LOGIN
Bumaba ako ng kotse.
Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.
Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal at bubuo agad ng isang pamilya.
Hindi ko naman sila mahindihan kaya kahit ayaw ko ay nagpunta pa rin ako dito sa restaurant kung saan naghihintay na sa akin ang lalaking napili nina papa para sa kablind date ko.
Papasok na ako ng restaurant ng makatanggap pa ako ng tawag mula sa boss ko.
Si Magnus Mondragon. Ang dakila kong boss na kung makapag utos ay para akong may malaking utang sa kanya na hindi ko pwedeng tanggihan. At hindi ko na matagalan ang kanyang pagkabossy, kaya aalis na ako sa trabaho ko.
At kaninang umaga ay nagpasa na ako ng resignation letter na inilagay ko sa ibabaw ng lamesa niya bago ako nagtungo sa restaurant na ito.
“Nasaan ka?”
Iyon ang agad na tanong niya sa akin hindi pa man ako nakakapaghello. At saka wala naman akong balak maghello, naunahan lang niya akong magtanong. Na ang tatanungin ko sana ay kung bakit siya napatawag gayong nagresign na ako kanina.
“Do I still need to answer that, Mr. Mondragon?” balik tanong ko sa kanya kaysa sagutin ang tanong niya sa akin. “I’ve already resigned.” taas noo ko pang sabi sa kanya na para bang nasa harap ko lang siya.
Nagpatuloy ako sa pagpasok habang kausap ko siya.
“And it’s my day off today. Besides that, I'm going on a blind date right now.”
“At kanino ka naman makikipag blind date? Sa Henry bang iyon? Sandali nga, you actually like him? Your taste is really terrible.”
“I've already handed in my resignation, mr. Mondragon. Kaya huwag mo na akong asahan na pumasok sa trabaho bukas.”
“No! No! My all-capable assistant, alam mong hindi ako tumatanggap ng resignation kung manggagaling sayo. Oh! Sandali, my motor broke down. Come and pick me up.”
“Sandali nga. Sinabi ko na…”
“Overtime pay, I will give you an extra double payment.”
At bago pa nga ako muling makapagreklamo, nakatanggap na ako ng bayad sa sinasabi niyang extra double pay.
“You…” napapailing na napatitig na lang ako sa screen ng phone ko habang binibilang ang zero ng pinasa niya sa aking pera.
Napangiti na lang ako. Kahit papano ay hindi naman madamot sa pasahod ang boss ko.
Ibinalik ko ang cellphone sa bag ko at nagpatuloy sa pagpasok ng restaurant. Tinungo ang pribadong box kung saan naghihintay sa akin ang ka blind date ko.
“Hello, mr. Henry.” pagbati ko ng mabuksan ko ang pinto.
Tatayo na sana ang lalaki ngunit muli akong nagsalita.
“Sa susunod na lang tayong mag usap. Marami pa akong trabahong gagawin ngayon. See you next time.” sabi ko dito at bago pa nga ito makasagot ay agad din akong umalis.
Hindi ko na naisip kung ano ang magiging reaksyon nito sa aking pag alis.
…..
Mabilis na pinatakbo ko ang motor na sinasakyan ko.
Nakatanggap ako ng tawag mula sa HR department kanina at sinabing nagpasa nga ng resignation letter si Lucy. At ng tawagan ko ang mga magulang niya kung nasaan siya ay sinabi nga ng mga ito na nakipagblind date siya.
Kababata ko si Lucy, lumaki kaming magkasama, malapit noon sa isa’t isa ngunit sa paglipas ng mga taon habang nagkakaedad na kami ay nararamdaman ko na lumalayo na ang loob niya sa akin. Lagi na lang siyang umiiwas at ayaw niya na akong makasama pa tulad noon.
And I don’t like it. Hindi ko nagugustuhan ang paglayo niya sa akin. At higit sa lahat ay hindi ko lubos maisip na magkakaroon siya ng ibang makakasamang lalaki at magkaroon ng sariling pamilya habang ako ay minsan ng nangako na hindi ako magkakaroon ng asawa dahil ayaw kong malayo sa kanya.
But now, time can change. Everything has changed already.
Kaya ngayon, nagmamadali ako para puntahan siya. At dahil sa hindi ko na siya maabutan pa para pigilan ay kailangan kong gumawa ng paraan para hindi siya matuloy na makipagblind sa lalaking iyon.
