Three:

Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.

“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.

“No!” umiling ako. Kinalas ang pagkakayakap ng maliit nitong braso sa hita ko. “Hindi ako ang mama mo.” pagtatama ko sa pagtawag nito sa akin ng mama.

At sino naman ang batang ito? Bakit may batang nagtatago sa kwarto ni Magnus?

“Huh!”

Ilang sandali pa ay mapatitig ako dito. Kunot na naman ang noo ko ng mapansin na mayroon itong pagkakahawig kay Magnus.

“Who are you?” iyon ang tanong ko sa batang lalaki. “Anong ginagawa mo dito? Sino ang nagpapasok sayo? Sino ang mga magulang mo?” magkakasunod na tanong ko.

Kung hindi ako magkakamali ay nasa edad anim na ang bata at alam kong naiintindihan na nito ang mga tanong ko.

“Mama.” muli ay tawag lang niya sa akin.

“Sinabing hindi ako ang mama mo.” pagtatama ko na naman dahil pinagpipilitan nitong ako ang kanyang ina.

“Ikaw ang mama ko. Nasaan ba si papa? Papa! Papa!” saka sumigaw pa ito at hindi ko alam kung sino naman ngayon ang papa na tinatawag niya.

Agad kung tinakpan ang bibig nito dahil sa pagsigaw nito.

“Sino ba ang papa mo? Anong pangalan ng papa mo?”

“Uhm, may amnesia ka ba, mama? Bakit hindi mo ako nakikilala? Nasaan ba si Papa?”

“Just answer me? Sino ang papa mo? Ano ang pangalan niya?” muli ko lang tanong.

“Magnus. Magnus Mondragon.” taas noo nitong sagot.

Unti unting nanlaki ang mga mata ko na hindi makapaniwala sa pangalang binigay niya.

Magnus Mondragon?

Paanong nagkaroon ng anak si Magnus ng hindi ko nalalaman?

Muli kung tinitigan ang bata. At hindi nga pwedeng ipagkaila na pinagbiyak nga na bunga ang mukha nito kay Magnus. At ng masulyapan ko ang pin na nasa damit nito ay hindi na ako pwedeng magkamali dahil ang pin na suot nito ay ang tanda na isa itong Mondragon.

“Aha! Hindi ito maari. Kaya ba niya ako ayaw payagang magresign dahil gusto niyang ipaalaga sa akin ang anak niya. Huh!” napatuwid ako ng tayo at hinayaan na muling yakapin ng bata ang hita ko.

Pinagkross ko pa ang mga kamay ko sa dibdib habang ang lalalim ng paghingang pinakawalan ko na napapasulyap sa bata.

“Mama, nasaan ba si Papa?”

“Sandali. Sandali. Sinabi ko sayong hindi ako ang iyong ina. Maaring si Magnus nga ang papa mo pero imposible ng ako ang maging mama mo.”

At talagang impossible iyon. Dahil dalawampu't dalawa pa lang ako. At kung anim na taon na ito ay ang ibig sabihin ay labing anim lang ako ng maipanganak ko ang bata.

At paanong nakalimutan ko na nagsilang ako sakaling anak ko man siya?

Umiling na naman ako dahil hindi parang ayaw ng gumana ang utak ko kung sino ba talaga ang batang ito sa harap ko na pinagpipilitang ako ang kanyang ina.

“Pero…”

“Hindi ako magagalit sa kung paano ka nakapasok dito. Just don’t call me mama, okay?”

Ito naman ngayon ang nagpakawala ng isang buntong hininga.

“Okay. Pero nasaan ba si papa? Para maniwala ka na anak mo ako. Anak niyo ako ni papa.” sabi na lang nito.

“Okay! Okay! Tatawagin ko ngayon ang papa mo. Basta huwag kang maingay baka may ibang makarinig sayo. Magkaroon pa ng panibagong eskandalo ang papa mo.”

Pagpapatahimik ko dito dahil halatang napakadaldal pa nito. Naging masunurin naman ito at tumahimik na nga.

“Sa ngayon ay mayroon pang ginagawang trabaho ang papa mo. Tatawagan ko siya mamaya para puntahan ka dito. Basta huwag ka na munang lumabas sa kwartong ito para walang makakita sayo. Nagkakaintindihan ba tayo?”

Muli itong tumango.

Kinalas ko na ulit ang kamay niya na nakayakap sa hita ko saka ko siya kinarga at dinala siya sa sofa sa gilid ng kama ni Magnus.

Pinaupo ko ang bata doon. Saka naman ako tumabi sa kanya.

“Anong pangalan mo?”

Nausisa na ako kaya sinimulan kong tanungin kung ano ang pangalan nito.

Tumingin ulit ito sa akin.

Ilang sandali pa ay tumingin na siya sa hawak niyang relo. At halatang napapaisip.

“Kaya naman pala. Mas maganda kayo ngayon at bumata.”

“Huh!”

Ako naman ngayon ang nawala sa usapan namin ng bata dahil sa sinabi nitong mas bumata ako at gumanda.

“Ehem, maganda naman talaga ako. Nahalata mo rin ba?”

“Mama naman, hindi na kailangan iyang tanungin. Napakaganda mo nga kahit nasa 30 ka na.”

“30?”

“Oo,”

“Sandali nga, naguguluhan na talaga ako. Ayaw man tanggapin ng utak ko pero hindi pwedeng magkamali ang iniisip ko. Ang ibig mong sabihin galing ka sa hinaharap?”

“Tama ka sinabi mo, mama. Anak niyo ako ni papa. Ako si Lucian.” nakangiti itong nagpakilala na nga sa kanya ng mahulaan ko kung ano ang nangyayari ngayon.

Pero ano nga ba ang nangyayari ngayon? Parang hindi naman yata pwedeng mangyari na maglakbay ang batang ito galing sa hinaharap at pumunta ngayon dito sa kasalukuyan.

At paanong naging anak ko siya.

Hindi! Ang ibig kong sabihin paanong naging anak namin siya ni Magnus gayong hindi naman kami magkasundo. At lalong walang romantikong namamagitan sa aming dalawa.

“Pinagloloko ba kami ng tadhana?” hindi ko mapigilang bulalas sa katotohanan na hindi lang basta guni-guni ang batang nasa harap ko dahil nahahawakan ko talaga ito.

Mainit ang katawan nito tulad ng init ng katawan ko. Humihinga ito. At nararamdaman ko ngayon ang pagpintig ng pulso nito habang hawak ko ang kamay nito.

“Mama, totoo ako. Hindi ba at magkahawig tayo?”

Napalunok na naman ako. Napatitig na naman sa mukha nito.

Kung talagang tititigan ko siya ng maigi. Magkahawig talaga sila ni Magnus, ngunit mayroon din akong pagkakahawig talaga sa kanya.

“Mama, you’re the most beautiful woman in the world.” paglalambing pa sa akin ng bata.

“Tsk. Kahit na nagsasabi ka ng totoo sa bagay na iyan pero hindi talaga ako ang mama mo. Okay.”

Hindi pa rin ako naniniwala kaya ayaw kong paasahin ang bata.

“Mama, you really got younger. Nasaan ba si Papa? Siya ang makakapagpatunay na anak niyo ako.”

Ngunit naging mapilit ang bata. Muli akong nagpakawala ng isang malalim na paghinga dahil hindi ko na talaga ang gagawin sa batang ito.