เข้าสู่ระบบCalixta Verana POV
Ang tunog ng takong ng sapatos ko sa tile floor ng hallway ay tila sumasabay sa kaba ng dibdib ko. Pero hindi ito ang kabang nakakamatay bagkus ito ’yung kabang nakaka-excite. Zion Montes walked ahead of me like a king marching to his throne. Ang lapad ng balikat niya, at kitang-kita ang perpektong hulma ng likod niya sa suot na coat. Pagdating namin sa dulo ng hallway, binuksan niya ang pinto ng isang private conference room. Pagpasok namin, sinalubong kami ng malamig na hangin at ang amoy ng mamahaling leather at lemon-scented cleaner. He didn’t sit down. Instead, he went straight to the bar corner and poured himself a glass of whiskey. Tanghaling tapat, pero uminom na siya. Trauma response? Or just a habit? I noted in my head. "Sit down, Calixta," utos niya nang hindi tumitingin sa akin. Umupo ako sa mahabang conference table, pinag-cross ko ang binti ko at inayos ang skirt ko. I made sure to maintain my posture. I was watching him, studying every move he made. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, dala ang baso ng whiskey. Ibinaba niya ito sa tapat ko bago siya umupo sa tapat na upuan, pero masyado itong malapit. He leaned forward, his elbows resting on the table. "You said you like challenges," panimula niya. His voice was low, almost like a purr. "Most people who work for me quit within the first week. They say I’m too demanding. Too cold. Too... much." "Maybe they’re just too weak, Sir," mabilis na sagot ko. I didn't blink. He smirked, but there was no warmth in it. "Is that so? Then let's test your strength." Bigla siyang tumayo at lumakad paikot sa upuan ko. Ramdam ko ang presensya niya sa likuran ko. Ang init ng katawan niya ay parang dumidikit sa balat ko kahit may suot kaming damit. Inilapit niya ang mukha niya sa may bandang tenga ko. "I have a condition, Calixta. A very specific way of working," bulong niya. I could feel his warm breath on my neck, and it sent shivers down my spine. "I don't like being touched. I don't like people getting too close to my personal space. But my assistant? My assistant needs to be everywhere I am. 24/7. Can you handle the irony of that?" "I can handle anything you throw at me, Zion," I said, using his first name on purpose. Napatigil siya. I felt the atmosphere shift. Masyadong personal ang pagtawag ko sa pangalan niya, at alam kong nakuha ko ang atensyon niya. Bigla niyang hinawakan ang magkabilang armrest ng upuan ko, kinukulong ako sa gitna ng mga bisig niya. "Who gave you the right to call me by my name?" galit pero may halong panggigigil na tanong niya. Humarap ako sa kanya, kahit na magkadikit na ang mga ilong namin. This close, I could see the golden flecks in his dark eyes. I could see the pain he was trying to hide behind that billionaire facade. "If I'm going to be your shadow, I should at least know the man I’m following, right?" matapang kong sagot. His eyes dropped to my lips. For a split second, I thought he was going to kiss me. I wanted to see if he would react. I wanted to see if the 'problem' I heard about was real. Pero bago pa mangyari 'yun, bigla siyang lumayo at tumalikod. He gripped the edge of the table so hard his knuckles turned white. He was breathing heavily, as if he was fighting something inside him. "Get the files on the table," he said, his voice strained. "Study them. That's the project we're working on. If you can't memorize every detail by tomorrow morning, don't bother coming back." I stood up, picking up the thick folder. Pero hindi pa ako lumalabas. I walked towards him, stopping just a few inches from his back. "Zion," I called out softly. "What?!" he snapped, turning around. I didn't say a word. I reached