LOGINHalos magda-dalawang buwan na ang nakalipas simula noong nakipag-one-night stand si Sloane sa lalaking nakilala niya noon sa Baguio. Hanggang ngayon ay hindi pa rin nawawala sa isip niya ang nangyaring p********k nila. Hanggang ngayon ay ramdam niya pa rin ang bawat haplos ng lalake at ang pakiramdam ng kaniyang mainit at maskuladong katawan sa katawan ni Sloane. Sa tuwing napapadaan nga siya sa salamin ay dumadako pa rin ang mga mata niya sa parte ng katawan niya kung saan siya nag-iwan ng marka na halos isang linggo bago mawala.
“Uy, kailangan na raw ni Sir Joseph ‘yong budget report for this month,” untag ng katrabaho niyang si Stephanie na nagpatahimik sa nagliliwaliw niyang isipan. “Ah, sige. Ibibigay ko na. Thank you.” Tumayo si Sloane at kinuha ang file at dumiretso sa elevator upang umakyat sa opisina ng boss niya. Malaki at matayog itong travel agency na pinagtatrabahuan niya sa loob ng ilang buwan. Nasa pinaka-top floor ang CEO’s office pati na rin sa sekretarya niya. Mayroon pang isang opisina roon na hindi pwedeng galawin dahil doon daw nagtatrabaho ang CEO ng sister’s company ng kumpanya. Minsan daw kasi ay dito pumapasok ang CEO na iyon lalo na kapag may inaasikaso silang partnership sa ibang kumpanya. Nakapagtataka nga lang na wala pang nakakakita ni isang empleyado sa kumpanya na ito roon sa sinasabing CEO. Napaismid siya. Masyadong misteryoso. Siguro ay matanda na iyon, kulubot na ang mukha, at madali nang mamatay kaya ayaw magpakita. Nakarating na rin siya sa floor ng boss niya at bumungad naman sa kaniya ang cubicle ng secretary niya na tila ay kanina pa naghihintay sa kaniya. “Kumatok ka na lang bago pumasok. May bisita kasi si Sir Joseph,” ani ng sekretarya na nginitian lamang ni Sloane. Nagpasalamat siya at nilagpasan ang cubicle ng babae. Gaya ng paalala ng seretarya, kumatok muna si Sloane at nang makarinig siya ng boses ay pumasok na siya. Tumambad sa kaniya ang nakangiti at gwapo niyang boss. Ngunit may kasama nga ito. Hindi niya ito kaagad nakilala dahil nakatalikod ito at nakaupo sa sofa na nakaharap sa malaking glass window ng opisina kung saan tanaw na tanaw ang overlooking view ng buong Maynila. Gayunpaman, hindi nakaligtas sa kaniyang paningin ang maskuladong likod ng lalake at amoy na amoy ni Sloane ang panlalakeng pabango na hindi niya alam kung sa boss niya ba o sa lalake. Naramdaman niya kaagad ang pagbaliktad ng sikmura ngunit tiniis niya muna ito. ‘Mukhang gwapo rin ito, ah.’ “Sir, ito na po pala ‘yong budget report for this month,” sabi niy at iniabot sa boss ang folder. “Naka-indicate na rin po dyan ang budget na kakailanganin for the upcoming project.” Tinanggap ito ng boss niya at nagpasalamat. Habang binabasa ang report, pasimpleng sinulyapan ni Sloane ang lalakeng nakaupo. Nakita niya ang maugat nitong braso na nakapatong sa pleated arm ng sofa na tila ba ay hawak niya ito nang mahigpit. “Do you want me to introduce you to him?” pukaw ng boss ni Sloane sa kaniya. Gulat siyang napabaling dito. “H-ho?” Ngumiti lamang ito at tinawag ang atensyon ng lalake. “Saint!” Pipigilan niya sana ang kaniyang boss ngunit lumingon na ang lalake. Ramdam ni Sloane ang paninigas ng katawan niya nang makita ang lalakeng madalas niyang iniisip. Ang lalakeng naka-one-night stand niya. Nagtagpo ang paningin nila ng lalake na nagngangalang Saint at kitang-kita ni Sloane ang mapaglarong emosyon na dumaan sa mga mata nito na para bang nasisiyahan sa itsura niya na parang natatae na. “I want you to meet Sloane, the Finance Head,” pagpapakilala ng siraulo niyang boss. “She was the best employee that I was talking to you about.” Pilit na ngumiti si Sloane, umaasa na sana ay nananaginip lamang siya. Ngunit napagtnto niyang hindi nga ito isang panaginip lang nang marinig niya ang malalim na boses ni Saint. “It’s nice to finally meet you, Ms. Sloane. My cousin here have been talking all about your work.” ‘Magpinsan sila?!’ “A–ah… n-nice to meet you too, sir Saint…” ‘Santo ang pangalan pero parang demonyo kung bumayo sa kama…’ Nanatili pa si Sloane sa loob ng opisina nang ilang minuto hanggang sa ma-approve ng boss niya, na pinsan pala ng lalakeng kanina pa nakamasid sa kaniya at nagtatago ng ngisi, ang financial report. Napabuga siya nang malalim noong makalabas sa opisina ngunit hindi pa siya nakakalayo ay agad na bumaligtad ang kaniyang sikmura at dumiretso sa banyo upang sumuka. Napahawak siya sa kaniyang tiyan habang isinusuka ang lahat ng kinain niya kaninang umaga. Labis siyang nagtaka dahil nagsuka rin siya kaninang umaga paggising niya at hindi lang iyon, madalas din siyang mahilo nitong mga nakaraang araw at mas nagiging maselan ang kaniyang pang-amoy at panlasa. Wala naman siguro siyang sakit dahil consistent naman siya sa daily intake ng vitamins niya. May pagka-vegetarian din naman siya at bibihira lang kumain ng processed foods. Isang rason lang ang naiisip ni Sloane. Dali-dali niyang binuksan ang kaniyang cellphone at pinindot ang calendar app. “Delayed ako…” usal niya sa sarili. Sa kabilang banda, tahimik na nakikinig si Saint sa labas ng banyo at tumiim ang bagang nang marinig ang boses ni Sloane. ‘I knew it,’ aniya sa kaniyang sarili. Napansin niya na nasa ovulation phase ang babae noong may nangyari sa kanila noong gabing iyon. Sa ilang taon na magkasintahan sila ng ex niya, marami na siyang nalaman tungkol sa mga babae pati na rin sa mga nangyayari sa kanila buwan-buwan. He closed his fist and fought the urge to bang the door and confront the woman. Hindi alam ng babae na nakilala niya ito dahil ‘tulog’ naman siya noong umalis ito at nag-iwan ng sampung libo. But he couldn’t just stand there, knowing that the woman might be pregnant with his child. With his future heir. Napatalon sa gulat si Sloane nang pumasok si banyo si Saint at hinawakan ang kaniyang mga balikat. Madilim ang tingin nito sa kaniya na para bang anong oras ay susunggaban siya. “You’re coming with me.”“Agent Von.”Napatigil sa paglalakad papasok si Evony nang bigla siyang tawagin ni Roman na nasa likod niya lang. Nagtataka niya itong nilingon.“Yes, sir?” “Are you feeling well? May masakit ba sa ‘yo? Hindi ka ba nahihilo? Hindi ba nananakit ang tiyan mo?” Bigla nitong sunod-sunod na tanong na nagpagulat nang bahagya kay Evony.Tinitigan niya ang lalake, puno ng kaseryosohan ang mukha nito kaya naman pinigilan ni Evony ang mapangiti.“I am feeling well, sir,” pigil-ngiti niyang sagot. “Ayos na ayos lang ako at si baby. Wala po dapat kayong ikabahala.”Roman heaved a sigh of relief. “I'm glad, Agent Von. Just don’t hesitate to tell me if you’re not feeling good.”“Ano naman po ang gagawin niyo kung sakaling sabihin kong hindi ako okay, sir?” Mahinang tumawa si Evony ngunit nanatiling seryoso ang tingin sa kanya ni Roman. “Pauuwiin mo ako?”“Oo,” diretsong sagot ni Roman, wala man lang kurap-kurap.Agad na nawala ang ngiti ni Evony sa kanyang mukha nang makita kung gaano kadiin ang t
FEBRUARY 21. The night of the coronation. Ang pinakahihintay ng mga Constantino at ng buong Duello.Nasa labas pa lang ng venue ay damang-dama na ang malamig na simoy ng hangin sa loob ng limang SUV na siyang sinasakyan nina Evony at ng buong Duello. May back-up ding tatlo pang van na siyang tauhan ng Cascara Grounds na ipinadala mismo ng underground government na nagpo-protekta sa kanila sa bawat misyon. Ngayon ay mas malaki na ito, mas marami na dahil alam ng lahat na ngayong gabi lamang ang kanilang magiging pagkakataon upang tapusin ang kadiliman na dala ng mga Constantino.Nasa unang SUV sina Dominic, Roman, Evony, at Lori kasama ang limang compartment box ng mga armas na inimport pa nila mismo mula sa ibang bansa. Sinigurado nilang de-kalibre ang mga ito upang maiwasan ang pumalpak sa misyon. May kanya-kanya rin silang suot na bulletproof vest at mga bala na pang-reload. Kung titingnan, tila isang batalyon ng mga sundalo ang kanilang suot dahil sa camouflage cargo pants nila na
