Ika-dalawang Kabanata

January 7, 202* — The Day After Our Marriage

After ng wedding natin Amadeus, halos masuka ako sa realidad na kasal na tayo.

Sobrang sakit ng ulo ko at bumibilis ang tibok ng puso ko nang maalala ko ang senaryong naglapit ang mga labi natin just to seal our marriage.

Hindi ko talaga gustong pakasalan ka at mas lalong hindi ko nagustuhan na kinailangan pa nating gawin iyon.

Kinasusuklaman kita ng sobra, Amadeus Sylus Von.

At sisiguraduhin kong wala kang makukuha sa akin.

Not even a single thing.

Kaya nang sumapit ang gabi, ni-lock ko agad ang pintuan ng kwarto at hindi siya pinapasok sa loob.

Ramdam ko pa ang pilit niyang pagbukas sa doorknob.

Click.

Click.

Click.

“Darling?”

Hindi ako sumagot.

Hinawakan ko pa lalo nang mahigpit ang doorknob mula sa loob para siguraduhing hindi niya iyon mabuksan.

“Open the door.”

“No.”

“I'm not going to do anything.”

“Then sleep somewhere else.”

Sandaling natahimik ang kabilang bahagi ng p***o.

“That's my bedroom.”

“Then from today onwards, consider this my own bedroom.”

Wala akong narinig na sagot.

Ilang segundo pa ang lumipas bago ko narinig ang kaniyang mabigat na buntong-hininga.

“Fine.”

At tuluyan na siyang umalis.

Buong gabi kong binantayan ang lock ng kwarto.

Sisiguraduhin kong hindi ka makapasok.

Pero dahil sa sobrang pagod, hindi ko namalayan kung kailan ako tuluyang nakatulog.

---

Nagising ako nang maaga kinabukasan.

Nasa kama pa rin ako at mahimbing ang tulog.

Pero may isang bagay na agad kong napansin.

Hindi na ako nakasuot ng damit na sinuot ko kagabi.

Wala na rin ang makeup ko.

At nakapangbahay na ako.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

What happened?

Agad akong bumangon.

Kinapa ko ang sarili kong katawan, sinusubukang alamin kung may nangyari ba habang natutulog ako.

Nang wala akong makitang kakaiba, agad akong lumabas ng kwarto.

At ang unang bumungad sa akin ay si Amadeus.

Busy siyang nagpe-prepare ng pagkain namin sa kusina.

Napuno agad ng galit ang dibdib ko.

“AM—”

“Good morning, darling.”

Natigilan ako.

Mas lalong uminit ang ulo ko.

“Anong ginawa mo sa akin?!”

Napalingon siya sa akin.

Mukhang nagulat siya sa bungad ko.

“Excuse me?”

“Why am I wearing different clothes?”

Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa.

Then he sighed.

“Your mother came last night.”

“...What?”

“Your mother.”

Itinuro niya ang dining area.

Doon ko nakita ang isang pamilyar na mukha.

“Inay?”

Agad akong napalapit sa kaniya.

Tumayo siya at sinalubong ako ng yakap.

“Anak.”

At doon ako tuluyang napaiyak.

Niyakap ko nang mahigpit ang inay ko.

Hindi ko na napigilan ang lahat ng bigat na ilang oras ko nang kinikimkim.

Ang takot. Ang galit. Ang pagkalito.

At higit sa lahat, ang sakit na tanggapin na kasal na talaga ako sa isang lalaking ayaw kong makasama.

“I'm sorry, anak,” mahina niyang sabi habang hinahaplos ang likod ko.

“Bakit kailangang mangyari ito sa atin?”

Wala siyang maisagot.

Ako rin naman, wala.

Dahil kahit anong gawin namin, hindi na namin mababago ang nangyari.

Maya-maya, matapos ang warm reunion namin ni Inay, nagsiupo kami sa hapag-kainan.

Kasama rin si Amadeus.

Which, obviously, kinabuburyo ko.

Ayaw ko talagang makita ang isang ito.

Kahit na alam kong siya ang may pakana ng lahat.

Tsk.

Magagawa rin naman namin ni Inay ang ganito kung wala siya.

Hindi rin naman nagtagal ang pagbisita ni Inay dahil sa tingin niya, masama itong tingnan.

Hindi ko rin naman mapipilit si Inay na mag-stay siya dito dahil may punto naman siya sa parteng iyon.

Kaya nagpaalam ako sa kaniya at pinanood siyang umalis.

At sa muli kong pagbaling, nakita kong nakatayo roon si Amadeus, tahimik na naghihintay bago bigla niyang sinabi—

“Darling, it is best to eat the food when it is still hot.”

Akmang magrereklamo na sana ako, kaso ang tiyan ko ang unang nag-betray sa akin kasi kumulo ito.

Tahimik akong nagtungo sa hapag-kainan, umupo, naglagay ng pagkain sa plato at tahimik na kumain, habang si Amadeus naman ay abala sa pag-aayos ng pagkain niya sa mesa.

Malayo sa akin.

Good.

Kasi wala akong balak na kumain sa tapat niya.

“How's the food?”

“Edible.”

