เข้าสู่ระบบ“You are enjoying yourself here aren’t you?”Ngumiti siya habang pinapanuod akong binabalatan ang mansanas para sa kanya. Ayaw niya ng ubas, ayaw rin niya ng oranges, ayaw rin niya ng strawberry, ang gusto niyang prutas ay ang mansanas lang. Wala ng iba.“But you are enjoying yourself for taking care of me too.” sagot niya.“Ginagawa ko ito para sa malaking bonus na matatanggap ko. Hmm,”“You…” Nawala ang ngiti niya sa sinabi ko.“Haha,” natawa na lang ako ng makita ko ang pagsimangot niya. “Hala, huwag ka na nga sumimangot diyan. Hindi bagay sayo. Nawawala ang kagwapuhan mo. I was just joking.”Hindi agad nawala ang pagkakasimangot niya.“Here. Eat some apples.” saka ko siya sinubuan.Dahil doon ay napangiti na lang siya ulit. At maganang kinain ang mansanas na binigay ko sa kanya.…..Napatitig ako sa kanya habang inaayos ang white suit na suot niya.Araw na ng paglabas niya ng ospital. Saktong isang linggo kami dito sa ospital at sa buong linggo na iyon ay nagpatuloy pa rin ang tra
Tahimik na siya matapos ang naging usapan namin.Pumikit ngunit nasa mga labi niya ang mga ngiti.Napangiti na rin ako. Ang gaan ng pakiramdam ko dahil sa naging palitan namin ng simpleng mga salita.Habang nakatingin ako sa kanya ay hindi ko mapigilan ang maalala ang nakaraan.Sa mga araw na naiinis ako sa kanya at lagi siyang nangungulit na patawarin ko na siya sa mga pang aasar niya sa akin at sasabihin na hindi na niya uulitin. Papatawarin ko naman pero muli lang niya ulit akong aasarin.Hanggang lumaki na kami at maging matured na sa aming mga kilos pero hindi pa rin niya ako tinitigilan sa pang-aasar sa akin.Nagpatayo siya ng kanyang sariling negosyo at kinuha nga niya akong assistant niya habang nag aaral pa rin ako hanggang sa makapagtapos ako ng pag aaral at kahit na may sarili naman akong balak magpatayo ng sarili kong negosyo. Kaya hanggang ngayon, lumago na ng lumago ang kanyang mga negosyo ay nasa tabi pa rin niya ako.“Hmmm,” nagpakawala ako ng marahang paghinga saka ak
Ang akala ko ay nakatulog na siya ngunit hindi pa pala ng ilang minuto lang ng naging payapa niyang paghinga ay gumalaw siya.Napalingon ako sa kanya. Bumaling naman siya ng higa paharap sa akin.“Akala ko nakatulog ka na?”“No. How about you? Bakit hindi ka pa ulit natulog? May masakit ba sayo? Sandali at tatawagan ko lang ang doktor…”“Hindi na kailangan.” sagot ko sabay pigil ng kanyang kamay.Natigil siya sa pagbaba. Umayos ng upo sa kama at sumandal. Ako man ay umayos rin ng pagkakaupo ko.“Kung walang masakit sayo, ano ang iniisip mo at hindi ka makatulog?” muli niyang tanong sa akin.Nagpakawala ako ng malalim na paghinga.“Iniisip ko lang ang kalagayan ni Lucian,” seryoso kong sagot sa kanya.“Victor’s research has made progress. Ngayon, hindi mo na ba kayang mawalay kay Lucian?”Napasulyap ako sa kanya.“Ikaw ba? Gusto mo bang mawalay sa kanya?” balik tanong ko sa kanya.“I can’t either. Saka, kung sakaling tuluyan na magtagumpay ang research ni Victor, hindi ko rin alam kung
