MasukHalos magda-dalawang buwan na ang nakalipas simula noong nakipag-one-night stand si Sloane sa lalaking nakilala niya noon sa Baguio. Hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyaring p********k nila. Hanggang ngayon ay ramdam niya pa rin ang bawat haplos ng lalake at ang pakiramdam ng kaniyang mainit at maskuladong katawan sa katawan ni Sloane. Sa tuwing napapadaan nga siya sa salamin ay dumadako pa rin ang mga mata niya sa parte ng katawan niya kung saan siya nag-iwan ng marka na halos isang linggo bago mawala.
“Uy, kailangan na raw ni Sir Joseph ‘yong budget report for this month,” untag ng katrabaho niyang si Stephanie na nagpatahimik sa nagliliwaliw niyang isipan. “Ah, sige. Ibibigay ko na. Thank you.” Tumayo si Sloane at kinuha ang file at dumiretso sa elevator upang umakyat sa opisina ng boss niya. Malaki at matayog itong travel agency na pinagtatrabahuan niya sa loob ng ilang buwan. Nasa pinaka-top floor ang CEO’s office pati na rin sa sekretarya niya. Mayroon pang isang opisina roon na hindi pwedeng galawin dahil doon daw nagtatrabaho ang CEO ng sister’s company ng kumpanya. Minsan daw kasi ay dito pumapasok ang CEO na iyon lalo na kapag may inaasikaso silang partnership sa ibang kumpanya. Nakapagtataka nga lang na wala pang nakakakita ni isang empleyado sa kumpanya na ito roon sa sinasabing CEO. Napaismid siya. Masyadong misteryoso. Siguro ay matanda na iyon, kulubot na ang mukha, at madali nang mamatay kaya ayaw magpakita. Nakarating na rin siya sa floor ng boss niya at bumungad naman sa kaniya ang cubicle ng secretary niya na tila ay kanina pa naghihintay sa kaniya. “Kumatok ka na lang bago pumasok. May bisita kasi si Sir Joseph,” ani ng sekretarya na nginitian lamang ni Sloane. Nagpasalamat siya at nilagpasan ang cubicle ng babae. Gaya ng paalala ng seretarya, kumatok muna si Sloane at nang makarinig siya ng boses ay pumasok na siya. Tumambad sa kaniya ang nakangiti at gwapo niyang boss. Ngunit may kasama nga ito. Hindi niya ito kaagad nakilala dahil nakatalikod ito at nakaupo sa sofa na nakaharap sa malaking glass window ng opisina kung saan tanaw na tanaw ang overlooking view ng buong Maynila. Gayunpaman, hindi nakaligtas sa kaniyang paningin ang maskuladong likod ng lalake at amoy na amoy ni Sloane ang panlalakeng pabango na hindi niya alam kung sa boss niya ba o sa lalake. Naramdaman niya kaagad ang pagbaliktad ng sikmura ngunit tiniis niya muna ito. ‘Mukhang gwapo rin ito, ah.’ “Sir, ito na po pala ‘yong budget report for this month,” sabi niy at iniabot sa boss ang folder. “Naka-indicate na rin po dyan ang budget na kakailanganin for the upcoming project.” Tinanggap ito ng boss niya at nagpasalamat. Habang binabasa ang report, pasimpleng sinulyapan ni Sloane ang lalakeng nakaupo. Nakita niya ang maugat nitong braso na nakapatong sa pleated arm ng sofa na tila ba ay hawak niya ito nang mahigpit. “Do you want me to introduce you to him?” pukaw ng boss ni Sloane sa kaniya. Gulat siyang napabaling dito. “H-ho?” Ngumiti lamang ito at tinawag ang atensyon ng lalake. “Saint!” Pipigilan niya sana ang kaniyang boss ngunit lumingon na ang lalake. Ramdam ni Sloane ang paninigas ng katawan niya nang makita ang lalakeng madalas niyang iniisip. Ang lalakeng naka-one-night stand niya. Nagtagpo ang paningin nila ng lalake na nagngangalang Saint at kitang-kita ni Sloane ang mapaglarong emosyon na dumaan sa mga mata nito na para bang nasisiyahan sa itsura niya na parang natatae na. “I want you to meet Sloane, the Finance Head,” pagpapakilala ng siraulo niyang boss. “She was the best employee that I was talking to you about.” Pilit na ngumiti si Sloane, umaasa na sana ay nananaginip lamang siya. Ngunit napagtnto niyang hindi nga ito isang panaginip lang nang marinig niya ang malalim na boses ni Saint. “It’s nice to finally meet you, Ms. Sloane. My cousin here have been talking all about your work.” ‘Magpinsan sila?!’ “A–ah… n-nice to meet you too, sir Saint…” ‘Santo ang pangalan pero parang demonyo kung bumayo sa kama…’ Nanatili pa si Sloane sa loob ng opisina nang ilang minuto hanggang sa ma-approve ng boss niya, na pinsan pala ng lalakeng kanina pa nakamasid sa kaniya at nagtatago ng ngisi, ang financial report. Napabuga siya nang malalim noong makalabas sa opisina ngunit hindi pa siya nakakalayo ay agad na bumaligtad ang kaniyang sikmura at dumiretso sa banyo upang sumuka. Napahawak siya sa kaniyang tiyan habang isinusuka ang lahat ng kinain niya kaninang umaga. Labis siyang nagtaka dahil nagsuka rin siya kaninang umaga paggising niya at hindi lang iyon, madalas din siyang mahilo nitong mga nakaraang araw at mas nagiging maselan ang kaniyang pang-amoy at panlasa. Wala naman siguro siyang sakit dahil consistent naman siya sa daily intake ng vitamins niya. May pagka-vegetarian din naman siya at bibihira lang kumain ng processed foods. Isang rason lang ang naiisip ni Sloane. Dali-dali niyang binuksan ang kaniyang cellphone at pinindot ang calendar app. “Delayed ako…” usal niya sa sarili. Sa kabilang banda, tahimik na nakikinig si Saint sa labas ng banyo at tumiim ang bagang nang marinig ang boses ni Sloane. ‘I knew it,’ aniya sa kaniyang sarili. Napansin niya na nasa ovulation phase ang babae noong may nangyari sa kanila noong gabing iyon. Sa ilang taon na magkasintahan sila ng ex niya, marami na siyang nalaman tungkol sa mga babae pati na rin sa mga nangyayari sa kanila buwan-buwan. He closed his fist and fought the urge to bang the door and confront the woman. Hindi alam ng babae na nakilala niya ito dahil ‘tulog’ naman siya noong umalis ito at nag-iwan ng sampung libo. But he couldn’t just stand there, knowing that the woman might be pregnant with his child. With his future heir. Napatalon sa gulat si Sloane nang pumasok si banyo si Saint at hinawakan ang kaniyang mga balikat. Madilim ang tingin nito sa kaniya na para bang anong oras ay susunggaban siya. “You’re coming with me.”GABRIEL’S POV“Paki-unload na muna iyong mga maliliit na study table para sa mga bata,” utos ng aming head coordinator. Agad akong kumilos para ilabas mula sa truck ang ilang study table. Narito na kami ngayon sa Tanay para sa outreach program para sa mga mata. Sandaling basic teaching tapos feeding program pagkatapos. Nasasabik ako sa outreach program lalo na’t maraming batang mga involved. Bukod pa roon, marami-rami rin ang mga taong nandito kaya marami akong pwedeng mapagtanungan tungkol kay Evony.Pagpasok ko sa covered court kung saan magaganap ang munti naming outreach program, bumungad na agad sa akin ang ilang mga bata na kumikinang ang mga mata sa tuwa.“Hi, little kiddos. Kamusta kayo rito, hmm?” bati ko sa kanila pagkatapos kong ibaba yung mga lamesa.“Kuya, ang gwapo niyo naman!”“Dito na po kayo sa amin?”“Saglit lang ako rito, little kiddos.” Lumawak ang ngiti ko sa kanila. “Pero magtuturo muna kami sa inyo. Ayos ba iyon sa inyo?” “Okay po sa amin, Kuya! Excited na po
That simple news from Lori awakened something inside me. Lahat ng bigat at sakit na naramdaman ko sa mga nakalipas na taon ay tila mahika na nawala. I instantly felt alive and energized. Araw-araw ay nasasabik akong gumising dahil alam kong anytime ay pwede naming makita si Evony na pagala-gala lang sa mga lugar na hindi namin inaasahahan.The bubble of hope inside me continued to grow day by day. Malapit na. Alam kong malapit na kaming magkita ulit.Umuwi ako sa tinitirhan ko noong araw na iyon na may ngiti sa labi ko. It was a soft and hopeful smile—something I never thought my lips would form again.Natutuwa ako noong malaman ko kay Lori na nire-rebuild nila ang Duello. With that, a random thought came into my mind. I wanted to build something, too. Gusto kong muling magpakita at magkaroon ng maipagmamalaki kung sakaling bumalik si Evony. Gusto ko ay makikita niya ako sa billboard kung sakaling magtagumpay ako sa plano ko. A few months after learning that Evony might still be ali
