KABANATA 5

Astrid Madrigal

Hindi ako mapakali sa loob ng kwarto ko. Paulit-ulit kong tinitingnan ang oras sa cellphone ko—alas-dyes na ng gabi.

Wala pa ring tawag mula sa ospital, at wala rin si Valerius sa penthouse. Sabi ni Joaquin kanina, dumaan daw si Val sa ospital para siguraduhing direktang naayos ang bayad sa accounting at maasikaso ng head surgeon ang schedule ng operasyon ni Ezra bukas nang umaga.

Dapat masaya ako at nakahinga nang maluwag dahil ligtas na ang anak ko. Pero imbes na kalma, matinding kaba ang sumasakal sa dibdib ko.

Naalala ko ang bedside table ni Ezra sa kwarto niya sa pampublikong ospital. May maliit na silver frame doon na naglalaman ng litrato ng anak ko noong tatlong taong gulang pa lang siya. Sa litratong iyon, nakangiti si Ezra habang nakatitig sa camera—ang hugis ng kanyang mga mata, ang matangos niyang ilong, at ang bahagyang pagbaon ng dimple sa kanang pisngi... perpektong hawig ni Valerius noong bata pa ito.

Nanalangin ako nang taimtim na sana ay hindi iyon napansin ni Val. Baka binayaran lang niya ang bill sa cashier at hindi na pumasok sa kwarto ng bata.

Alas-onse na ng gabi nang marinig ko ang pagbukas ng p***o sa may living room. Bumilis ang tibok ng puso ko. Lumabas ako ng maliit kong kwarto para tingnan kung kailangan niya ng kahit ano, katulad ng ginagawa ng isang disiplinadong housekeeper.

Nakatayo si Valerius sa gitna ng sala. Nakalapag sa sofa ang kanyang suit jacket, at nakatupi hanggang siko ang mga sleeves ng kanyang puting polo. Hawak niya sa kabilang kamay ang isang manila envelope at isang kulay pilak na picture frame.

Nanlamig ang buong katawan ko. Tumigil ang ikot ng mundo ko nang makilala ko ang frame na hawak niya.

Ang litrato ni Ezra.

Dahan-dahan siyang humarap sa akin. Wala ang malamig at walang pakialam na reksyon na madalas kong nakikita sa kanya. Ang mga mata niya ngayon ay puno ng matinding emosyon—galit, pagdududa, at isang klase ng paghahabol na parang naghahanap ng sagot sa isang malaking palaisipan.

"Sir Valerius..." mahina kong tawag. Pinalalim ko ulit ang boses ko at dahan-dahang yumuko para itago ang mukha ko. "N-Nandito na po pala kayo. Gusto niyo po ba ng mainit na tsa-a?"

Hindi siya sumagot. Sa halip, dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kinaroroonan ko. Bawat hakbang niya sa marble floor ay parang kulog na dumadagundong sa tainga ko.

Inilagay niya ang manila envelope sa ibabaw ng coffee table, pero nanatiling hawak ng kabilang kamay niya ang litrato ng anak ko.

"Pumunta ako sa VIP ward kung saan inilipat si Ezra," simula ni Valerius. Ang boses niya ay mababa pero bawat salita ay may bigat na halos makaputol ng hininga ko. "Kinausap ko ang head ng Pediatrics at ang Hematology department para siguraduhing kumpleto ang blood supply na kailangan niya para sa operasyon bukas."

Pilit kong pinanatiling pormal ang tayo ko, kahit pakiramdam ko ay bibigay na ang mga tuhod ko anumang oras. "M-Maraming salamat po sa kabutihan niyo, Sir."

"Do you know what the doctor told me, Astrid?" tanong niya habang nakatitig nang matalim sa akin. "Ezra has AB Negative blood type. A very rare blood group—only less than one percent of the population has it."

Huminto siya ilang pulgada na lang ang distansya mula sa akin. Amoy na amoy ko ang amoy ng pabango niya na humahalo sa lamig ng aircon.

