Prologue

Matapos kong matanggap ang pulang sobre tungkol sa kasalukuyang kalagayan ng aking ama, napagtanto ko agad kung saan ko siya maaaring makita.

Hindi ako nagdalawang-isip na puntahan siya sapagkat nangako ako sa aking hindi mapakaling ina na aayusin ko ang lahat. Isang linggo nang nawawala ang aking ama.

Hindi naman umabot ng tatlong oras bago ko narating ang lugar kung saan sila naroroon.

Agad na bumungad sa akin ang iba't ibang pamilyar na mukha, abala sa paglalaro ng sugal.

Natatawa ako nang bigla akong salubungin ng isang lalaking naka-suit. Sa pananamit pa lamang niya, alam ko nang tauhan siya ng lalaki at alam niyang narito na ako.

Hindi ko pinansin ang tauhan niya at sumunod na lamang sa kaniya.

Dinala niya ako sa isang private room.

At pagpasok ko, agad siyang bumungad sa akin—sosyal at kalmadong nakaupo sa isang upuan.

Lumapit ako sa kaniya.

Paglapit ko, bigla niyang inihagis ang baril sa harapan ko.

Kinuha ko ito.

At nang makuha ko ang baril, saka ko nakita ang aking ama na nakagapos at nakabusal.

Nangigil ako sa lalaking ito na pasimpleng umiinom lamang ng whiskey, na para bang walang anumang nangyayari.

Tahimik ang paligid. Lahat ng mata ay nakatutok sa akin, habang ang amoy ng hangin ay pinaghalong usok ng sigarilyo, mamahaling alak, at pabango.

Bigla kong ikinasa ang baril na hawak ko.

Unang kasa.

Hindi ito pumutok nang itapat ko sa aking sintido.

Kinabahan ako sa mga oras na iyon, pero kailangan kong magpakatatag para sa buhay ng aking mga magulang.

Pangalawang kasa.

Muli kong itinutok ang baril sa aking sintido.

Hindi pa rin ito pumutok.

Hanggang sa umabot ako sa ikawalong kasa—lahat ay walang bala.

Ngayong ikasiyam na, ramdam ko ang panginginig ng aking kamay, pamamasa ng aking palad, at panandaliang pagkalabo ng aking mga mata.

Ito na ba talaga ang destino ng buhay ko?

Nakita ko ang aking ama na naluluha at nagmamakaawa. Tila nagsisisi siya sa kaniyang ginawa.

Samantala, ang lalaking nasa harapan ko ay walang emosyon na pinapanood ang lahat.

Mas lalo lamang tumindi ang bugso ng aking damdamin.

Tutupdin ko na ang aking napagpasyahan.

Walang pagdadalawang-isip, bigla kong itinutok ang baril sa lalaki at pinaputok ito.

Tumama ang bala sa kaniyang balikat.

Nagkagulo ang lahat. Agad akong sinugod upang i-restrain, habang ang ilan naman ay nagmadaling puntahan ang mayabang na lalaki.

Mas lalo akong nagimbal—pati na rin ang lahat ng nasa loob ng casino—nang bigla itong tumawa nang malakas.

Marahas niyang itinulak ang mga taong umaalalay sa kaniya bago siya sumugod sa akin.

Nang makalapit siya, agad niyang hinawakan ang aking pisngi, na tila halos durugin iyon sa lakas ng pagkakahawak niya.

Pero hindi iyon ang kinatakutan ko.

Kundi ang sumunod niyang sinabi.

“You are going to be my wife, with or without your agreement.”

At doon nagsimula ang nakakalbaryong pamumuhay ko kasama si Amadeus.

Ang lalaking ginawa akong pambayad sa utang ng aking ama para lamang gawin akong asawa.

Ang dahilan?

Para alagaan ang pamangkin niya.

Sa halip na ayusin ang gulong nangyari, itinali niya ang aking mga kamay gamit ang kaniyang panyo. Pagkatapos, kinuha niya ako sa mga tauhan niya at kinarga sa balikat niya.

Alam niya.

Alam ko rin.

Hindi na ako puwedeng pumalag matapos kong makita kung paano niya tinapos ang buhay ng isa pang lalaki sa harapan naming lahat dahil lamang sa pagkakamali nito sa trabaho.

Ngayon, narito ako sa loob ng kaniyang kotse.

Hindi ko alam kung ano ang susunod na mangyayari at kung paano sisimulang mamuhay sa mundong hindi ko naman ginusto.

Pero tila parehas kaming may kani-kaniyang tinatago sa isa't isa, at sa ngayon, wala kaming balak sabihin ito kundi ipagpatuloy lamang ang sinimulan.