Unang Kabanata

June 18, 202*— Present Day

Isa na namang maaliwalas at tahimik na umaga ang bumungad sa akin sa labas ng penthouse.

Sa tuwing lumalabas ako para kumuha ng lakas ng loob para harapin ang isa na namang panibagong araw, hindi ko maiwasang malungkot.

Hindi ako sanay na wala ang nakakainis na pagmumukha ni Amadeus na palaging bumubungad sa akin, kasabay ng halik at ngiti tuwing umaga.

I miss my man and his silliness.

Hindi ko maiwasang mas lalong bumigat ang aking nararamdaman sa tuwing naaalala ko ang mga pinagdaanan namin.

I once swore to myself that I shouldn't fall for him, that I would make his life a living hell.

But here I am—I'm the one foolishly missing her husband, living with his four-year-old nephew whom I have to take care of.

Dang! This emotion.

Ramdam ko ang pagkuyom ng aking kamao.

I'll make sure talaga na pagdating niya, hindi siya—

“Mama?”

Nabasag bigla ang iniisip ko nang tawagin ako ng anak-anakan ko.

Si Theron, ang pamangkin ni Amadeus, na kung ako ay ituring ay para na talaga akong kaniyang mama.

Well, mama niya na talaga ako sa papel dahil anak na rin naman siya ni Amadeus.

What else can I say about that?

Sa tuwing nakikita ko si Theron, may kung anong gaan sa aking pakiramdam ang laging gumigising. Tila ba, parte na siya ng aking pagkatao.

Alam mo 'yung feeling na sense of familiarity?

Not because I am his mama sa papel, pero para talagang may kung anong koneksiyon siya sa akin.

Agad naman akong ngumiti sa kaniya.

“Yes, bunso. Come here.”

I opened my arms, inviting him to come to me.

Agad naman siyang tumakbo papalapit sa akin. Hindi ko maiwasang matuwa kasi naman, ang cute-cute-cute ng bunsuhan ko.

Malambing din, kagaya niya—sumalta agad sa sofa at sumiksik sa tabi ko para lang yakapin ako at bigyan ng halik sa pisngi.

Ganito siya tuwing umaga pagkagising, laging bumubungad sa akin at kay Amadeus na may kasamang halik.

Speaking of Amadeus, nami-miss ko na siya.

It's been nine months since wala siya rito sa Pinas dahil nag-aayos siya ng business sa ibang bansa.

Hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga nang may maramdaman akong maliit na puwersang humahaltak sa sleeve ko.

Doon ko nakita si Theron, tila nag-aalala.

“Mama, are you okay? Is Papa coming home na?”

“Oh, bunso.”

Niyakap ko siya at hinalikan sa noo dahil kahit ako, hindi ko alam kung ano ang isasagot.

Hanggang ngayon, wala pa ring paramdam si Papa Amadeus niya.

“I'm sorry, bunso. Mama can't say when Papa will be back. But I'm sure he will.”

“Is Papa still busy with his work?”

“Yes, bunso.”

“Does that mean he will buy me tons of toys?”

Napatawa naman ako sa inosente niyang tanong.

“Yes, he will. So be a good little boy and wait till Papa comes back. Okay?”

“Yes, Mama. I will.”

Agad naman siyang bumitaw sa pagkakayakap, bumaba sa sofa, at nagtatakbo papaloob sa kaniyang kwarto.

Haysst.

Ang batang ito, hindi ko talaga maintindihan kung kanino nagmana. Hindi ko masabing kay Amadeus o sa akin.

Teka lang... bakit ko iyon naisip?

Oh well. Masyado na talagang magulo ang isip ko ngayon.

Panahon nga naman, napakabilis.

Pati ang aking puso ay mabilis na ring tumitibok sa tuwing naiisip si Amadeus.

Ang aking atensyon ay agad na nakuha ng isang dumaraang ibon.

Naalala ko na naman si Amadeus sa mga ito.

