Chapter 3

Chapter 3

Chapter 3 He slapped her

Mabilis na itinago ni Bella ang nagbabadyang emosyon sa kanyang mga mata bago siya tahimik na bumalik sa pagkakaupo.

Inakala ng pulis na natauhan na siya kaya inilapag nito ang mediation agreement sa harap niya. 

"Pirumahan mo na 'to, humingi ka ng paumanhin, at makakaalis ka na," seryosong saad nito.

Hindi man lang sinulyapan ni Bella ang papel.

Walang pag-aalinlangan niyang itinulak pabalik ang dokumento sa direksyon ng opisyal. 

"Officer, sina Antonio Villafuerte at Paolo Javier po ba na kasama kong dinala rito mula sa private room ay nasa detention area pa?"

Sandaling natigilan ang pulis sa tanong niya. "Oo, hindi pa namin sila na-iinterrogate."

Bella. "They were using illegal drugs in booth 809 of the bar. Any citizen with even a little legal knowledge would have called to report them, right?"

Halatang nabigla ang pulis sa narinig. "Ano? Contraband?"

"Gumagamit sila ng illegal drugs sa room 809 ng bar," diretsahang sagot ni Bella. "Kahit sinong citizen na may kaunting kaalaman sa batas, paniguradong itatawag 'yon sa inyo, 'di ba?"

"Bago niyo pa maaresto ang dalawang 'yon bilang clients ng isang prostitute, itinago na nila ang natitirang ebidensya sa ilalim ng sofa ng private room..."

Tumingin siya kay Mateo na ngayon ay bakas na ang matinding tensyon sa mukha. "Sir Mateo can testify to this."

"You're talking nonsense!" pagalit na sigaw ni Mateo.

"Kung naggagawa-gawa lang ako ng kwento o hindi, malalaman niyo rin kapag inimbestagahan niyo ang bar," kalmadong sagot ni Bella.

"You..."

Mateo fell silent.

Natahimik si Mateo at tila nawalan ng sasabihin. 

Lumingon siya kay Jaxon na may nagmamakaawang tingin. 

"Brother-in-law, sina Antonio Villafuerte at Paolo Javier..."

"Shut up," malamig na pagputol ni Jaxon sa kanya. 

Nag-angat ng kilay si Bella at tiningnan ang pulis nang may kakaibang tapang. "According to Article 205 of the Revised Penal Code, ang pagpayag o pag-facilitate sa paggamit ng pinagbabawal na gamot sa isang establisyimento ay may kaukulang parusa ng pagkakulong at multa, hindi ba?"

"Uh, y-yes..." nauutal na sagot ng pulis.

Halatang nabigla ang opisyal sa narinig. "Miss, bakit parang mas kabisado mo pa ang batas kaysa sa amin?"

Hindi sumagot si Bella. Sa halip, marahan niyang ibinaling ang paningin sa lalaking nasa tapat niya. Ang mukha nito ay lalong nagdilim, ang awrang nakapalibot sa kanya ay tila naging mas matalim pa kaysa sa talim ng kahit anong patalim.

"Sir Jaxon, kailangan ko pa bang humingi ng paumanhin?" hamon ni Bella.

Isang kislap ng emosyon ang sa wakas ay sumilip sa mga mata ni Elias.

His gaze was deep and piercing, nakapako sa maliit na mukha ni Bella na natatakpan ng makapal na makeup kaya halos hindi na makilala ang tunay nitong anyo. Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata dahan-dahang naningkit ang madidilim na mata ni Elias.

"Who are you?" mahina nitong bulong..

Mula nang unang segundo na nakita niya ito, may kung ano sa mga mata ng babaeng ito na nagpapaalala sa kanya kay Elena. At ang kaalaman nito sa batas... it was too familiar. It was just like Elena.

Dahan-dahang tumayo si Elias Jaxon. He propped his strong arms on the table, leaning half of his body closer to her. Titig na titig siya kay Bella.

His height was so intimidating. Ang anino niya ay tila isang hawla na bumabalot at kumukulong kay Bella, hindi siya hinahayaang makahinga nang maayos.