“Ms. Montes, are you there? The rescue team is here.”“W-we are here.”“We? Is there someone by your side now?”“Yes. Please help us out.”“Okay, Ms. Montes. Just stay away from the door. Wait for a moment. We are doing our best to take you out.”Nanatili kami ni Magnus sa loob at naghintay na mabuksan ang pinto ng elevator.“Are you okay?” tanong ko sa kanya dahil natahimik na siya kaninang dumating ang mga rescuer.Higit sampung minuto pa ang hinintay naming bago tuluyang nabuksan ang pinto.Agad kaming tinulungan makalabas sa loob. At habang palabas kami ay tuluyan ng bumagsak ang katawan ni Magnus.“Magnus!” malakas na tawag ko sa pangalan niya ng bumagsak sa sahig ang katawan niyo. “Wake up. Huwag mo akong takutin ng ganito.”Mabilis namang dinaluhan ng medic si Magnus kaya agad siyang naipunta ng ospital.…..Kahit sinabi na ng doktor na maayos na ang kalagayan niya ay hindi ko pa rin mapigilan ang hindi mag-alala sa kanya.Hawak ko ang kamay niya. Mahigpit na ikinulong ang kama
Ang akala ko ay mamamatay na kami ni Magnus ng biglang nasira ang elavator na sinakyan namin.Nagulat pa ako ng makita ko siya ng makasakay ako ay nasa harap ko na siya. Pero bago pa man ako makapagtanong sa kanya kung bakit siya biglang nasa harap ko ay nakarinig na kami ng langitngit sa taas ng elevator ng sumara ang pinto.Hinawakan niya ako sa kamay at hinila saka mahigpit na yumakap sa akin.Dahil sa takot ko sa narinig ko na tila may naputol sa mga kable ng elevator ay napayakap ako sa kanya ng mahigpit. At habang nakayakap ako sa kanya ay pinasuot niya sa akin ang helmet na hawak niya.Mabilis na ang pangyayari at hindi ko na halos matandaan ang mga sumunod na nangyari. Basta ang huli kong natandaan ay ang malakas na kalabog na tuluyang bumagsak ang elevator at tuluyan ng nagdilim ang paningin ko.…..Parang binugbog ang katawan ko ng magising ako mula sa pagkawala ng malay sa pagbagsak ng elevator. Ang akala ko nga ay isa lamang panaginip iyon dahil ang bilis ng pangyayari per
Hindi ako makakapayag na ganun na lang matatapos ang ugnayang mayroon kami ni Magnus. Hindi ko hahayaan na malamangan ako ng Lucy na iyon.“Her drinks are on my tab.”Umangat ang mukha ko at lumingon sa lalaking lumapit at naupo sa tabi ko.Kunot ang noo ko ng mapagsino ito.Si Henry Jhonson. Ang lalaking nanliligaw sa Lucy na iyon. At tulad ko ay tinanggihan din ito ni Lucy.Nilagok ko ang alak sa baso ko at muling humingi sa bar tender.“Don’t bother me.” malamig ang tono ng boses na sabi ko dito.“So you are Mr. Magnus Mondragon's former rumored girlfriend, huh.” at talagang ngumisi pa ito habang sinasabi iyon. “Wala kang maipagmamalaki sa akin dahil naibalita sa akin na tinanggal ka ni Mr. Mondragon sa kompanya niya at talagang nilagyan ng black record ang papel mo. Haha.” at talagang nilangkapan pa nito ng pangungutya ang bawat kataga nito.Tumalim ang mga mata kong nakatingin dito. Muling kinuha ang baso ko na may laman na ulit at muli iyong itinungga.“Wala ka ring maipagmamalak
Pahagis na binitawan ko ang huling dokumento na pinirmahan ko. Nag inat pa dahil sa pangangalay ng kamay at likod ko sa dami ng pinirmahan ko at binisang mga dokumento.Iginala ko ang paningin sa paligid.Nawala si Lucy na kanina lang ay nasa lamesa nito.Hindi ko na napansin ang paglabas niya kani
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagka
Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.It’s been a long time since the last time.Isusuot na sana ni
Para akong mabibingi matapos kong makinig sa mahabang sermon sa akin ni Mama tungkol na naman sa mga balitang kumakalat sa social media. Na kung kani-kanino na lang daw sumasabit ang pangalan ko.Wala akong nagawa kundi ang tapusin ang mahaba nitong sermon bago ako umakyat at nagpasyang maligo na m







