KABANATA 4

Astrid Madrigal

Napalunok ako nang malalim habang unti-unting lumalapit sa akin si Valerius. Hawak niya ang kontrata kung saan malinaw na nakasulat ang tunay kong pangalan.

Kailangan kong mag-isip nang mabilis. Kapag nalaman niyang ako ang heiress ng Madrigal Enterprises na pinalubog niya limang taon na ang nakararaan, baka Isipin niyang naghihiganti ako. O mas malala, baka mag-imbestiga siya at matuklasan niya si Ezra.

"M-Madrigal po ang apelyido ng nanay ko," pilit kong pinalabas na nanginginig at utal-utal ang boses ko habang nakatungo. "Astrid Madrigal po ang ginagamit kong pangalan sa mga opisyal na dokumento... pero sa agency, alyas lang po ang ibinigay ko kasi ayaw ko pong ma-link ang pamilya ko sa sitwasyon ko ngayon."

Huminto si Val sa harap ko. Nararamdaman ko ang matinding presensya niya. Dahan-dahan niyang itinaas ang aking baba gamit ang dalawa niyang daliri para pilitin akong tumingin sa kanya.

"Is that so?" malamig niyang tanong. Tinitigan niya ako sa gitna ng makapal kong salamin. "Madrigal... pamilyar ang apelyidong 'yan."

Sumikip ang dibdib ko. Pilit kong iniiwas ang tingin ko sa kanya pero hindi niya ako binatawan. "Marami pong Madrigal sa Pilipinas, Sir Valerius."

Nakatitig pa rin siya sa akin nang ilang segundo na tila may pinag-aaralan. Biglang pumasok si Joaquin sa study room kaya mabilis na binitawan ni Val ang baba ko.

"Boss, handa na ang dokumento sa city hall para sa civil wedding registration," ulat ni Joaquin. "Naayos na rin ang schedule ng operasyon ng bata sa ospital. Nagsimula na ang paunang pagsusuri ng mga doktor."

Mabilis kong pinalitan ang paksa. "Maraming salamat po, Sir Joaquin."

Humarap si Val kay Joaquin at ibinigay ang kontratang pinirmahan ko. "Make sure everything is legally binding. Starting today, she is my registered wife. But no one outside this room needs to know her real background."

"Naintindihan po, Boss," sagot ni Joaquin.

Pagkaalis ni Joaquin, muling humarap sa akin si Val. "You stay here as my housekeeper. In front of my family, the staff, and the media, you are just a servant. Clean the house, do your duties, and don't draw attention to yourself."

"Mas gusto ko rin po 'yun, Sir," sagot ko habang nakatungo.

Pagkalipas ng dalawang araw, pormal nang nairehistro ang kasal namin sa papel. Walang kasal na ginanap, walang singsing, at walang selebrasyon. Isang pirma lang sa mga dokumento at naging Mrs. Valerius Del Rosario na ako—isang sekretong asawa na nagtatrabaho bilang katulong sa sarili niyang bahay.

Araw-araw, nagpupunas ako ng mga muwebles, nagluluto, at nag-aayos ng penthouse habang naghihintay ng balita mula sa ospital. Stable na ang lagay ni Ezra pero kailangan pa ng ilang araw para sa mismong operasyon ng puso niya.

Isang hapon, habang nagtatalop ako ng mga prutas sa kusina, naramdaman kong may nakatayo sa likuran ko. Paglingon ko, naroon si Val. N*******d ang kanyang suit jacket at naka-unbutton ang dalawang itaas na pindutan ng kanyang puting polo.

Inilapag niya ang isang folder sa counter table. " The board meeting is tomorrow. I need you to clean my study and prepare the legal documents on my desk."

"Opo, Sir," sagot ko habang patuloy na nagpuputol ng mansanas.

Hindi siya umalis. Sa halip, lumapit pa siya sa kinaroroonan ko at kumuha ng isang hiwa ng mansanas mula sa plato. Sa sobrang lapit niya, naamoy ko na naman ang pamilyar niyang pabango—ang amoy ng cedarwood na nagbabalik sa akin sa gabing iyon limang taon na ang nakararaan.

