LOGIN
Bumaba ako ng kotse.
Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.
Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal at bubuo agad ng isang pamilya.
Hindi ko naman sila mahindihan kaya kahit ayaw ko ay nagpunta pa rin ako dito sa restaurant kung saan naghihintay na sa akin ang lalaking napili nina papa para sa kablind date ko.
Papasok na ako ng restaurant ng makatanggap pa ako ng tawag mula sa boss ko.
Si Magnus Mondragon. Ang dakila kong boss na kung makapag utos ay para akong may malaking utang sa kanya na hindi ko pwedeng tanggihan. At hindi ko na matagalan ang kanyang pagkabossy, kaya aalis na ako sa trabaho ko.
At kaninang umaga ay nagpasa na ako ng resignation letter na inilagay ko sa ibabaw ng lamesa niya bago ako nagtungo sa restaurant na ito.
“Nasaan ka?”
Iyon ang agad na tanong niya sa akin hindi pa man ako nakakapaghello. At saka wala naman akong balak maghello, naunahan lang niya akong magtanong. Na ang tatanungin ko sana ay kung bakit siya napatawag gayong nagresign na ako kanina.
“Do I still need to answer that, Mr. Mondragon?” balik tanong ko sa kanya kaysa sagutin ang tanong niya sa akin. “I’ve already resigned.” taas noo ko pang sabi sa kanya na para bang nasa harap ko lang siya.
Nagpatuloy ako sa pagpasok habang kausap ko siya.
“And it’s my day off today. Besides that, I'm going on a blind date right now.”
“At kanino ka naman makikipag blind date? Sa Henry bang iyon? Sandali nga, you actually like him? Your taste is really terrible.”
“I've already handed in my resignation, mr. Mondragon. Kaya huwag mo na akong asahan na pumasok sa trabaho bukas.”
“No! No! My all-capable assistant, alam mong hindi ako tumatanggap ng resignation kung manggagaling sayo. Oh! Sandali, my motor broke down. Come and pick me up.”
“Sandali nga. Sinabi ko na…”
“Overtime pay, I will give you an extra double payment.”
At bago pa nga ako muling makapagreklamo, nakatanggap na ako ng bayad sa sinasabi niyang extra double pay.
“You…” napapailing na napatitig na lang ako sa screen ng phone ko habang binibilang ang zero ng pinasa niya sa aking pera.
Napangiti na lang ako. Kahit papano ay hindi naman madamot sa pasahod ang boss ko.
Ibinalik ko ang cellphone sa bag ko at nagpatuloy sa pagpasok ng restaurant. Tinungo ang pribadong box kung saan naghihintay sa akin ang ka blind date ko.
“Hello, mr. Henry.” pagbati ko ng mabuksan ko ang pinto.
Tatayo na sana ang lalaki ngunit muli akong nagsalita.
“Sa susunod na lang tayong mag usap. Marami pa akong trabahong gagawin ngayon. See you next time.” sabi ko dito at bago pa nga ito makasagot ay agad din akong umalis.
Hindi ko na naisip kung ano ang magiging reaksyon nito sa aking pag alis.
…..
Mabilis na pinatakbo ko ang motor na sinasakyan ko.
Nakatanggap ako ng tawag mula sa HR department kanina at sinabing nagpasa nga ng resignation letter si Lucy. At ng tawagan ko ang mga magulang niya kung nasaan siya ay sinabi nga ng mga ito na nakipagblind date siya.
Kababata ko si Lucy, lumaki kaming magkasama, malapit noon sa isa’t isa ngunit sa paglipas ng mga taon habang nagkakaedad na kami ay nararamdaman ko na lumalayo na ang loob niya sa akin. Lagi na lang siyang umiiwas at ayaw niya na akong makasama pa tulad noon.
And I don’t like it. Hindi ko nagugustuhan ang paglayo niya sa akin. At higit sa lahat ay hindi ko lubos maisip na magkakaroon siya ng ibang makakasamang lalaki at magkaroon ng sariling pamilya habang ako ay minsan ng nangako na hindi ako magkakaroon ng asawa dahil ayaw kong malayo sa kanya.
But now, time can change. Everything has changed already.
Kaya ngayon, nagmamadali ako para puntahan siya. At dahil sa hindi ko na siya maabutan pa para pigilan ay kailangan kong gumawa ng paraan para hindi siya matuloy na makipagblind sa lalaking iyon.
Kaya ang naisip ko ay tawagan ko siya habang papunta ko kung nasaan siya. At tama lang ang oras ng pagtawag ko dahil halatang hindi pa sila nagkikita ng kanyang katagpo.
At kailangan kong magbigay ng dahilan para tuluyan siyang pigilan. Sinabi ko na nasira ang sasakyan ko at dapat niya akong sunduin. At bago pa siya makapagreklamo at makatanggi, I cut off the line.
Tama lang na narating ko ang labas ng restaurant kung saan siya makikipagkita sa lalaking iyon.
…..
Lihim akong napangiti dahil natanaw na siya ng mga mata ko na palabas na ng restaurant.
