CHAPTER 2 (SCAPE)

STILL SERAPHINA POV

No! I can't stop to escape and run! I need to escape!

Humahagibis ako sa dilim ng gabi, patuloy ang pagtibok ng aking puso sa takot at adrenaline. Hindi ako maaaring mahuli. Hindi ko hahayaang ikulong ako sa buhay na hindi ko pinili.

Naririnig ko ang mga sigaw ni Daddy, ni Mommy, at ni Alaric sa likuran. Naririnig ko rin ang tunog ng sapatos ng mga bodyguards na mabilis na lumalapit. Hindi ako maaaring magpahuli. Kailangan kong makalayo.

Sumibad ako sa mataong lansangan, pilit sumasabay sa bilis ng pintig ng puso ko. Lumiko ako sa isang madilim na eskinita, umaasang malilito ko sila. Napahinto ako saglit, hinahabol ang hininga, ngunit biglang bumakas ang anino ng isa sa mga tauhan ni Daddy.

"Miss Montefiore, bumalik na po kayo. Hindi mo na kailangang patagalin pa ito," malamig ang boses niya.

"Never!" sigaw ko bago muling kumaripas ng takbo.

Bumagsak ang ulan mula sa langit, bumalot sa akin ang lamig, pero hindi ko ito inalintana. Ang tanging mahalaga ay makalayo ako. Pilit kong itinago ang takot sa loob ko. Hindi ako babalik. Hindi ko hahayaang ikulong nila ako sa isang kasal na walang pag-ibig.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, biglang bumukas ang isang alley at lumitaw ang isang lalaki—matangkad, nakasuot ng black leather jacket, may hawak na sigarilyo at nakasandal sa isang itim na Mustang. Ang kanyang presensya ay parang isang anino—hindi ko alam kung tutulungan niya ako o ipapahamak.

"Tulungan mo ako," hingal kong sabi, halos nagmamakaawa habang hinahabol ang hininga.

Tumingin siya sa akin gamit ang malamig at walang emosyon na mga mata. "At bakit ko gagawin 'yon?"

Muli akong lumingon. Papalapit na ang mga bodyguards.

"Please! Kailangan kong makatakas! Hahabulin nila ako!"

Isang matigas na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi bago niya itinapon ang sigarilyo sa sahig at inapakan ito. "Sakay."

Hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis akong pumasok sa kotse at sinara ang pinto. Ilang segundo lang, pinaandar na niya ang makina. Sa isang iglap, parang kulog na umarangkada ang Mustang, iniwan sa likuran ang mga humahabol sa akin.

"Who are you?" tanong ko habang nanginginig ang mga kamay ko.

"Caelum Darius Velasco," maikli niyang sagot, hindi man lang ako tinapunan ng tingin. "At ikaw?"

"Seraphina... Seraphina Montefiore."

Alam kong may bahid ng pag-aalinlangan sa kanyang titig nang marinig ang pangalan ko, pero hindi na niya tinanong pa. Tahimik kaming dumaan sa mga ilaw ng lungsod, ang bawat segundo ay puno ng tensyon at misteryo.

"Bakit ka tumatakas?" tanong niya, hindi pa rin inaalis ang mata sa daan.

"Dahil hindi ako manika na pwedeng ipamigay kung kanino nila gusto," sagot ko ng may pait.

Hindi siya sumagot. Ngunit naramdaman ko ang pagbagal ng sasakyan.

"May kondisyon ako," seryoso niyang sabi.

Kinabahan ako. "Ano 'yon?"

"Hindi kita tinulungan para lang basta-basta," malamig niyang sagot. "Dadalhin kita sa isang lugar kung saan hindi ka nila mahahanap. Pero kailangan mong sumunod sa akin. Wala kang tanong, wala kang reklamo."

Napalunok ako. Ano ba ang pinasok ko? Pero wala akong ibang pagpipilian. Kung babalik ako, magiging impyerno ang buhay ko. Kaya, kahit hindi ko pa siya lubos na kilala, tumango ako.

"Deal."

Ilang minuto pa, huminto ang sasakyan sa harap ng isang engrandeng five-star hotel. Nanlaki ang mga mata ko sa laki ng gusali, kumikinang sa gabi.

"Bakit tayo nandito?" tanong ko, halos hindi makapaniwala.

Ngumisi siya ng bahagya, pero hindi ito umabot sa kanyang mga mata. "You need a safe place, right? Then this is where you'll stay."

Napalunok ako. Ngayon lang ako nakahinga nang maluwag. Kahit hindi ko alam kung anong mangyayari bukas, isang bagay ang sigurado.

Nakawala na ako sa bangungot na iyon. Sa ngayon... malaya ako.

Pagkasara ng pinto ng hotel room, bumuntong-hininga ako, pilit na pinapakalma ang nanginginig kong mga kamay. Safe na ba ako? O isa na namang kulungan ito, ibang klaseng bilangguan lamang?

Napatingin ako kay Caelum. Tahimik siyang nakatayo sa gilid ng kwarto, nakasandal sa dingding habang nakataas ang isang kilay, pinagmamasdan ako na parang binabasa ang bawat galaw ko.

"Why are you staring at me like that?" tanong ko, pilit pinapanatili ang matatag kong tinig.

Nagkibit-balikat siya. "I'm wondering if you regret getting in my car."

Napalunok ako. Dapat ba akong magsisi? Wala naman akong ibang pagpipilian. Pero ngayon ko lang naramdaman ang bigat ng ginawa ko. Tumakas ako. Ipinagkanulo ko ang pamilya ko.

"Hindi kita pinagkakatiwalaan," diretsahan kong sabi.

Ngumisi siya. "Good. Mas madali kung alam mong hindi kita ililigtas nang walang kapalit."

Nanlamig ang katawan ko. "Ano'ng ibig mong sabihin?"

Lumapit siya, mabagal, hindi nagmamadali, hanggang sa maramdaman ko ang presensya niya malapit sa akin. Hindi siya gumawa ng kahit anong mapanganib na galaw, pero may kung anong tensyon sa pagitan namin na nagpapabilis ng tibok ng puso ko.

"I mean," aniya, pabulong, "you owe me, Seraphina."