Bella was so frightened that her nerves were on edge. Ang composure at pagiging kalmado sa kanyang mukha ay unti-unti nang naglalaho. Mabilis ang kanyang paghinga, at sa takot na baka tuluyan siyang mabasa ng lalaki, agad siyang nag-iwas ng tingin.

"My name is Bella," halos pabulong niyang sabi, sapat lang para marinig nito.

"Bella?" pag-uulit ni Elias.

isulat sa tagalog like how jonaxx write her novels

Saglit na nawala ang tuon sa mga mata ng lalaki. 

Umupo si Elias pabalik saka pinagkurus ang mga braso.

"Ang sinabi ni Miss Bella ay malamang isang panig lang ng kwento... maliban na lang kung may hawak siyang video o recording,” walang emosyong saad nito.

Tumingin sa kaniya ang mga pulis.

"As of now, wala…" matigas na sagot ni Bella.

Lumingon si Jaxon sa mga pulis. "Kung ganoon, paki-search ang room 809 sa bar at tingnan niyo kung may makikita kayong kahit anong contraband."

Pagkatapos magsalita, nag-iwan si Jaxon ng isang babala. "Miss Bella, hindi pa huli ang lahat para humingi ng tawad."

Pagkatapos magsalita, nag-iwan siya ng isang babala. "Miss Bella, hindi pa huli ang lahat para humingi ng tawad."

"Very good." Isang mapaglarong ngisi ang gumuhit sa mga labi ni Jaxon.

Samantalang naiinip na si Mateo. 

"Brother-in-law, ako—"

Isang bagsak ng kilay lang mula kay Jaxon ay agad na tumahimik si Mateo, halata ang pagkapahiya sa mukha.

Nang mapagtanto ng mga pulis na wala nang pag-asang magkaayos ang dalawa, at dahil nabanggit na ang tungkol sa ilegal na gamit, nag-iba na ang ihip ng hangin. 

Seryoso na ang kaso. 

Wala silang nagawa kundi pangunahan ang paghahanap sa bar.

Sa sandaling iyon, ang maliit na mediation room ay binalot ng katahimikang nakabibingi. Kahit ang pagbagsak ng karayom ay siguradong maririnig. 

Hindi mapakali si Bella, marahil dahil sa presensya ni Jaxon o dahil sa kaba. May kung anong panganib siyang nararamdaman.

Si Mateo naman ay bakas na bakas ang guilt sa mukha. 

Pero si Jaxon...

Ang kalmado at seryoso niyang aura ay imposibleng mabasa. 

Hindi ba siya natatakot na kapag may nahanap ang mga pulis ay madadamay ang bayaw niya? 

Sobrang kakaiba ng reaksyon niya.

"Miss Bella, natatakot ka ba?"

Napansin ni Jaxon ang pangamba sa mga mata ng babae kaya tinaasan niya ito ng kilay. 

Tumingin si Bella sa kanya, pinipilit na magmukhang matapang.

"Kung malinis ang konsensya mo, hindi ka dapat matakot sa kahit anong multo... maliban na lang kung may multong pilit nangingialam sa imbestigasyon ng mga pulis." May himig ng parinig ang kanyang boses. 

Isang maikling tawa ang pinakawalan ni Jaxon. Tawang mapang-uyam, na tila ba kinukutya ang lakas ng loob ni Bella.

Pinagpawisan ang mga palad ni Bella. Habang tumatagal na nananatiling kampante si Jaxon, lalong nawawala ang kompyansa niya sa sarili.

Biglang bumasag sa katahimikan ang isang malambing na ringtone. 

Agad na napabaling ang tingin ni Bella kay Jaxon. 

Alam niya kung sino ang tumatawag. Si Clara.

Ang kanta ay Golden Hour, ang piyesang tinugtog nina Clara at Jaxon noon. It's Clara's exclusive ringtone. 

Anim na taon na ang nakalipas, pero walang nagbago. Just like his enduring affection for Clara.

