Four:

Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.

Iginala ko ang paningin sa paligid.

Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.

Hindi ko na napansin ang paglabas niya kanina dahil naabala na ang pansin ko sa mga importanteng papeles na binabasa ko.

“Where’s that money grubber? Hindi naman siya siguro basta na lang aalis matapos ang kanyang trabaho, would she?”

Hinilot ko pa ang aking sintido at tamang pumasok ang secretary ko.

“Mr. Mondragon, mayroon pong pinadala sa email ko si Ms. Lucy na resignation letter. Kanina lang dumating kaya pinaprint ko na.” sabi nito sabay bigay sa akin ng resignation na sinasabi nito.

Kunot na naman ang noo ko na kinuha iyon ngunit hindi ko na binasa na basta na lang pinunit iyon sa harap ng secretary ko.

Siguro ay ipinadala niya iyon ng nakaset kaya kusa iyong na isend dito.

“Kahit na ilang beses pang magpasa ng resignation letter si Lucy ay huwag mo ng iprint pa ang decline it as soon as possible. We already talked about it. At kahit na ano pang sabihin niya ay huwag mo siyang susundin. Ako ang boss mo kaya sa akin ka lang dapat makinig.”

“Okay, mr. Mondragon.” pagtugon naman nito ngunit halatang mayroon pa itong sinabi. “Kung hindi ako susunod sa sasabihin ni Ms. Lucy, ikaw naman ang sumusunod sa lahat ng sinasabi niya.”

Ngunit hindi naman iyon naging malinaw sa pandinig ko. Kaya hinayaan ko na lang.

Tumayo na ako. Tatalikod na sana ako ng may maalala kong magpaalam dito para kapag nakita niya si Lucy ay ito na mismo ang magsabi kung nasaan siya.

“Pupunta ako ng villa. Kapag nagtanong sayo si Lucy ay sabihin sa kanya na umuwi ako sa bahay,” iyon ang bilin ko dito. “And go to the HR department. Kumuha ka ng vacation leave mo. at magbakasyon ka hanggat hindi ko sinasabing bumalik ka. You can still have your salary everymonth.”

“Yes, mr. Mondragon. Thank you.”

“Pero huwag mong sasabihin kay Lucy iyon.”

Tumango na lang ito.

Agad din akong umalis at hindi na inabala ang sarili kong hanapin kung nasaan si Lucy. Alam kung hindi naman iyon basta na lang aalis ng wala itong pasabi.

Just like when she is on a blind date.

At hindi siya basta makikipag blind date ulit ng hindi ko nalalaman.

…..

Nagpakawala na naman ako ng malalim na paghinga at tumayo na. Hinawakan ang kamay ng bata para tulungan sa pagbaba sa kinauupuan nito.

“Where are we going?” tanong nito sa akin.

“Let’s go find your father.” sagot ko naman dito.

Aha! Hindi yata ako makakapayag na ipaalaga niya sa akin ang anak niya ng hindi namin napag uusapan ang dagdag sa sahod ko. Kailangan kong makipagnegosasyon sa kanya para sa anak na tinatago niya.

“Let’s go.” hawak ang kamay nito na lumabas kami ng kwarto ni Magnus.

Nagtungo kami sa opisina nito ngunit tanging ang secretary na lang niya ang naabutan namin na nag aayos ng mga dokumento sa ibabaw ng lamesa nito kanina kung saan ko ito iniwan.

“Nasaan si Magnus?” tanong ko dito.

“Umuwi si Mr. Mondragon matapos niyang mapermahan ang mga dapat niyang pirmahan, ms. Lucy.”

“Ano? Umalis siya ng hindi man lang nagpapaalam?”

“Hindi ka na niya kasi nakita kanina kaya nagbilin na lang sa akin si Mr. Mondragon, ms. Lucy.”

“Mama, umuwi na rin tayo ng makita natin si papa.” sabi naman ng bata sa akin na sinabayan pa ng pagyugyog ng kamay kong nakahawak sa kamay nito.

Mabilis kong tinakpan ang bibig ng bata dahil sa itinawag nito sa akin.

Nanlaki naman ang mga mata ng secretary ni Magnus dahil doon. Ilang beses pa itong napakurap na tila ba nabibingi lang ito sa narinig.

“Hehe, aalis na muna kami.” sabi niya na hindi pa man nakakasagot ang secretary ni Magnus ay nagmamadali na akong lumabas habang hila ang bata.

Hindi ko kasi alam kung ano ang isasagot ko sakaling magtanong pa ito kaya mas maiging umalis na lang agad ng wala ng maraming salita pa hanggat hindi kami nagkakaliwanagan ni Magnus kung sinong babae ang naanakan nito at itinago pa talaga ang anak nito sa akin ng ganun katagal.

…..

Umuwi kami ng bata sa bahay. Hindi sa bahay ng mga magulang ni Magnus.

“Bata, hindi mo ba talaga tatawagan ang tunay mong ama?” tanong ko pa dito dahil hindi pa rin nga ako naniniwala na si Magnus ang kanyang ama kahit na magkamukha ito.

Napakaimposeble naman talaga. At para ng sasabog ang utak ko sa kakaisip kung totoo ba talaga ang sinabi sa akin ng bata.

“Mama, sinabi ko na nga sayo na hindi ko naman kailangan tawagin si Papa. Uuwi naman din siya dito mamaya.” sagot pa nito sa kanya na parang siguradong sigurado na uuwi nga si Magnus ngayon.

Tumaas ang sulok ng labi ko. Hindi ko alam kung ngingiti pa ako.

“Just stay here, kukuha lang ako ng maiinum mo.”

Iniwan ko na ang bata sa sala.

Pero hindi naman ako basta kukuha ng maiinum lang sa kusina kundi palihim kong pinanuod kung ano ang gagawin nito habang wala itong kasama.

“Uhm, as usual. Dito pa rin sila nakatira ni papa.” narinig kong sabi nito habang pinagmamasdan nito ang paligid. At saka tumingin ito sa suot nitong relo. “Did I really travel through time?”

Nangunot na naman ang noo ko ng marinig iyon.

Hindi na yata talaga tama ang nangyayari. Imposeble na ang sinabi ng bata na galing nga ito sa hinaharap.

Kaya bago pa ulit mas malito ang utak ko ay nagmadali na akong kumuha ng gatas at dinala na iyon sa kanya.

“Here we go. Uminom ka na muna ng gatas.” alok ko dito.

“Ayaw ko.” agad nitong pagtanggi na sinabayan pa ng pag-iling.

“Hmm, okay. Inumin mo na lang kung nauuhaw ka.”

“Okay,”

Muli akong naupo sa sofa. At dahil hindi na ako makapaghintay kung kailan babalik si Magnus, tinawagan ko na nga ito.