Tagumpay ang ginawa ko na hindi makipagkita sa lalaking iyon.
Ngunit kung gaano ako natuwa dahil hindi natuloy ang lakad niya ay ganun naman ang pagkakasalubong ng kanyang kilay ng masulyapan ako at ngayon ay palapit na siya sa akin.
“Hello!” kumaway pa ako sa kanya ngunit hindi niya ako pinansin.
Diretso siya sa motor ko at tinignan at inspeksyon in kung ano ba ang problema dahil sinabi kong sira iyon kanina.
Ilang sandali pa ay doon na niya ako binalingan.
“Mr. Mondragon, wala naman akong nakitang problema sa motor mo. Did you make this purpose again?”
“Nope. Ayaw ko lang sayangin ang oras mo sa mga walang kwentang tao. Sa tingin mo ba ay magiging kompatible kayo ng lalaking iyon sakaling nagpatuloy ka sa pakikipag kita sa kanya?”
“Problema ko na iyan, mr. Mondragon. Kung wala rin naman palang problema ang motor mo ay aalis na ako. I have to…”
“I will increase your salary,”
Patalikod na siya ng sabihin ko iyon. Natigil siya sa pagtalikod at muling humarap sa akin.
“What? Ayaw mo? Hindi ba ay malaking sahod lang naman ang hinahanap mo? Ayaw mo pa nun, you can do whatever you like when you are working with me and double your salary.”
Kunot na naman ang noo niya. Napailing na halatang hindi makapaniwala na nakatitig lang siya sa akin.
Ilang sandali pa ng kanyang papahimik ay nagpakawala siya ng buntong-hininga, saka niya tinapik ang motor ko.
“Then, what are you waiting for? You already paid for my day off today, let’s go back to work.”
Sa sinabi niya ay napangiti ako. Ngunit sa loob-loob ko ay naiinis pa rin ako dahil kung hindi dahil sa tinaas kong sahod niya ay siguradong hindi na siya magtatrabaho sa akin.
Tahimik na siya matapos ang naging usapan namin.Pumikit ngunit nasa mga labi niya ang mga ngiti.Napangiti na rin ako. Ang gaan ng pakiramdam ko dahil sa naging palitan namin ng simpleng mga salita.Habang nakatingin ako sa kanya ay hindi ko mapigilan ang maalala ang nakaraan.Sa mga araw na naiinis ako sa kanya at lagi siyang nangungulit na patawarin ko na siya sa mga pang aasar niya sa akin at sasabihin na hindi na niya uulitin. Papatawarin ko naman pero muli lang niya ulit akong aasarin.Hanggang lumaki na kami at maging matured na sa aming mga kilos pero hindi pa rin niya ako tinitigilan sa pang-aasar sa akin.Nagpatayo siya ng kanyang sariling negosyo at kinuha nga niya akong assistant niya habang nag aaral pa rin ako hanggang sa makapagtapos ako ng pag aaral at kahit na may sarili naman akong balak magpatayo ng sarili kong negosyo. Kaya hanggang ngayon, lumago na ng lumago ang kanyang mga negosyo ay nasa tabi pa rin niya ako.“Hmmm,” nagpakawala ako ng marahang paghinga saka ak
Ang akala ko ay nakatulog na siya ngunit hindi pa pala ng ilang minuto lang ng naging payapa niyang paghinga ay gumalaw siya.Napalingon ako sa kanya. Bumaling naman siya ng higa paharap sa akin.“Akala ko nakatulog ka na?”“No. How about you? Bakit hindi ka pa ulit natulog? May masakit ba sayo? Sandali at tatawagan ko lang ang doktor…”“Hindi na kailangan.” sagot ko sabay pigil ng kanyang kamay.Natigil siya sa pagbaba. Umayos ng upo sa kama at sumandal. Ako man ay umayos rin ng pagkakaupo ko.“Kung walang masakit sayo, ano ang iniisip mo at hindi ka makatulog?” muli niyang tanong sa akin.Nagpakawala ako ng malalim na paghinga.“Iniisip ko lang ang kalagayan ni Lucian,” seryoso kong sagot sa kanya.“Victor’s research has made progress. Ngayon, hindi mo na ba kayang mawalay kay Lucian?”Napasulyap ako sa kanya.“Ikaw ba? Gusto mo bang mawalay sa kanya?” balik tanong ko sa kanya.“I can’t either. Saka, kung sakaling tuluyan na magtagumpay ang research ni Victor, hindi ko rin alam kung
“Ms. Montes, are you there? The rescue team is here.”“W-we are here.”“We? Is there someone by your side now?”“Yes. Please help us out.”“Okay, Ms. Montes. Just stay away from the door. Wait for a moment. We are doing our best to take you out.”Nanatili kami ni Magnus sa loob at naghintay na mabuksan ang pinto ng elevator.“Are you okay?” tanong ko sa kanya dahil natahimik na siya kaninang dumating ang mga rescuer.Higit sampung minuto pa ang hinintay naming bago tuluyang nabuksan ang pinto.Agad kaming tinulungan makalabas sa loob. At habang palabas kami ay tuluyan ng bumagsak ang katawan ni Magnus.“Magnus!” malakas na tawag ko sa pangalan niya ng bumagsak sa sahig ang katawan niyo. “Wake up. Huwag mo akong takutin ng ganito.”Mabilis namang dinaluhan ng medic si Magnus kaya agad siyang naipunta ng ospital.…..Kahit sinabi na ng doktor na maayos na ang kalagayan niya ay hindi ko pa rin mapigilan ang hindi mag-alala sa kanya.Hawak ko ang kamay niya. Mahigpit na ikinulong ang kama
