Ika-tatlong Kabanata

April 6, 202* — Three Months After Our Marriage

Tatlong buwan na ang lumipas mula nang ikasal kami, pero hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung ano talaga ang dahilan mo kung bakit mo ako pinakasalan.

Hindi ko rin maintindihan kung bakit hanggang ngayon, you still haven't asked about such a sensitive matter between us as husband and wife.

It's not that it's bad or anything.

I just don't understand you, Amadeus.

What is your real plan for me?

Kasalukuyan akong nakaupo sa sofa ng penthouse namin habang nagbabasa ng libro nang bigla kong marinig ang pagbukas ng pintuan.

Agad akong napatigil sa pagbabasa at tumayo.

At doon ka bumungad sa akin.

Pero hindi tulad ng dati, tila hindi ka mapakali at parang may kung anong iniisip.

Agad akong napataas ng kilay at nag-cross ng arms sa aking dibdib.

“What happened?”

Hindi ka agad sumagot.

Sa halip, bahagya kang tumabi.

At doon ko siya nakita.

Isang maliit na bata.

Tahimik siyang nakatayo sa likuran mo, halos nagtatago sa katawan mo.

Mukha siyang takot.

At ang unang bagay na napansin ko sa kaniya ay kung gaano siya kakawangis sa iyo.

Maging ang mga mata niya.

Maging ang ilang bahagi ng kaniyang mukha.

Napatingin ako sa iyo bago muling ibinaling ang tingin ko sa bata.

Hindi ko maiwasang bigyan ka ng masamang tingin.

What the hell?

Sino ang batang ito?

At bakit parang takot na takot siyang lumapit sa akin?

Biglang sumama ang pakiramdam ko.

For some reason, iba't ibang bagay ang pumasok sa isip ko.

Ito ba ang dahilan kung bakit mo ako pinakasalan?

Para pagtakpan ko ang sarili mong kalokohan?

Napahigpit ang pagkakrus ng aking mga braso.

“Amadeus…”

Mababa ang boses ko.

“What is this?”

Hindi ka pa rin sumagot.

Sa halip, lumuhod ka sa harapan ng bata at marahang hinawakan ang balikat nito.

“It's okay.”

Mahina ang boses mo.

“You're safe here.”

Lalong kumirot ang puso ko nang marinig iyon.

Hindi ko alam kung bakit.

Pero sa paraan ng pagkakasabi mo, parang may kung anong mabigat na dahilan kung bakit mo siya dinala rito.

Unti-unti mong hinawakan ang kamay ng bata.

Then you looked at me.

“Darling…”

Napalunok ako.

“What?”

Bahagya kang napabuntong-hininga.

“I want you to meet someone.”

Hindi ko napigilang mapakunot ang noo.

“Who?”

Tumayo ka at marahang itinulak ang bata palapit sa akin.

Agad naman siyang umatras.

Mas lalo akong natigilan.

Takot talaga siya.

At bago pa man ako makapagsalita, bigla mong sinabi—

“This is Theron.”

Napatingin ako sa kaniya.

Theron.

Ilang segundo akong walang imik.

Hindi ko alam kung bakit, pero nang marinig ko ang pangalan niya, may kung anong kakaibang pakiramdam ang gumapang sa dibdib ko.

Then you continued.

“My nephew.”

Natigilan ako.

“Your… nephew?”

Tumango ka.

“Yes.”

Napatingin ako sa bata.

At sa unang pagkakataon, napansin ko ang lungkot sa mga mata niya.

Hindi siya mukhang batang basta-basta natatakot sa mga tao.

Parang may pinagdaanan siya.

At hindi ko alam kung bakit, pero biglang nawala ang lahat ng galit ko kay Amadeus.

Ang natira na lamang ay isang kakaibang habag para sa batang nasa harapan ko.

Lumuhod ako upang pumantay ang aming mga mata.

“Hi, Theron.”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, mas lalo siyang kumapit sa damit ni Amadeus.

Napatingin ako kay Amadeus.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang lalaking pinakasalan ko na hindi bilang isang mayabang na billionaire.

Kundi bilang isang tiyuhin na sinusubukang protektahan ang batang tila wala nang ibang mapagkakatiwalaan.