Since tag-ulan na, panahon na para bumalik ang mga ito sa kanilang totoong tirahan.

Oh, Amadeus ko...

Kailan ka rin ba babalik?

As I close my eyes, dreaming of how our story started...

---

January 7, 202* — The Day of Our Marriage

Malakas ang tunog ng kampana habang ako ay dahan-dahang humahakbang sa hagdan ng simbahan.

Malakas ang kabog ng dibdib ko noon habang papalapit ako nang papalapit sa destinasyon kung saan kami nangakong magsasama habambuhay.

Wala pa man ako sa mismong loob ng simbahan, umiiyak na ako nang walang tunog.

Hindi ko kasi inaasahan na ang pangarap kong kasal ay mapupunta lamang sa taong hindi ko kilala.

Mas masahol pa—sa taong pinagkautangan lamang ng aking ama.

Nang makalapit ako sa pintuan, naroon ang mahal ko sa buhay, naghihintay sa akin upang ako ay ihatid sa altar.

Yumakap agad ako nang mahigpit sa aking inay sapagkat may posibilidad na ito na lang ang huli naming pagkikita matapos kong malaman kung anong klaseng lalaki si Amadeus.

Si inay na ang unang bumitaw sa yakap namin, at siya namang nakita kong lumapit kay ama.

Aminin ko, naiinis at galit ako sa ginawa ng aking ama.

Pero hindi ko siya masisisi dahil hanggang ngayon ay may pinagdadaanan pa rin siya, at iyon lamang ang naging daan niya para masolusyonan ang problema namin.

Doon ko lang talaga napagtanto na sobrang hirap maging magulang.

Mahirap din maging anak kapag pare-pareho kayong may ibang pinanggagalingan.

I never hated my parents.

I love them.

I just hate those people who use their power to gain something out of someone's misery.

Kaya galit na galit ako sa magiging asawa ko dahil alam kong wala akong control sa sitwasyon.

Wala akong pagpipilian.

Parehong hinawakan ng aking mga magulang ang magkabilang braso ko bago tuluyang bumukas ang malaking pintuan ng simbahan.

Puno ito ng mga taong hindi ko kilala.

At lahat sila ay nakatingin sa akin.

Sobrang namamawis na ako sa mga panahong iyon. Hindi ako sanay sa maraming tao, lalo na sa ganitong klaseng atensyon.

Buti na lamang at nakasuot ako ng veil.

Unti-unti kaming humakbang ng aking mga magulang patungo sa altar, kung saan nakita ko ang magiging asawa ko.

Nakatayo siya roon, composed at walang emosyon na ipinapakita.

Si Amadeus.

Ang lalaking hindi ko pinili.

Ang lalaking magiging asawa ko dahil sa utang ng aking ama.

Habang papalapit ako sa kaniya, mas lalo kong naririnig ang malakas na tibok ng aking puso.

Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa kaba, galit, o takot.

Siguro, lahat.

Ngunit nang tuluyan nang maihatid sa kaniya ng aking mga magulang ang aking kamay, doon ko napagtanto na wala na akong magagawa.

Totoo na.

Ikakasal na talaga ako sa kaniya.

Wala nang atrasan.

Wala nang pagtakas.

At sa sandaling iyon, hindi ko pa alam na ang lalaking kinaiinisan ko nang buong puso ay siya ring magiging dahilan kung bakit matututunan kong magmahal nang higit pa sa inaakala ko.

Hindi ko rin alam na ang sapilitang pagsasamang ito ang magiging tulay upang maresolba namin ang bangungot na pareho naming haharapin balang araw.

Pero higit sa lahat...

hindi ko alam na siya rin pala ang taong magpapabulahaw sa pusong matagal ko nang pinatutulog.

Ang puso kong sa simula ay puno lamang ng galit at takot.

Ang puso kong ayaw nang muling maniwala sa pag-ibig.

At ang puso kong hindi ko akalaing kay Amadeus pala muling matututong tumibok.