GABRIEL’S POV After that news, our world turned black and white. Hindi ko alam kung paano kami nakauwi noong araw na iyon pagkatapos malaman na wala na si Evony. In-examine pa nga ang kapirasong damit na iyon at nakumpirmang sa kanya iyon, pati na rin ang bala ng baril na tumagos dito. Just like that, a one-year long search for her just got away like a breeze of the wind. Nawala na lahat ng pag-asa namin na makikita siya dahil paano naman namin makikita ang taong bangkay na? Hanggang ngayon nga ay hindi pa rin nakikita ang katawan niya kaya mas lalo kaming lumulubog sa lupa. Noong umuwi kami ay hindi na kami nagpapansinan nina Mr. and Mrs. Irvine and Lori. Ni hindi na rin nila ako tinabunan ng tingin na para bang hindi nila ako kasama. And I knew it was my cue to leave. Nagpaalam lang ako nang maikli na uuwi na ako pero kahit iyon ay hindi man lang nila pinansin, wala kahit isang tango. Nakatutula lang sila sa sahig, blanko ang ekspresyon sa mukha kaya hindi ko mabasa kung ano ang
GABRIEL’S POVTime passed like a blur. It's been almost a year of searching for Evony pero wala pa ring naging progress. Ilang articles na rin ang na-release ng press tungkol sa missing case niya pero ni isang tawag na makapagsasabi sa amin ng lokasyon niya ay wala man lang nakarating sa amin.Mag-iisang taon na pero wala pa rin. Unti-unti na rin kaming nawawalan ng pag-asa at iyon ang mas masakit. Dati ay lahat kami ganado sa paghahanap sa kanya pero ngayon parang lahat kami ay wala ng kulay ang mukha. Tinulungan na rin kami ng gobyerno kung saan nagpakalat sila ng ilang officials na palihim naghahanap sa kanya pero isang buwan lang ang lumilipas ay sumusuko na sila dahil wala silang makuhang lead ni isa.No one could help us, and it’s killing the life inside me. Sa tuwing nakikita ko ang mga magulang ni Evony na tahimik na lumuluha sa tuwing binabalita sa amin na walang lead sa kaso ay nilalamon ako ng matinding konsensya. I am trying to be optimistic as hard as I possibly can, but
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
Isang linggo na rin ang lumipas simula noong nag-New Year. Hindi man gaanong naging maganda ang kanilang selebrasyon ay kahit papaano nairaos na nila ang panibagong taon nang magkakasama. Pagkatapos ng komprontasyon nina Evony at Gabriel ay unti-unting binalik ng lalake ang relasyon nila sa dati. M
Pagkatapos ng ilang shots, tanging tawanan na lamang ang namayani sa pagitan nina Gabriel at Evony. Inaalala nila ang naging simula nila gaya ng una nilang pagkikita kung saan nagka-problema sila sa kani-kanilang kotse hanggang sa naging magkatrabaho sila sa Duello at ngayong magkasintahan na sila n
Galit at pagkamuhi ang tanging nananalaytay sa dugo ni Evony habang nakikipag-patayan sa mga taong nanakit sa kanyang mga magulang. Madilim ang mukha, lumiliyab ang mga mata, at nagngingitngit ang ngipin na animo’y sakim sa kamatayan ang kanyang dugo—iyon lamang ang nakikita nina Arnaldo at ng kany
After a week of being hospitalized, the Irvines moved to a new mansion. Inabandona nila ang dati nilang bahay para i-preserve ang kanilang mga memorya roon kasama ang mga kasambahay nilang nasawi. Doon din hinold ang funeral kung saan dumalo ang pamilya ng mga kasambahay nila. Bilang pakikiramay,