At doon nagsimula ang unang pagkakataon na unti-unti kong nakita ang ibang bahagi ni Amadeus na hindi niya ipinapakita sa ibang tao.

Muling bumaling ang aking atensyon kay Theron at ngumiti.

“It's alright. I'm your auntie.”

Dahan-dahan siyang kumalas sa pagkakahawak kay Amadeus.

At bago ko pa man mapansin, agad siyang lumapit sa akin at niyakap ako.

“Mama!”

Nabigla ako.

“Theron, that's your—”

“It's alright, Amadeus. I don't mind.”

Wika ko habang nakatingin sa kaniyang mga mata bago muling bumaling sa batang mahigpit na nakayakap sa akin.

Wala naman siyang nagawa kundi ang mapabuntong-hininga.

Sa mga oras na iyon, hindi ko mawari kung bakit may isang napakapamilyar na pakiramdam akong nararamdaman mula nang makita ko si Theron.

Hindi galit.

Hindi inis.

Hindi rin habag.

Tila para bang siya ang matagal ko nang hinahanap.

Para bang may kung anong bahagi sa kaniya na napakahalaga sa akin kahit ngayon ko pa lamang siya nakikita.

Mas lalo ko siyang niyakap at hinalikan sa ituktok ng kaniyang noo.

Kumalas naman agad siya sa pagkakayakap at tumingala sa akin.

“Mama, will I stay here until I go big na?”

Napangiti ako.

Hindi ko na hinintay na may sabihin si Amadeus tungkol dito.

For me, it was already a yes.

Lalo na sa cute na cute na batang ito.

Pinisil ko ang pisngi niya bago ngumiti.

“Yes. This is your house until you grow big. Just promise me one thing.”

“Promise?”

“Yes, promise.”

I raised my pinky finger toward him.

“Just promise me you will be a good boy, ha? Don't be pasaway. And if you feel something bad, tell Mama agad, okay?”

Hindi man lang nag-hesitate si Theron.

Agad niyang itinapat ang kaniyang maliit na daliri sa akin.

“Promise, Mama.”

Ngumiti ako.

“Yes. Good boy.”

Agad niya akong niyakap muli at hinalikan sa pisngi.

So lambing naman ng batang ito.

Pero lalo akong nabigla nang bigla siyang magsalita.

“You are so pretty, Mama. Papa Amadeus always told me about you.”

Napatingin ako kay Amadeus na abala sa pag-aayos ng mga gamit ni Theron.

Then I looked back at him.

“He did? What did he tell you about me?”

“You always kulit daw, pero pretty.”

Lintik na Amadeus ito.

Pati ba naman ang bata, tinuturuan ng kung ano-ano?

“And he said he really loves you, Mama. Like how much he loves me.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Before I could even react, biglang dumating si Amadeus sa tabi namin.

“That's enough, Theron.”

Napatingin sa kaniya ang bata.

“What did I tell you about secrets?”

Bigla namang napayuko si Theron.

“Secrets should be kept.”

“And what did you do?”

“I said it.”

“Which is?”

“Bad.”

Tumunghay siya at hinawakan ang sleeve ni Amadeus.

“I'm sorry, Papa.”

“And what about your mama?”

Napatingin si Theron sa akin.

Ha?

Wala namang kasalanan sa akin ang bata.

Lumapit siya sa akin at bahagyang yumuko.

“I'm sorry, Mama. I lied.”

Eh?

Napakurap ako.

Sa mga puntong ito, naguguluhan na ako.

Hindi ko na alam kung sino sa inyong dalawa ang nagsasabi ng totoo.

Napatingin ako kay Amadeus.

Then at Theron.

Pareho silang tahimik.

“Wait…”

I crossed my arms.

“About what exactly did you lie?”

Biglang nagkatinginan silang dalawa.

At doon ko napansin ang isang bagay.

Si Amadeus ay nakangiti.

Samantalang si Theron ay pilit na pinipigilan ang sarili niyang matawa.

Oh no.

What did I just get myself into?

At simula ng araw na iyon, hindi na naging normal ang buhay ko dahil sa dalawang lalaking ito.