Kaya ang naisip ko ay tawagan ko siya habang papunta ko kung nasaan siya. At tama lang ang oras ng pagtawag ko dahil halatang hindi pa sila nagkikita ng kanyang katagpo.
At kailangan kong magbigay ng dahilan para tuluyan siyang pigilan. Sinabi ko na nasira ang sasakyan ko at dapat niya akong sunduin. At bago pa siya makapagreklamo at makatanggi, I cut off the line.
Tama lang na narating ko ang labas ng restaurant kung saan siya makikipagkita sa lalaking iyon.
…..
Lihim akong napangiti dahil natanaw na siya ng mga mata ko na palabas na ng restaurant.
Tagumpay ang ginawa ko na hindi makipagkita sa lalaking iyon.
Ngunit kung gaano ako natuwa dahil hindi natuloy ang lakad niya ay ganun naman ang pagkakasalubong ng kanyang kilay ng masulyapan ako at ngayon ay palapit na siya sa akin.
“Hello!” kumaway pa ako sa kanya ngunit hindi niya ako pinansin.
Diretso siya sa motor ko at tinignan at inspeksyon in kung ano ba ang problema dahil sinabi kong sira iyon kanina.
Ilang sandali pa ay doon na niya ako binalingan.
“Mr. Mondragon, wala naman akong nakitang problema sa motor mo. Did you make this purpose again?”
“Nope. Ayaw ko lang sayangin ang oras mo sa mga walang kwentang tao. Sa tingin mo ba ay magiging kompatible kayo ng lalaking iyon sakaling nagpatuloy ka sa pakikipag kita sa kanya?”
“Problema ko na iyan, mr. Mondragon. Kung wala rin naman palang problema ang motor mo ay aalis na ako. I have to…”
“I will increase your salary,”
Patalikod na siya ng sabihin ko iyon. Natigil siya sa pagtalikod at muling humarap sa akin.
“What? Ayaw mo? Hindi ba ay malaking sahod lang naman ang hinahanap mo? Ayaw mo pa nun, you can do whatever you like when you are working with me and double your salary.”
Kunot na naman ang noo niya. Napailing na halatang hindi makapaniwala na nakatitig lang siya sa akin.
Ilang sandali pa ng kanyang papahimik ay nagpakawala siya ng buntong-hininga, saka niya tinapik ang motor ko.
“Then, what are you waiting for? You already paid for my day off today, let’s go back to work.”
Sa sinabi niya ay napangiti ako. Ngunit sa loob-loob ko ay naiinis pa rin ako dahil kung hindi dahil sa tinaas kong sahod niya ay siguradong hindi na siya magtatrabaho sa akin.
“Huwag kang mag alala. Habang narito ka sa bahay ay kami ang mag aalaga sayo.” sabi sa akin ng mama ni Magnus.Labing anim na ako noon at unang araw ng pasukan sa huling baitang ng highschool.“Habang nag aaral ka, Magnus will take care of you.” sabi pa nito sa akin“Maraming salamat, tita.” sagot ko na sinabayan ng pagtango.Tumingin na ito kay Magnus na abala naman sa paglalaro ng cellphone niya.“Magnus, nakikinig ka ba sa sinasabi ko? Naintindihan mo ba ang sinabi ko?” tanong nito kay Magnus.“Uhm, I heard it.” tugon naman nito na sinabayan ng pagtango.Pero napasimangot ako dahil paano niyang nasabi na nakikinig siya gayong nakasuot ito ng headset habang naglalaro.Sumulyap pa siya sa akin na bahagyang tumaas ang kilay niya.Pairap naman na tumingin ako sa kanya saka ako napasimangot.Sinabi nga niya na narinig niya pero palagi niyang nakakalimutan ang pagsundo sa akin sa paaralan kapag uwian na.…..“Have you thought it through?” tanong niya na nakapagpabalik sa akin sa kasaluku
Para akong mabibingi matapos kong makinig sa mahabang sermon sa akin ni Mama tungkol na naman sa mga balitang kumakalat sa social media. Na kung kani-kanino na lang daw sumasabit ang pangalan ko.Wala akong nagawa kundi ang tapusin ang mahaba nitong sermon bago ako umakyat at nagpasyang maligo na muna bago bumalik ng sarili kong bahay.Nagbabad ako sa bathtub. At habang nagbababad ako ay nakatingin ako sa balitang naging dahilan para sermonan ako ni mama ng pagkahaba-haba.Ngunit ang balitang iyon ay naging maganda ang feedback sa latest na damit na bagong launch ng kompanya.Napangiti ako. Dahil iyon ang trinabaho ni Aliah kanina. Hindi nga nito iyon tinanggal kundi binago lang niya ng caption. At naging patok iyon sa publiko kaya naging marami na ang nag order ng naturang damit na suot ng bagong model nila.“Hmmm, she really did a great job.” naibulong ko.At habang abala ako sa pagbabasa ng mga comment ng balitang iyon ay nakatanggap pa nga ako ng tawag mula kay Lucy na muntik ko p
Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.Iginala ko ang paningin sa paligid.Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.Hindi ko na napansin ang paglabas niya kanina dahil naabala na ang pansin ko sa mga importanteng papeles na binabasa ko.“Where’s that money grubber? Hindi naman siya siguro basta na lang aalis matapos ang kanyang trabaho, would she?”Hinilot ko pa ang aking sintido at tamang pumasok ang secretary ko.“Mr. Mondragon, mayroon pong pinadala sa email ko si Ms. Lucy na resignation letter. Kanina lang dumating kaya pinaprint ko na.” sabi nito sabay bigay sa akin ng resignation na sinasabi nito.Kunot na naman ang noo ko na kinuha iyon ngunit hindi ko na binasa na basta na lang pinunit iyon sa harap ng secretary ko.Siguro ay ipinadala niya iyon ng nakaset kaya kusa iyong na isend dito.“Kahit na ilang beses pang magpasa ng resignation let
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagkakayakap ng maliit nitong braso sa hita ko. “Hindi ako ang mama mo.” pagtatama ko sa pagtawag nito sa akin ng mama.At sino naman ang batang ito? Bakit may batang nagtatago sa kwarto ni Magnus?“Huh!”Ilang sandali pa ay mapatitig ako dito. Kunot na naman ang noo ko ng mapansin na mayroon itong pagkakahawig kay Magnus.“Who are you?” iyon ang tanong ko sa batang lalaki. “Anong ginagawa mo dito? Sino ang nagpapasok sayo? Sino ang mga magulang mo?” magkakasunod na tanong ko.Kung hindi ako magkakamali ay nasa edad anim na ang bata at alam kong naiintindihan na nito ang mga tanong ko.“Mama.” muli ay tawag lang niya sa akin.“Sinabing hindi ako ang mama mo.” pagtatama ko na naman dahil pinagpipi
Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.It’s been a long time since the last time.Isusuot na sana niya ang helmet ng nagnotify ang cellphone niya na agad niyang tinignan kung ano iyon.Taas pa ang isa niyang kilay habang binabasa iyon, ilang sandali pa ay ipinakita niya sa akin kung ano iyon.Nagpakawala naman ako ng buntong hininga saka napailing. And as always, mayroon na namang balita na lumabas kasama ang latest na model na kinuha ng kompanya para sa i-endorse naming mga damit.“Do you want me to clean this up for you again?” tanong pa niya sa akin bago niya ibinalik sa bag ang kanyang cellphone.Iyon ang isa sa trabaho niya. Ang linisin ang mga balita at itama ang kanilang mga maling hinala.Tumango ako. “Alam mong walang katotohanan iyan.” sabi ko sa kanya.Alam niya iyon dahil halos
Bumaba ako ng kotse.Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal at bubuo agad ng isang pamilya.Hindi ko naman sila mahindihan kaya kahit ayaw ko ay nagpunta pa rin ako dito sa restaurant kung saan naghihintay na sa akin ang lalaking napili nina papa para sa kablind date ko.Papasok na ako ng restaurant ng makatanggap pa ako ng tawag mula sa boss ko.Si Magnus Mondragon. Ang dakila kong boss na kung makapag utos ay para akong may malaking utang sa kanya na hindi ko pwedeng tanggihan. At hindi ko na matagalan ang kanyang pagkabossy, kaya aalis na ako sa trabaho ko.At kaninang umaga ay nagpasa na ako ng resignation letter na inilagay ko sa ibabaw ng lamesa niya bago ako nagtungo sa restaurant na ito.“Nasaan ka?”Iyon ang agad na tanong niya sa akin hindi