"And it just so happens..." pagpapatuloy ni Valerius, "that I have the exact same blood type. AB Negative."

Sumikip ang dibdib ko. Hindi ako makapagsalita. Dumikit ang likod ko sa pader ng hallway habang pinapanood ko ang bawat galaw niya.

Inangat ni Valerius ang litrato sa tapat ng mukha ko. "I looked at this picture on his bedside table. At noong tinitigan ko ang batang 'to, pakiramdam ko ay nakatingin ako sa sarili kong litrato noong apat na taong gulang ako."

"Marami po... marami pong magkakahawig na bata sa mundo, Sir Valerius," pilit kong dahilan, kahit halatang nanginginig na ang boses ko sa takot. "N-Nagkakataon lang po siguro 'yan."

"Coincidence?" naitawa nang bahagya si Valerius, isang tawa na puno ng pait at galit. "I don't believe in coincidences, Astrid. Or should I call you... Astrid Madrigal?"

Nanlaki ang mga mata ko sa kabila ng makapal kong salamin.

Mabilis niyang ibinaba ang litrato sa tabi at biglang inabot ang aking salamin. Bago pa ako makaiwas o makaprotesta, hinablot niya iyon mula sa mukha ko at itinapon sa sahig. Tumama iyon sa marble at nabasag ang salamin.

Nalaglag ang buhok ko at tuluyang nabunyag ang buo kong mukha sa harap niya.

Napatigil si Valerius. Tinitigan niya ang mukha ko—ang aking mga mata, ang hugis ng aking labi, at ang peklat sa gilid ng aking noo. Nabilaukan siya sa sarili niyang laway, at napalitan ng matinding pagkagulat ang galit sa kanyang mukha.

"It's really you..." bulong ni Valerius. Ang boses niya ay biglang naging pamilyar—ang boses ng lalaking nakasama ko sa isang gabing puno ng pagnanasa limang taon na ang nakararaan. "The girl from five years ago... The one who disappeared without a trace after that night."

Gusto kong tumakbo, gusto kong magtatakbo palabas ng penthouse na 'to, pero nakaharang ang malaking katawan niya sa tanging daanan ko.

"Valerius, pakiusap..." pilit kong pinalabas ang tapang sa boses ko. "Walang kinalaman ang anak ko sa 'yo! Sa akin si Ezra! Ako ang nagpalaki sa kanya!"

Hindi nakinig si Valerius. Sa halip, kinuha niya ang manila envelope sa mesa at inihagis iyon sa harap ko. Lumabas mula roon ang mga lumang babasahin at balita noong limang taon ang nakararaan—mga balita tungkol sa pagbagsak ng Madrigal Enterprises at ang pagkamatay ng ama ko.

"Limang taon kitang hinanap," galit na sabi ni Valerius. Lumapit siya nang husto, isinara ang p***o ng hallway sa likuran niya gamit ang isang malakas na bagsak, at ibinaon ang dalawa niyang kamay sa pader sa magkabila kong ulo.

Ikinulong niya ako sa pagitan ng kanyang mga bisig. Nararamdaman ko ang mabilis at galit na paghinga niya na tumatama sa aking mukha.

"Inisip ko na baka patay ka na," pagpapatuloy ni Valerius, ang matatalim niyang mata ay nakatitig nang diretso sa akin habang puno ng poot at matinding pagnanais. "Inisip ko na baka tumakas ka dahil sa ginawa ko sa kumpanya ng pamilya mo. But you were alive. Nagtago ka... at nagpanggap na katulong sa sarili kong bahay."

"Umalis ka sa harap ko, Valerius!" sigaw ko sabay tulak sa dibdib niya, pero hindi man lang siya gumalaw. Para siyang pader na bakal.

Itinulak niya ako nang mas pahiwas sa pader, ibinaon ang kanyang katawan lapit sa akin para siguraduhing hindi ako makakagalaw.

"You’re not just a maid. Who is that child, Ysabelle?"