpakita ng interes sa akin—dahil kailangan ninyo akong ipamigay para sa kumpanya?"

Isang matalim na sampal ang dumapo sa aking pisngi mula kay Mommy. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang hapdi sa balat ko o ang katotohanang nagawa niya iyon sa akin.

"Huwag kang bastos, Seraphina!" nanginginig ang kanyang boses. "Hindi mo alam ang pinagdadaanan namin para lang mapanatili kang ligtas."

"Ligtas? O nakakulong?"

Napahagulgol na ako. Hindi ko na kayang panindigan ang tapang na pilit kong ipinapakita. Pakiramdam ko, unti-unting pinupunit ang kaluluwa ko sa bawat segundo na nandito ako. Wala silang ibang pakialam kundi ang pera, ang imahe, ang kumpanya. Hindi ang nararamdaman ko. Hindi ako.

Humakbang ako paatras, umaasang may makikita akong daan palabas. Ngunit nakita ko ang mga bodyguards na nakabantay sa bawat sulok ng silid. Pinapaligiran na nila ako.

Diyos ko. Ano ‘to? Kulungan?

Napakapit ako sa dibdib ko, habol ang hininga.

Hindi pwede ‘to.

"You can’t do this to me," mahina kong bulong, ngunit ramdam ko ang desperasyon sa bawat salita. "I have a life. I have the right to choose."

Ngunit tila wala silang narinig.

Si Alaric ay kalmado pa rin, pero may bahid ng inis sa kanyang mga mata. "You will learn to love me, Seraphina. In time."

Halos maduwal ako sa sinabi niya. "Kailanman, Alaric. Never."

Wala nang ibang paraan. Kailangan kong tumakas.

Mabilis akong tumalikod at kumaripas ng takbo palabas ng silid, lumulusot sa pagitan ng mga bodyguards. Narinig kong sumisigaw si Daddy, si Mommy, si Alaric—lahat sila, pilit akong pinipigilan.

"Seraphina! Bumalik ka rito!"

Pero hindi na ako lumingon. Hindi na ako nagdalawang-isip.

Tatakbo ako. Tatakas.

Sa kahit anong paraan, hindi ako magpapakulong sa buhay na hindi akin.