Nanginig ang kamay ko habang humahawak sa kutsilyo.

"May problema ba?" tanong ni Valerius habang nakatingin sa mga kamay ko.

"W-Wala po, Sir," pilit kong sagot. Mabilis kong inilagay ang kutsilyo sa tabi.

Dahan-dahang inabot ni Val ang aking kamay. Bago ako makaiwas, hinawakan niya ang pulso ko. Malamig ang mga daliri niya pero mainit ang haplos nito sa balat ko.

"You have very soft hands for someone who works as a housekeeper," bulong niya habang nakatitig sa kamay ko.

Nag-unahan ang kabog sa dibdib ko. Pilit kong hinila ang kamay ko pero hindi niya pinalagpas ang pagkakataon. Hinawakan niya pa nang mas mahigpit ang aking pulso at inilapit ako nang kaunti sa kanya.

"At ang amoy mo..." dagdag niya habang nagtataka ang kanyang mga mata. "You smell like lavender and rain. It’s the exact same scent."

Tumigil ang ikot ng mundo ko. Ang pabangong gamit ko ngayon ay ang paborito kong amoy noong heiress pa ako—isang custom-made lavender oil na binibili ko pa sa France. Kahit naghihirap na ako, 'yun lang ang natatanging bagay na hindi ko naipagbili dahil iyon ang natitirang remembrance ko sa dati kong buhay.

Hindi ko pwedeng hayaang makilala niya ako.

Mabilis kong itinulak ang kamay niya at lumayo ako nang ilang hakbang. "P-Patawad po, Sir Valerius! M-Mura lang po ang sabon na ginagamit ko sa palengke. Baka nagkakamali lang po kayo."

Kumunot ang noo ni Valerius. Ang matatalim niyang mata ay puno ng pagdududa habang pinagmamasdan ako mula ulo hanggang paa.

"Nalilito ka ata, Astrid," malamig niyang sabi habang umahakbang patungo sa akin. " cheap soaps don't smell like French lavender. At hindi ganyan gumalaw ang isang ordinaryong katulong kapag nahahawakan."

Napahawak ako sa makapal kong salamin, pilit na itinatago ang aking mukha habang nakayuko. "Kailangan ko na pong tapusin ang paglilinis sa kwarto niyo, Sir."

Nagmadali akong tumalikod at naglakad palabas ng kusina. Nararamdaman ko ang titig niya na nakasunod sa akin hanggang sa makarating ako sa hallway.

Kailangan kong mag-ingat. Konting pagkakamali na lang, mabubunyag na ang lahat.

Nang makapasok ako sa kwarto ko, mabilis kong isinara ang p***o at napasandal ako roon. Hawak-hawak ko ang aking dibdib na halos sumabog sa bilis ng tibok. Nararamdaman ko pa rin ang haplos ng mga daliri ni Valerius sa aking pulso.

Alam kong naghihinala na siya. Hindi siya bobo. Si Valerius Del Rosario ang pinakamagaling na negosyante sa bansa dahil sa matalas niyang instinct. Kapag nalaman niyang ako si Astrid Madrigal—ang babaeng nakasama niya sa kama limang taon na ang nakararaan—hindi lang ang kontrata namin ang masisira.

Baka kunin niya sa akin si Ezra.

Kinabukasan ng gabi, pumunta si Valerius sa ospital para personal na tingnan ang account payment para sa operasyon ng bata. Habang wala siya sa penthouse, nanatili ako sa kwarto ko habang nakatingin sa relo. Ito na ang gabi bago ang operasyon ng anak ko.

At sa ospital na iyon, sa loob ng kwarto ni Ezra, may isang maliit na picture frame na nakatabi sa bedside table. Litrato iyon ni Ezra noong tatlong taong gulang pa lang siya—litrato kung saan kitang-kita ang perpektong hawig ng bata sa ama nito.

Nanlamig ang buong katawan ko nang ma-realize ko ang pwedeng mangyari.

Naiwan ko ang picture frame na 'yun sa bedside table ni Ezra.