Two:

Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.

Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.

Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.

It’s been a long time since the last time.

Isusuot na sana niya ang helmet ng nagnotify ang cellphone niya na agad niyang tinignan kung ano iyon.

Taas pa ang isa niyang kilay habang binabasa iyon, ilang sandali pa ay ipinakita niya sa akin kung ano iyon.

Nagpakawala naman ako ng buntong hininga saka napailing. And as always, mayroon na namang balita na lumabas kasama ang latest na model na kinuha ng kompanya para sa i-endorse naming mga damit.

“Do you want me to clean this up for you again?” tanong pa niya sa akin bago niya ibinalik sa bag ang kanyang cellphone.

Iyon ang isa sa trabaho niya. Ang linisin ang mga balita at itama ang kanilang mga maling hinala.

Tumango ako. “Alam mong walang katotohanan iyan.” sabi ko sa kanya.

Alam niya iyon dahil halos bente kwatro oras naman kaming magkasama. Dahil sa akin siya nakatira. Kaya wala akong maitago kahit na anong sekreto sa kanya.

“Uhm,” tipid kung sagot saka tumango.

Sumakay na ako ng motor bago isinuot ang helmet ko.

“Okay,” tipid na ting niyang tugon at ipinagpatuloy na rin ang pagsuot ng helmet.

Humawak pa siya sa braso ko ng sumakay siya sa likod.

“Hold on tight,” pinaandar ko na ang makina ng motor.

Hindi naman siya nagdalawang isip na ipulupot ang braso sa baywang ko kaya muli na lang akong napangiti.

Ilang sandali pa ay bagtas na namin ang daan pabalik ng kompanya.

…..

“I already took action about the news about the two of you.”

Binigay sa akin ni Lucy ang report tungkol sa balitang iyon sa amin ng isa sa bagong model.

“Yeah! Thank you,”

Hindi na siya sumagot at bumalik sa kanyang working table.

Habang ako ay nakasunod lang ang tingin ko sa kanya.

I am absolutely amazed that I don’t want her to resign as my personal assistant even though I already have a secretary.

At hindi lang sa magaling siya sa kanyang trabaho kundi ayaw ko siyang mawala sa tabi ko.

…..

“Ms. Lucy, bilib na talaga ako sayo. Ang galing mo talaga.” iyon ang papuri sa akin ng secretary Magnus na nagpasa sa akin ng ilang dokumento para tignan bago ibigay iyon kay Magnus.

Bahagya lang akong sumulyap dito bago ko pinagtuunan ng pansin ang binigya nitong dokumento.

“Hmmm, not a big deal.” tipid kong sagot habang inuusisa na ng maigi ang mga iyon.

It took me 5 minutes to check it thoroughly.

“There’s nothing wrong in the document. Go bring it to him.” binalik ko na dito ang  folder.

Muli kong pinagtuunan ng pansin ang una kong ginagawa kanina.

“Hindi ba natin iyan totally iti-take down, ms. Lucy?” tanong pa nito sa akin ng makita na muli akong nakatingin sa larawan na inayos ko kanina.

Hindi ko naman kasi iyon totally inalis. Pinalitan ko lang ng caption.

Maganda naman ang pagkakakuha nilang magkasama habang suot nga ni Ms. Francine ang latest nga na damit na inilabas ng kompanya.

At dahil sa larawang kumalat na sunod-sunod na rin ang tumatawag ngayon para makuha ang copyright ng naturang damit para maibenta na iyon sa publiko at kumita na ng malaking halaga.

“No need, this will be a good sign that we will close a deal soon,” sagot ko dito.

Naghihintay na lang kami sa malaking negosyante na tatawag sa amin para sa pagpasok ng malaking kita ng kompanya.

“Pero marami na ngayon ang nagsasabi na bagay na bagay si Mr. Mondragon kay Ms. Francine, ms. Lucy. Hindi ka ba nababahala? Ikaw ang childhood sweetheart ni Mr. Mondragon pero ganun lang kadali na ipareha siya sa iba.”

Umangat ang tingin ko dito saka ako sumulyap kay Magnus.

Totoo.

Kababata ko si Magnus. Sabay kaming magkasama dahil magkaibigan ang aming mga magulang. Ngunit hindi naman ibig sabihin nun ay kami na ang naitadhana para sa isa’t isa. Mayroon kaming kanya-kanyang buhay. Kaya hindi ko naisip na balang araw ay kami naman ang bubuo ng sariling pamilya ng magkasama.

“I don’t mind. At wala akong gusto sa kanya. He is just part of my childhood.” sagot ko dito. “At kaya lang naman ako nananatili sa tabi niya ay dahil hindi siya madamot sa pagpapasahod sa akin. As for you, hindi ba mataas ang sahod na binibigay niya sayo.”

“Hmm, tama ka naman dyan, ms. Lucy. Kaya kahit bugnutin minsan si Mr. Mondragon ay nagtitiis na lang ako basta kompleto ang sasahurin ko.”

Natawa na lang ako ng mahina sa naging sagot nito. At tulad nga ng sinabi nito, nagtitiis na lang akong magtrabaho kay Magnus dahil mataas ang pasahod nito.

“Sige, ms. Lucy. Ibibigay ko na lang ito kay Mr. Mondragon at babalik na ako sa baba.” 

“Go on.” kasabay iyon ng pagtango ko.

Binigay na nga nito ang dokumento kay Magnus at bumalik na sa baba.

Dahil nasa baba lang naman ng suite ni Magnus ang kompanya nito ay hindi na kami pumasok doon. Dito na lang kami sa opisina niya sa suite niya nagtatrabaho.

“Nine.”

“Eight.”

Nakatuon na ang pansin ko sa screen ng laptop ko ng marinig ko ang pagbilang na iyon ng isang bata.

Kunot ang noo kong napatingin sa paligid hanggang sa masulyapan ko si Magnus na abala rin sa pagbabasa ng mga dokumento.

Parang wala naman itong narinig kaya hindi ko na lang siya inistorbo.

Babalewalain ko nalang sana ang ang narinig ko ngunit nagpatuloy ang pagbibilang ng batang lalaki.

“Seven.”

Inilapag ko ang laptop ko sa lamesa at tumayo. Napatingin ako sa labas ng pinto na hindi naman nakasara.

“Six,”

Dahil patuloy lang iyon sa pagbibilang ay sinundan ko kung saan iyon nanggagaling.

Wala naman akong makita pero mayroon talaga akong naririnig.

“Five.”

“Four.”

Kung saan saan na bumaling ang paningin ko. Hindi ko talaga makita ang bata. Para na rin akong mahihilo dahil paikot na rin ang paglingon ko.

“Three.”

“Two.”

“One.”

Hanggang sa natapos na ang pagbibilang ng bata. Doon ko napagtanto na nakapasok na pala ako sa kwarto mismo ni Magnus.

Ang akala ko ay sadyang na guni-guni ko lang ang narinig ko ngunit nagulat na lang talaga ako ng narinig ko ang pagtawag ng bata sa akin.

“Mama.”