Natawa siya.

“Is that the only thing you can say?”

“Shut up. We are not close.”

Mas lalo siyang natawa.

“Bossy.”

“I am.”

“You're my wife.”

I put down my spoon and faced him.

Mayabang kong sinabi,

“And that gives you the right to order me around?”

“No.”

Saglit siyang natahimik.

“I'm just making sure you eat and the food is to your liking.”

Nahimasmasan ako bigla sa sinabi niya.

Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa.

Ang kapal ng mukha.

Kagabi, halos pagbantaan ko siyang huwag akong lalapitan.

Ngayon, nagluluto siya ng almusal na para bang normal lang ang lahat.

“Why are you doing this?”

“What?”

“Acting like we're actually married.”

Bahagya siyang napangiti.

“Because we are.”

Napailing ako.

“I hate you.”

“I know.”

“Then stop smiling.”

“I can't.”

“Why?”

Tumingin siya sa akin.

“Because you're cute when you're angry.”

Napatingin ako sa kaniya nang masama.

At sa unang pagkakataon mula nang makasal kami—

gusto ko siyang batuhin ng kutsara.

Tumayo na lang ako sa upuan ko at nag-storm pabalik sa kwarto ko nang marinig ko ang sinabi niya.

“Are you really done eating?!”

“Go to hell!”

Sabi ko nang pasigaw at sinarado ko nang malakas ang p***o.

Ayoko sa lahat ang ganitong klase ng tao.

Tila paglalaruan lang ang puso ko.

At tuluyan akong napahiga sa kama.

Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nainis nang maalala ko ang sinabi niya.

I'm just making sure you eat.

Bakit parang hindi niya ako tinatrato na parang utang lamang?

Bakit parang...

may pakialam talaga siya?

—

Noong hapon, napagdesisyunan kong lumabas ng kwarto para magluto ng paborito kong pagkain.

Nakita ko namang wala siya kaya masaya akong nagtungo sa kusina, kasi wala roon iyong kinaiinisan kong tao.

Tiningnan ko ang ref pati ang lagayan ng mga ingredients.

Hindi ko maiwasang mamangha kasi nakita ko kung gaano ka-kumpleto ang mga ingredients.

May mga gulay, karne, spices, sauces, at kung anu-ano pa.

“Wow.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

At least, sa paraang ito, bukod sa mawawala ang pagkainis ko sa kasama ko, mabubusog pa ako.

Kinuha ko ang mga kailangan ko at sinimulan nang magluto.

Habang hinihiwa ko ang mga ingredients, unti-unti kong naramdaman na gumagaan ang pakiramdam ko.

Mas gusto ko talaga ang ganito.

Tahimik.

Walang nang-iinis.

Walang Amadeus.

At higit sa lahat, walang nagpapaalala sa akin na kasal na ako.

Maya-maya, kumalat na sa buong kusina ang mabangong amoy ng niluluto ko.

Napangiti ako.

Finally,

Pagkatapos ng ilang minuto, inilagay ko na sa plato ang pagkain at agad akong kumuha ng kutsara.

Akmang titikim na sana ako nang biglang may narinig akong boses mula sa likuran.

“You cook?”

Napahinto ako.

Unti-unti akong napalingon.

Si Amadeus.

Nakatayo siya sa may pintuan ng kusina, nakasandal ang isang balikat sa gilid nito habang nakatingin sa akin.

Napairap ako.

“Unfortunately.”

Bahagya siyang natawa.

“I didn't know.”

“Why would you?”

“Because you never told me.”

“We've been married for less than twenty-four hours.”

“Fair point.”

Napatingin siya sa pagkain sa harapan ko.

“That smells good.”

“It's not for you.”

“I didn't ask for some.”

“Good.”

Tahimik siyang tumingin sa akin.

Then he smiled.

“You're really difficult.”

“You're the one who married me.”

“And I'm starting to think that was the best decision I've ever made.”

Napatingin ako sa kaniya nang masama.

“Don't start.”

“I'm serious.”

“Then stop being weird.”

Natawa siya nang mahina.

Pero imbes na umalis, lumapit siya sa counter.

Tiningnan niya ang niluluto ko.

“Do you need anything?”

“No.”

“Are you sure?”

“Yes.”

“Water?”

“No.”

“Plate?”

“I already have one.”

“Company?”

“No.”

Natigilan siya.

Then he nodded.

“Okay.”

At sa halip na makipagtalo pa, tuluyan siyang umatras.

Hindi ko alam kung bakit pero napatingin ako sa kaniya habang papalayo siya.

“Wait.”

Huminto siya.

“What?”

Saglit akong nagdalawang-isip.

“...You can eat if you want.”

Bahagya siyang napangiti.

“Are you inviting me?”

“Don't make it a big deal.”

“I won't.”

At sa unang pagkakataon mula nang ikasal kami, hindi niya ako pinilit.

Hindi siya nangulit.

Hindi niya rin ako tinukso.

Umupo lang siya sa kabilang dulo ng mesa at tahimik na naghintay.

At hindi ko alam kung bakit—

pero hindi na ako ganoon kainis na makita siya roon.