Ang akala ko ay mamamatay na kami ni Magnus ng biglang nasira ang elavator na sinakyan namin.Nagulat pa ako ng makita ko siya ng makasakay ako ay nasa harap ko na siya. Pero bago pa man ako makapagtanong sa kanya kung bakit siya biglang nasa harap ko ay nakarinig na kami ng langitngit sa taas ng elevator ng sumara ang pinto.Hinawakan niya ako sa kamay at hinila saka mahigpit na yumakap sa akin.Dahil sa takot ko sa narinig ko na tila may naputol sa mga kable ng elevator ay napayakap ako sa kanya ng mahigpit. At habang nakayakap ako sa kanya ay pinasuot niya sa akin ang helmet na hawak niya.Mabilis na ang pangyayari at hindi ko na halos matandaan ang mga sumunod na nangyari. Basta ang huli kong natandaan ay ang malakas na kalabog na tuluyang bumagsak ang elevator at tuluyan ng nagdilim ang paningin ko.…..Parang binugbog ang katawan ko ng magising ako mula sa pagkawala ng malay sa pagbagsak ng elevator. Ang akala ko nga ay isa lamang panaginip iyon dahil ang bilis ng pangyayari per
Hindi ako makakapayag na ganun na lang matatapos ang ugnayang mayroon kami ni Magnus. Hindi ko hahayaan na malamangan ako ng Lucy na iyon.“Her drinks are on my tab.”Umangat ang mukha ko at lumingon sa lalaking lumapit at naupo sa tabi ko.Kunot ang noo ko ng mapagsino ito.Si Henry Jhonson. Ang lalaking nanliligaw sa Lucy na iyon. At tulad ko ay tinanggihan din ito ni Lucy.Nilagok ko ang alak sa baso ko at muling humingi sa bar tender.“Don’t bother me.” malamig ang tono ng boses na sabi ko dito.“So you are Mr. Magnus Mondragon's former rumored girlfriend, huh.” at talagang ngumisi pa ito habang sinasabi iyon. “Wala kang maipagmamalaki sa akin dahil naibalita sa akin na tinanggal ka ni Mr. Mondragon sa kompanya niya at talagang nilagyan ng black record ang papel mo. Haha.” at talagang nilangkapan pa nito ng pangungutya ang bawat kataga nito.Tumalim ang mga mata kong nakatingin dito. Muling kinuha ang baso ko na may laman na ulit at muli iyong itinungga.“Wala ka ring maipagmamalak
“Hindi na masama, Mr. Mondragon. Hindi mo ba pagsisisihan ang pagpapatanggal mo sa kanya?”“She is nothing. Maraming ibang model dyan na maaaring kunin at ipalit sa trabaho ng isang iyon. At ayaw mo ba nun… ngayon na wala na siya ay hindi ka na mahihirapan pang mag ayos ng mga gulo dahil wala ng madadawit sa pangalan ko.”Ngumiti ako. Tumango. Alam ko naman iyon at malaking pabor iyon sa trabaho ko. Hindi na ako mag iisip pa kung paano ko na naman aayusin at lilinisin ang pangalan niya kung sakaling muling madawit ang pangalan niya sa babaeng iyon.“Hmmm, not bad. Yeah, not bad after all.” sabi ko sa kanya. “Hindi na ako mahihirapan sa laging pagtakip ng mga balita tungkol sayo.”“Well, tell me. Ano ang gusto mong kapalit sa nagawa mo tungkol sa bagay na iyon ngayon?”“Hmmm, no need. Lunch will cover it.” sagot ko sabay turo ng pagkaing dala niya kanina.“Oh…The money-grubber isn’t greedy anymore. That’s rare…”Kunot ang noo ko.“Bakit? You get anxious if you’re not spending money, do
Para akong mabibingi matapos kong makinig sa mahabang sermon sa akin ni Mama tungkol na naman sa mga balitang kumakalat sa social media. Na kung kani-kanino na lang daw sumasabit ang pangalan ko.Wala akong nagawa kundi ang tapusin ang mahaba nitong sermon bago ako umakyat at nagpasyang maligo na m
Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.Iginala ko ang paningin sa paligid.Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.Hindi ko na napansin ang paglabas niya kani
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagka
Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.It’s been a long time since the last time.Isusuot na sana ni