Napayuko si Bella. Ayaw man niyang makinig, sa liit ng silid ay rinig na rinig niya ang mahina at umiiyak na boses ni Clara sa kabilang linya, kasunod ang boses ni Jaxon na puno ng lambing.

"Huwag kang umiyak. Ako nang bahala rito…” anito at muling sumulyap kay Bella. 

Siguro ay dahil sa konsiderasyon na naroon si Bella na isang outsider ay tumayo si Jaxon at lumapit sa bintana para ituloy ang tawag. 

Dahan-dahang nalaglag ang nagbabadyang luha sa mga mata ni Bella habang nakatingin doon. 

May sinabi ang nasa kabilang linya na nagpaamo sa malamig at matigas na anyo ni Jaxon. 

His tone became exceptionally doting, a kind of gentleness Bella could never reach.

"I miss you too, my darling," he said softly.

Bawat salita ay parang matatalim na karayom na unti-unting itinutusok sa puso ni Bella. 

Hindi ito ang unang beses na nakarinig siya ng ganoong boses mula sa lalaki. 

Anim na taon ang nakalipas, ganoon din ito. Only towards Clara, he always showed boundless affection and tenderness. Kay Clara lang naman ito palaging ganyan. 

Isang butil ng luha ang kumawala sa mata ni Bella. 

Agad niyang ibinaba ang tingin at mabilis iyong pinunasan gamit ang likod ng kanyang palad.

Nang matapos ang tawag ay bumalik si Jaxon sa pagkakaupo, pero ang atensyon ay nanatili sa kanyang phone. 

He was probably chatting with his wife on CloudTalk. 

Kitang-kita ni Bella ang bahagyang pag-angat ng gilid ng manipis na labi nito. It was a small, rare smile that made her chest tighten even more. 

Nahihirapan na siyang huminga.

Makalipas ang kalahating oras bago bumalik ang mga pulis. 

Tiningnan muna nito si Bella nang seryoso bago lumapit kay Jaxon.

"Sir Jaxon, walang nahanap na kahit anong contraband sa loob," reported the officer respectfully.

"Sir Jaxon, wala po kaming nahanap na kahit anong contraband sa loob," magalang na ulat ng pulis. 

Sandaling natigilan ang lahat bago hinarap ni Mateo si Bella na may mapang-uyam na tingin.

"You damned woman! Sa ginawa mo, hindi lang kita pagbabayarin sa lahat ng lugi ng bar ko, sisiguraduhin ko ring luluhod ka sa harap ko at magmamakaawa!" sigaw ni Mateo.

Napakamot sa ulo ang pulis, tila nahihiya kay Jaxon. "Sir Jaxon, ano pong sa tingin niyo ang dapat gawin?"

"How to conclude this depends on Miss Bella's attitude," kalmadong sagot ni Jaxon.

Muling sinubukan ng pulis na kumbinsihin si Bella. "Miss, binibigyan ka na ni Sir Jaxon ng pagkakataon. Hindi pa huli ang lahat para humingi ka ng paumanhin."

Hindi nakapagsalita si Bella. 

Bella bit her lip.

Kinagat niya ang kanyang labi para pigilan ang panginginig niyon. 

Sa tagal niyang nakilala si Jaxon, alam niyang hindi ito ang tipo ng tao na nagbibigay ng pangalawang pagkakataon. 

Alam niyang may ginawa ito. Hindi niya man alam kung kailan nito ipinalinis ang kwarto, pero oras na humingi siya ng tawad, para na rin niyang inamin na nagsinungaling siya. 

Kapag nangyari iyon, makakalabas sina Antonio Villafuerte, Paolo Javier, at ang bayaw nito nang walang kahit anong kaso.

"Officer, magpa-drug test tayo," mungkahi ni Bella.

Hindi pa natatapos ni Bella ang kanyang sasabihin nang putulin iyon ni Mateo sa pamamagitan ng isang malakas na mura. 

"Damn it! You slut!"

Para itong baliw na aso na biglang sumugod. 

Dinampot nito ang ashtray sa lamesa at buong lakas na ipinatama iyon sa direksyon ni Bella.