out my hand and slowly brushed a stray strand of hair from his forehead. It was a simple gesture, innocent yet intimate. The moment my skin touched his, Zion froze. Literal na tumigil ang mundo. I felt his whole body stiffen. But then, something happened that neither of us expected. His pupils dilated. A low groan escaped his throat. At sa sobrang lapit namin, hindi nakaligtas sa paningin ko ang bahagyang paggalaw sa ibaba ng kanyang zipper. He felt it. He definitely felt it. Gulat na gulat si Zion. Agad siyang umatras, tila nandidiri o natatakot sa sarili niyang reaksyon. His breathing was ragged now, his face pale yet flushed at the same time. "Get out!" he roared, pointing at the door. "Now, Calixta! Leave!" I didn't flinch at his shouting. Instead, I smiled—a slow, victorious smile. I knew I had just unlocked a door that had been shut for years. "See you tomorrow, Boss," I said calmly. Lumakad ako palabas ng boardroom na parang walang nangyari. Pagkasara ko ng pinto, napasandal ako rito at huminga nang malalim. My heart was pounding like crazy. So, it's true, I thought. He is broken. But for some reason, I am the only one who can fix him. Or maybe, I’m the only one who can break him even more. I looked at the folder in my hand. Wanted for Pleasure. Hindi ko alam kung bakit 'yun ang pumasok sa isip ko, pero isang bagay lang ang sigurado: Zion Montes just had his first taste of what I can do. At hindi ko siya titigilan hangga't hindi siya sumasamo sa paanan ko. The game has just begun.Calixta Verana POV Ang katahimikan sa loob ng conference room ay parang isang bomba na anumang oras ay sasabog. Nakatingin pa rin si Zion sa iPad na hawak ni Sean, ang kanyang panga ay halos mag-snap sa sobrang igting. Ang litratong iyon, ang silweta naming dalawa sa bintana ng penthouse ito ay sapat na para gumuho ang stocks ng Montes Group sa loob ng isang oras. "I want the source of that photo, Sean. I want it now!" Zion roared, sweepingly throwing the iPad across the long table. "Ginagawa na namin ang lahat, Sir. But the tabloids are already printing it. Headlines are calling Miss Verana your Midnight Mistress," sagot ni Sean bago mabilis na lumabas ng silid, halatang takot sa galit ng kanyang amo. Humarap sa akin si Zion. He looked like a titan ready to crush anything in his path. Lumapit siya sa akin, his eyes burning with a mixture of distrust and obsession. "Anong laro ito, Calixta? Did you hire a paparazzi? Was this your plan all along? Ang makuha ang atensyon
Calixta Verana POV Alas-otso y medya ng umaga. Nakatayo ako sa tapat ng dambuhalang salamin sa elevator ng Montes Tower. Halos hindi ko makilala ang sarili ko. My hair was tied in a tight, professional bun. My makeup was flawless, hiding the dark circles under my eyes. Pero sa ilalim ng suot kong puting silk blouse, ramdam ko ang hapdi ng mga marka sa aking balat ito ang mga alaala ng pagkakahawak ni Zion Montes sa akin kagabi. “Control yourself, Cali,” bulong ko sa sarili ko habang humihinga nang malalim. Pagbukas ng elevator sa top floor, sinalubong ako ng bulungan ng mga staff. Hindi ko sila pinansin. Diretso ang lakad ko hanggang sa marating ko ang pinto ng opisina ni Zion. Pumasok ako nang walang katok. Zion was there, sitting behind his desk, looking as if nothing happened. He was wearing a charcoal gray suit, his hair perfectly coiffed, and his eyes focused on the laptop in front of him. Ang bango ng kape at mamahaling pabango ang bumalot sa akin. "You’re f