FEBRUARY 21. THE MORNING OF THE CORONATION. Umaga pa lang ay balisang-balisa na si Evony habang naghahanda ng mga armas sa loob ng headquarters. Hindi niya alam ngunit mas mabigat ang nararamdaman niya ngayon kumpara noong nasasabik pa siyang matapos ang misyon. Ngayon naman kung kailan matatapos na ang lahat mamayang gabi, saka naman siya dinalaw ng takot at pag-aalinlangan. Hindi pa nakatulong na napanaginipan niya si Gabriel kaninang madaling araw, dahilan kung bakit mas maaga siyang nagising. Roman was nowhere to be found at the moment. Batid niyang nasa meeting ito kasama ang mga direktor. Si Lori naman ay parating pa lang sa headquarters ayon sa text nito sa kanya. At ang ibang agent, ayun, may mga kanya-kanyang mundo sa paghahanda para mamayang gabi. Ramdam niya ang kaba ng bawat isa. Unang kita niya pa lang sa mga kasamahan niya ay halos hindi na ito makangiti. Bothered ang mga itsura, wala sa kanilang mga sarili. And honestly, she cannot blame them. Pagkatapos ng tatlong
Nanindig ang balahibo ni Evony sa pamilyar na boses ng lalake sa likod niya. Nang lingunin niya ito ay sumalubong sa kanya si Roman na nakatitig sa ultrasound copy na nasa kamay niya.“S-Sir!” gulat na bulalas ni Evony. Pasimple niyang itinago ang papel sa likod niya. “A-ano pong ginagawa niyo rito?”“You didn’t need to hide it from me, Evony. I already saw it,” walang emosyon na sagot lamang ni Roman sa kanya. “You're pregnant?”Evony couldn’t answer. Kahit na wala ng point ang pagsisinungaling kay Roman dahil nakita na ito ng lalake, hindi niya pa rin masabi ang totoo dahil sa pag-aalinlangan.“Sir…”“You know what will happen right?” Roman took a step towards Evony, making her gulp in nervousness. “Sa oras na malaman ito ni Sir Dominic—”“I will not quit Duello, sir,” may paninindigang putol ni Evony kay Roman.Gumuhit ang gulat sa mukha ng lalake. Inasahan niya lahat ng sagot na pwede niyang makuha kay Evony ngunit hindi ang pagsasabi nitong hindi siya aalis ng Duello sa kabila ng
“Good morning,” bati ni Dra. Castro. “Ms. Irvine, tama?” Isang maikling tango lamang ang binigay ni Evony sa doktorang malaki ang ngiti sa kanya. “I wonder what’s your relationship with Saint Irvine,” the doctor trailed softly. “Are you related to him?” “Uh, he’s my father po,” nag-aalangang sagot ni Evony bagamat hindi na siya nagulat dito. Kahit saan naman kasi ay may nakakakilala sa tatay niya. Siya lang ang hindi kilala ng karamihan dahil sa lowkey niyang profile bilang isa na ring agent. Tumango lamang ng doktor at mas nilawakan pa ang ngiti. “That's why I kind of see him in you. You look pretty, Ms. Irvine.” Again, Evony forced a nod and a smile. Wala siyang panahon makipag-bolahan ngayon lalo na’t mas lalo siyang nilalamig sa loob ng kwarto. “Alright, let’s get started today. What brings you here?” “I'm here for a check-up,” Evony answered timidly. “Lately, I’ve not been feeling well, especially in the morning.” Iyon pa lamang ang nababanggit ni Evony ngunit tila alam na
They say time moves slower when you’re sad or depressed. Mas mabilis daw ang takbo ng oras kapag mas masaya ka. Ngunit para kay Evony, mas mabilis ang takbo ng oras dahil unti-unti niya na ang nararamdaman ang pinagsamang pagod at kaba para sa paparating na coronation night. It's been a hell of weeks, like a month, of long suffering. Sa bawat pagsikat ng araw na wala si Gabriel ay parang lalo siyang pinapatay. Marami na ang nangyari sa paglipas ng panahon. Nailibing na si Anjo at ang pamilya niya ay nanirahan na sa ibang bansa. Sagot na rin ng Duello ang pamumuhay nila ngayon hangga’t hindi pa sila nakakabangon. Si Anjo kasi ang breadwinner ng kanilang pamilya at ang sinasahod niya sa Duello at benepisyong natatanggap mula sa gobyerno ay sapat na upang buhayin sila. Kaya naman noong namatay si Anjo, huminto rin ang ikot ng buhay ng naiwan niyang pamilya. Alam ni Dominic na hindi matutumbasan ng pera ang buhay ni Anjo. Galit na galit rin ang pamilya nito sa buong organisasyon ngunit h