Calixta Verana POV Sa ibabaw ng malaking mahogany desk, sa gitna ng nagkalat na mga papeles, doon ako dinala ni Zion. Ang lamig ng kahoy sa aking likuran ay direktang kabaligtaran ng nagbabagang init ng kanyang mga palad. Hinihingal siya, ang kanyang mga mata ay parang sa isang hayop na matagal na nagutom. "Zion..." mahina kong tawag, pero sapat na iyon para lalong magdilim ang kanyang paningin. "Shut up, Calixta. Just... let me feel this," garalgal na boses nito. Hinablot niya ang laylayan ng aking silk dress at sa isang mabilis na galaw, itinaas niya ito hanggang sa aking bewang. I felt the cool air of the AC hit my bare skin, but it didn't last long. His hands were everywhere, mula sa aking hita, sa aking bewang, hanggang sa maramdaman ko ang kanyang daliri na humahaplos sa pinaka-sensitibong bahagi ng aking pagkatao. I gasped, my back arching instinctively. "Oh, God..." "Look at me," utos niya. I opened my eyes and saw him looking down at what he was doing. Hi
Calixta Verana POV Alas-dose na ng gabi pero dilat na dilat pa rin ang mga mata ko. Nakahiga ako sa maliit kong kama, yakap ang folder na ibinigay ni Zion. Kabisado ko na ang bawat numero, bawat plano para sa bagong hotel resort sa Palawan. Pero hindi ang mga numero ang tumatakbo sa isip ko. Kundi ang naging reaksyon ni Zion Montes kanina. The way his body reacted to my touch... it was primal. Shocking. Para siyang taong galing sa disyerto na nakatikim ng unang patak ng ulan. Biglang nag-vibrate ang phone ko sa tabi ng unan ko. Isang unknown number ang tumatawag. "Hello?" sagot ko. "My penthouse. Now." Boses pa lang, kilala ko na. Deep, raspy, at tila may halong pagmamadali. "Mr. Montes? Gabi na. Bukas na ang start ng official duty ko," pagmamatigas ko. Kailangan kong ipakita na hindi ako basta-basta susunod sa bawat pitik ng daliri niya. "I don't pay you to follow the clock, Calixta. I pay you to be there when I need you. The driver is already downstairs. D
Calixta Verana POV Ang tunog ng takong ng sapatos ko sa tile floor ng hallway ay tila sumasabay sa kaba ng dibdib ko. Pero hindi ito ang kabang nakakamatay bagkus ito ’yung kabang nakaka-excite. Zion Montes walked ahead of me like a king marching to his throne. Ang lapad ng balikat niya, at kitang-kita ang perpektong hulma ng likod niya sa suot na coat. Pagdating namin sa dulo ng hallway, binuksan niya ang pinto ng isang private conference room. Pagpasok namin, sinalubong kami ng malamig na hangin at ang amoy ng mamahaling leather at lemon-scented cleaner. He didn’t sit down. Instead, he went straight to the bar corner and poured himself a glass of whiskey. Tanghaling tapat, pero uminom na siya. Trauma response? Or just a habit? I noted in my head. "Sit down, Calixta," utos niya nang hindi tumitingin sa akin. Umupo ako sa mahabang conference table, pinag-cross ko ang binti ko at inayos ang skirt ko. I made sure to maintain my posture. I was watching him, studying eve
Calixta Verana POV "Next applicant, please!" Huminga ako nang malalim bago tumayo. Inayos ko ang aking black pencil skirt at tinignan ang sarili sa salamin ng compact powder ko. You can do this, Calixta. Hindi ka pinalaking talunan ni Nanay. Montes Tower was intimidating. Mula sa mga glass walls hanggang sa mga empleyadong mukhang hindi natutulog dahil sa kakamadali. Pero kailangan ko ang trabahong ito. Hindi dahil sa pera—well, kailangan ko rin 'yun—kundi dahil ito lang ang paraan para makalapit sa taong matagal ko nang hinahanap. Pumasok ako sa dambuhalang opisina sa top floor. Ang lamig ng aircon ay parang humahalik sa balat ko, pero mas malamig ang atmospera sa loob. Sa gitna ng silid, nakaupo ang isang lalaking nakatalikod sa akin habang nakatingin sa view ng Makati skyline. "Name," maikling saad niya. Baritone. Deep. Authority was dripping from every syllable. "Calixta Verana, Sir. Applying for the Executive Assistant position," diretsong sagot ko. Hindi ako







